भैरवावतारलीलावर्णनम् (Bhairava-avatāra-līlā-varṇanam) — “Narration of the Divine Play of Bhairava’s Descent”

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ भैरवीमपरां कथाम् । शृणु प्रीत्या महादोषसंहर्त्रीम्भक्तिवर्द्धिनीम्

Dijo Nandīśvara: Oh Sanatkumāra, omnisciente, escucha con amor esta narración suprema de Bhairavī, que destruye grandes faltas y acrecienta la bhakti hacia el Señor.

Verse 2

तत्सान्निध्यं भैरवोऽपि कालोऽभूत्कालकालनः । स देवदेववाक्येन बिभ्रत्कापालिकं व्रतम्

Por aquella misma Presencia, Bhairava también se volvió Kāla, el que aniquila incluso al Tiempo. Y, por mandato del Dios de los dioses, asumió y sostuvo la observancia kapālika (vrata).

Verse 3

कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम् । नात्याक्षीच्चापि तं देवं ब्रह्महत्यापि दारुणा

Con un cráneo en la mano, Śiva, el Alma Universal, vagó por los tres mundos. Y, sin embargo, ni siquiera el terrible pecado de brahmahatyā (matar a un brāhmaṇa) pudo en verdad dominar o someter a ese Dios.

Verse 4

प्रतितीर्थं भ्रमन्वापि विमुक्तो ब्रह्महत्यया । अतः कामारिमहिमा सर्वोपि ह्यवगम्यताम्

Aun vagando por cada tīrtha y lugar de peregrinación puede uno quedar libre del pecado de matar a un brāhmaṇa; por ello, que todos comprendan la grandeza de Kāmāri (Śiva, el enemigo de Kāma).

Verse 5

प्रमथैः सेव्यमानोऽपि ह्येकदा विहरन्हरः । कापालिको ययौ स्वैरी नारायणनिकेतनम्

Aunque era servido por los Pramathas, Hara (Śiva) una vez, vagando a su antojo, fue en la apariencia de un asceta Kāpālika a la morada de Nārāyaṇa (Viṣṇu).

Verse 6

अथायान्तं महाकालं त्रिनेत्रं सर्पकुण्डलम् । महादेवांशसम्भूतं पूर्णाकारं च भैरवम्

Entonces contemplaron a Mahākāla acercándose: de tres ojos, adornado con pendientes de serpiente; era Bhairava, surgido de una porción de Mahādeva, manifestado en forma plena y totalmente revelada.

Verse 7

पपात दण्डवद्भूमौ तं दृष्ट्वा गरुडध्वजः । देवाश्च मुनयश्चैव देवनार्य्यः समन्ततः

Al verle, el Señor de estandarte de Garuḍa (Viṣṇu) cayó en tierra como un báculo, en plena postración; y alrededor, los dioses, los sabios y las damas celestiales también se inclinaron con reverencia.

Verse 8

अथ विष्णुः प्रणम्यैनं प्रयातः कमलापतिः । शिरस्यञ्जलिमाधाय तुष्टाव विविधैः स्तवः

Entonces el Señor Viṣṇu—consorte de Lakṣmī—se postró ante Él. Con las palmas unidas sobre la cabeza en señal de reverencia, avanzó y alabó a (Śiva) con himnos de muchas clases.

Verse 9

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायांशत रुद्रसंहितायां भैरवावतारलीलावर्णनं नाम नवमोऽध्यायः

Así, en el Śrī Śiva Mahāpurāṇa—en la tercera sección, la Śatarudra Saṃhitā—concluye el capítulo noveno, titulado «Descripción del Divino Juego de la Encarnación de Bhairava».

Verse 10

विष्णुरुवाच । प्रिये पश्याब्जनयने धन्यासि सुभगेऽनघे । धन्योऽहं देवि सुश्रोणि यत्पश्यावो जगत्पतिम्

Viṣṇu dijo: «Amada—mira, oh de ojos de loto. Dichosa eres tú, oh señora auspiciosa e inmaculada. Dichoso soy yo también, oh diosa de hermosas caderas, pues hemos contemplado al Señor del universo».

