Adhyaya 135

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यत्सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं सर्वलोकेषु पूजितम्

Dijo Śrī Mārkaṇḍeya: Inmediatamente después de eso hay otro lugar insuperable: Siddheśvara, un tīrtha dotado de toda excelencia, venerado en todos los mundos.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युमारुद्रं प्रपूजयेत् । वाजपेयस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

Quien se bañe en ese sagrado tīrtha y luego venere debidamente a Umā y a Rudra, alcanza el fruto supremo, igual al mérito del sacrificio Vājapeya.

Verse 3

तेन पुण्येन महता मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । अप्सरोगणसंवीतो जयशब्दादिमङ्गलैः

Por ese gran mérito, al morir alcanza el cielo, rodeado por huestes de apsaras, recibido con clamores auspiciosos como «¡Victoria!».

Verse 4

सहस्रवत्सरांस्तत्र क्रीडयित्वा यथासुखम् । धनधान्यसमोपेते कुले महति जायते

Tras gozar allí durante mil años a su antojo, nace después en una gran familia, provista de riquezas y abundancia de grano.

Verse 5

पूज्यमानो नरश्रेष्ठ वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

Honrado como el mejor de los hombres, llega a ser versado en los Vedas y en sus Vedāṅgas; libre de enfermedad y de pena, vive cien otoños.

Verse 135

। अध्याय

Fin del capítulo (marca de adhyāya).