Verse 11

अयन्धाता विधाता च लोकानां प्रभुरीश्वरः । अनादिः शरणः शान्तः पुरः षड्विंशसंमितः

Él es en verdad el Sustentador y el Ordenador de los mundos: su Señor y soberano, Īśvara. Sin comienzo, Refugio de todos y siempre Pacífico, mora en la “ciudad” (el cuerpo) medida por veintiséis principios.

Verse 12

सर्वज्ञः सर्वयोगीशस्सर्वभूतैकनायकः । सर्वभूतान्तरात्मायं सर्वेषां सर्वदः सदा

Él es omnisciente; el soberano Señor de todos los yoguis; el único supremo regente de todos los seres. Mora como el Ser interior en cada criatura, y siempre permanece como el dador constante de toda realización para todos.

Verse 13

ये विनिद्रा विनिश्वासाः शान्ता ध्यानपरायणाः । धिया पश्यंति हृदये सोयं पद्मे समीक्षताम्

Quienes están libres de la pesadez del sueño y del aliento inquieto, serenos y entregados por completo a la meditación, con entendimiento purificado lo contemplan en el corazón. Sea ese mismo Señor meditado en el loto del corazón.

Verse 14

यं विदुर्व्वेदतत्त्वज्ञा योगिनो यतमानसाः । अरूपो रूपवान्भूत्वा सोऽयमायाति सर्वगः

Aquel a quien realizan los conocedores de la verdad védica y los yoguis de mente firme—siendo sin forma, asume una forma; así ese Señor omnipenetrante se manifiesta a los devotos y al mundo.

Verse 15

अहो विचित्रं देवस्य चेष्टितम्परमेष्ठिनः । यस्याख्यां ब्रुवतो नित्यं न देहः सोऽपि देहभृत्

¡Oh, qué maravillosas son las obras del Señor supremo! Para quien pronuncia sin cesar Su santo Nombre, ya no permanece la atadura de la corporeidad—aunque todavía parezca llevar un cuerpo.

Verse 16

तं दृष्ट्वा न पुनर्जन्म लभ्यते मानवैर्भुवि । सोयमायाति भगवांस्त्र्यम्बकश्शशिभूषणः

Habiéndole contemplado, los seres humanos en la tierra ya no obtienen un nuevo nacimiento. ¡Mirad! Aquí viene ese mismo Bienaventurado Señor, Tryambaka, adornado con la luna.

Verse 17

पुण्डरीकदलायामे धन्ये मेऽद्य विलोचने । यद्दृश्यते महादेवो ह्याभ्यां लक्ष्मि महेश्वरः

¡Oh Lakṣmī! Benditos son hoy mis ojos—anchos como pétalos de loto—pues con ellos contemplo a Mahādeva, al propio Maheśvara.

Verse 18

धिग्धिक्पदन्तु देवानां परं दृष्ट्वा न शंकरम् । लभ्यते यत्र निर्वाणं सर्व दुःखान्तकृत्तु यत्

¡Vergüenza para ese llamado “estado supremo” de los dioses, si se alcanza sin contemplar a Śaṅkara! Pues en Él se obtiene el Nirvāṇa: Él, que de veras pone fin a todo sufrimiento.

Verse 19

देवत्वादशुभं किञ्चिद्देवलोके न विद्यते । दृष्ट्वापि सर्वे देवेशं यन्मुक्तिन्न लभामहे

Por su condición divina, en el mundo de los dioses nada se tiene por infausto. Y, sin embargo, todos nosotros, aun después de contemplar al Señor de los dioses (Śiva), no alcanzamos la liberación: tal es nuestra desventura.

Verse 20

एवमुक्त्वा हृषीकेशस्संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रणिपत्य महादेवमिदमाह वृषध्वजम्

Dicho esto, Hṛṣīkeśa (Viṣṇu), con el cuerpo estremecido de júbilo, se postró ante Mahādeva y luego habló a Vṛṣadhvaja (Śiva, cuyo estandarte lleva al toro).

Verse 21

विष्णुरुवाच । किमिदन्देवदेवेन सर्वज्ञेन त्वया विभो । क्रियते जगतां धात्रा सर्वपापहराव्यय

Dijo Viṣṇu: «Oh Dios de los dioses, Omnisciente y Poderoso Señor: ¿por qué haces esto Tú, Sustentador de los mundos, imperecedero, removedor de todos los pecados?»

Verse 22

क्रीडेयन्तव देवेश त्रिलोचन महामते । किङ्कारणं विरूपाक्ष चेष्टितन्ते स्मरार्दन

Oh Señor de los dioses, el de los tres ojos, de gran alma; oh Virūpākṣa, destructor de Kāma: mientras te recreabas, ¿cuál fue la causa de este acto tuyo?

Verse 23

किमर्थं भगवञ्छम्भो भिक्षाञ्चरसि शक्तिप । संशयो मे जगन्नाथ एष त्रैलोक्यराज्यद

“¿Con qué propósito, oh Bienaventurado Śambhu, Señor del Poder (Śakti), vagáis pidiendo limosna? Oh Señor del universo, en mí ha surgido una duda: Tú eres el otorgador de la soberanía sobre los tres mundos.”

Verse 24

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्तस्ततः शम्भुर्विष्णुना भैरवो हरः । प्रत्युवाचाद्भुतोतिस्स विष्णुं हि विहसन्प्रभुः

Dijo Nandīśvara: Así interpelado por Viṣṇu, Śambhu—Hara en la sobrecogedora forma de Bhairava—sonrió; y el Señor soberano respondió a Viṣṇu con palabras maravillosas.

Verse 25

भैरव उवाच । ब्रह्मणस्तु शिरश्छिन्नमंगुल्याग्रनखेन ह । तदघम्प्रतिहन्तुं हि चराम्येतद्व्रतं शुभम्

Bhairava dijo: «Con la uña en la punta de mi dedo cercené la cabeza de Brahmā. Por ello, para contrarrestar aquel pecado, ahora emprendo y observo este voto auspicioso».

Verse 26

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्तो महेशेन भैरवेण रमापतिः । स्मृत्वा किंचिन्नतशिराः पुनरेवमजिज्ञपत्

Nandīśvara dijo: Así interpelado por Maheśa en la forma de Bhairava, Viṣṇu —señor de Ramā— recordó algo; y, inclinando levemente la cabeza, volvió a preguntar de este modo.

Verse 27

विष्णुरुवाच । यथेच्छसि तथा क्रीड सर्वविघ्नोपनोदक । मायया मां महादेव नाच्छादयितुमर्हसि

Dijo Viṣṇu: «Juega como quieras, oh removedor de todos los obstáculos. Pero, oh Mahādeva, no debes velarme con tu māyā».

Verse 28

नाभीकमलकोशात्तु कोटिशः कमलासनाः । कल्पे कल्पे पुरा ह्यान्सत्यं योगबलाद्विभो

Del cáliz del loto del ombligo surgen incontables Brahmās—cada uno sentado sobre un loto. En cada kalpa, oh Señor omnipenetrante, esto en verdad acontece por el poder del Yoga (la potencia yóguica divina).

Verse 29

त्यज मायामिमान्देव दुस्तरामकृतात्मभिः । ब्रह्मादयो महादेव मायया तव मोहिताः

Oh Señor, abandona esta māyā, tan difícil de atravesar para quienes no se han dominado a sí mismos. Incluso Brahmā y los demás dioses, oh Mahādeva, quedan confundidos por tu māyā.

Verse 30

यथावदनुगच्छामि चेष्टितन्ते शिवापते । तवैवानुग्रहाच्छम्भो सर्वेश्वर सतांगते

Oh Señor de lo auspicioso, oh Śiva, Maestro—sólo por tu gracia, oh Śambhu, Señor supremo y amparo de los virtuosos, puedo seguir tu conducta y tus sendas divinas tal como son en verdad.

Verse 31

संहारकाले संप्राप्ते सदेवान्निखिलान्मुनीन् । लोकान्वर्णाश्रमवतो हरिष्यसि यदा हर

Oh Hara, cuando llegue el tiempo de la disolución, reabsorberás en ti mismo todos los mundos—junto con los dioses y todos los sabios—y con todo el orden de varṇa y āśrama.

Verse 32

तदा कृते महादेव पापं ब्रह्मवधादिकम् । पारतन्त्र्यं न ते शम्भो स्वैरं क्रीडत्यतो भवान्

Oh Mahādeva, cuando aquel acto fue consumado, surgió el pecado, comenzando con la brahma-hatyā (matar a un brāhmaṇa). Sin embargo, oh Śambhu, para Ti no hay atadura ni dependencia; por eso sigues jugando libremente, en plena soberanía.

Verse 33

अर्घीव ब्रह्मणो ह्यस्थ्नां स्रक्कण्ठे तव भासते । तथाद्यनुगता शम्भो ब्रह्महत्या तवानघ

Oh Śambhu, en tu cuello resplandece, como si fuera, una guirnalda hecha de los huesos de Brahmā. Y aun hoy, oh Inmaculado, parece adherirse a ti el estigma de la brahma-hatyā, aunque en esencia permaneces eternamente puro.

Verse 34

कृत्वापि सुमहत्पापं यस्त्वां स्मरति मानवः । आधारं जगतामीश तस्य पापं विलीयते

Aunque una persona haya cometido un pecado inmenso, cuando te recuerda—oh Señor, sostén de los mundos—su pecado se disuelve y se desvanece.

Verse 35

यथा तमो न तिष्ठेत सन्निधावंशुमालिनः । तथैव तव यो भक्तः पापन्तस्य व्रजेत्क्षयम्

Así como la oscuridad no puede permanecer ante el Sol, del mismo modo, para quien es tu devoto—oh Śiva—el pecado es destruido y llega a su fin.

Verse 36

यश्चिन्तयति पुण्यात्मा तव पादाम्बुजद्वयम् । ब्रह्महत्याकृतमपि पापन्तस्य व्रजेत्क्षयम्

Aquel de alma pura que contempla tus dos pies de loto: incluso el pecado nacido del brahminicidio (brahmahatyā) es destruido para él y llega a su fin.

Verse 37

तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते । अप्यद्रिकूटतुलितं नैनस्तमनुबाधते

Oh Señor del universo, para aquel cuya palabra está enamorada de Tu Nombre, ni siquiera el pecado amontonado como la cima de una montaña llega a afligirlo.

Verse 38

परमात्मन्परन्धाम स्वेच्छाभिधृतविग्रह । कुतूहलं तवेशेदं कृपणाधीनतेश्वर

Oh Ser supremo, oh morada excelsa, oh Señor que asumes forma por Tu propia voluntad: ¿por qué, oh Īśa, hay en Ti esta curiosidad, como si dependieras de un mísero desvalido, oh Soberano Señor?

Verse 39

अद्य धन्योऽस्मि देवेश यत्र पश्यंति योगिनः । पश्यामि तं जगन्मूर्त्ति परमेश्वरमव्ययम्

«Hoy soy verdaderamente dichoso, oh Señor de los dioses, pues contemplo a ese mismo Señor supremo que perciben los yoguis. Veo al imperecedero Parameśvara: la Forma universal (jaganmūrti) que todo lo penetra».

Verse 40

अद्य मे परमो लाभस्त्वद्य मे मंगलं परम् । तं दृष्ट्वामृत तृप्तस्य तृणं स्वर्गापवर्गकम्

Hoy he alcanzado la ganancia suprema; hoy se ha cumplido mi auspicio más alto. Para quien Lo ha contemplado y queda saciado como por néctar, aun el cielo y la liberación parecen simple paja.

Verse 41

इत्थं वदति गोविंदे विमला पद्मया तया । मनोरथवती नाम भिक्षा पात्रे समर्पिता

Mientras Govinda hablaba así, la inmaculada dama Padmā depositó en el cuenco de limosnas una ofrenda sagrada de alimento llamada “Manorathavatī”, don que cumple las aspiraciones justas.

Verse 42

भिक्षाटनाय देवोऽपि निरगात्परया मुदा । अन्यत्रापि महादेवो भैरवश्चात्तविग्रहः

Entonces el propio Señor salió a vagar pidiendo limosna, colmado de gozo supremo. Y en otros lugares también, Mahādeva asumió la forma encarnada de Bhairava.

Verse 43

दृष्ट्वानुयायिनीं तान्तु समाहूय जनार्दनः । संप्रार्थयद्ब्रह्महत्यां विमुंच त्वं त्रिशूलिनम्

Al ver que Brahma-hatyā —el pecado de matar a un brāhmaṇa— lo seguía, Janārdana la llamó cerca y suplicó con fervor: «Libera al Señor portador del tridente (Śiva); déjalo quedar libre».

Verse 44

ब्रह्महत्योवाच । अनेनापि मिषेणाहं संसेव्यामुं वृषध्वजम् । आत्मानम्पावयिष्यामि त्वपुनर्भवदर्शनम्

Dijo Brahma-hatyā: «Aun con este pretexto, me acercaré a ese Señor del estandarte del toro (Śiva) y le rendiré servicio. Al contemplarlo —visión que concede la liberación del renacer— me purificaré».

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । सा तत्याज न तत्पार्श्वं व्याहृतापि मुरारिणा । तमूचेऽथ हरिं शंभुः स्मेरास्यो भैरवो वचः

Dijo Nandīśvara: Aunque Murāri (Viṣṇu) la llamó, ella no se apartó de aquel lado. Entonces Śambhu—el Bhagavān Bhairava, con rostro sonriente—dirigió sus palabras a Hari.

Verse 46

भैरव उवाच । त्वद्वाक्पीयूषपानेन तृप्तोऽस्मि बहुमानद । स्वभावोऽयं हि साधूनां यत्त्वं वदसि मापते

Dijo Bhairava: «Al beber el néctar de tus palabras, oh dador de gran honra, quedo satisfecho. Pues ésta es, en verdad, la naturaleza de los virtuosos: que tú hables así, oh Señor.»

Verse 47

वरं वृणीष्व गोविंद वरदोऽस्मि तवानघ । अग्रणीर्मम भक्तानां त्वं हरे निर्विकारवान्

«Elige un don, oh Govinda; soy para ti dador de dones, oh intachable. Oh Hari, tú eres el primero entre mis devotos: firme y libre de toda mudanza».

Verse 48

नो माद्यन्ति तथा भैक्ष्यैर्भिक्षवोऽप्यतिसंस्कृतैः । यथा मानसुधापानैर्ननु भिक्षाटनज्वराः

Ni siquiera los mendicantes se embriagan tanto con el alimento de limosna, aunque esté exquisitamente preparado, como se embriagan al beber el néctar de la mente; en verdad, ésta es la fiebre compulsiva de vagar pidiendo limosna.

Verse 49

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचः शंभो भैरवस्य परात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा समवोचन्महेश्वरम्

Dijo Nandīśvara: Al oír así las palabras de Bhairava —el Ser Supremo—, Śambhu se tornó aún más benigno y entonces se dirigió a Maheśvara.

Verse 50

विष्णुरुवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यदहं देक्ताधिपम् । पश्यामि त्वान्देवदेव मनोवाणी पथातिगम्

Dijo Viṣṇu: «Sólo este don es verdaderamente digno de alabanza: que yo Te contemple, oh Dios de dioses, Señor de todo lo visible, Tú que trasciendes los caminos de la mente y de la palabra».

Verse 51

अदभ्रेयं सुधादृष्टिरनया मे महोत्सवः । अयत्त्ननिधिलाभोयं वीक्षणं हर ते सताम्

Esta mirada, semejante al néctar, es verdaderamente inagotable; por ella ha surgido para mí una gran festividad. Es un tesoro obtenido sin esfuerzo: oh Hara, el darśana de Ti pertenece a los virtuosos.

Verse 52

अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै । एष एव वरः शंभो नान्यं कश्चिद् वृणे वरम्

Oh Señor, que nunca haya para mí separación de Tu par de pies sagrados. Éste es el único don que pido, oh Śambhu; no elijo ninguna otra bendición.

Verse 53

श्रीभैरवी उवाच । एवम्भवतु ते तात यत्त्वयोक्तं महामते । सर्वेषामपि देवानां वरदस्त्वं भविष्यसि

Dijo Śrī Bhairavī: «Así sea, querido hijo. Oh magnánimo, que se cumpla lo que has dicho. Llegarás a ser otorgador de dones incluso para todos los dioses».

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । अनुगृह्येति दैत्यारि केंद्राद्रिभुवनेचरम् । भेजे विमुक्तनगरीं नाम्ना वाराणसीं पुरीम्

Dijo Nandīśvara: «Concediendo su gracia», el Matador de los asuras llegó a la región sagrada de Kendrādri y a su ámbito santo, y entró en la ciudad célebre como la “Ciudad de la Liberación”, la urbe llamada Vārāṇasī.

Verse 56

कपालं ब्राह्मणः सद्यो भैरवस्य करांबुजात् । पपात भुवि तत्तीर्थमभूत्कापालमोचनम्

Al instante, el cuenco-cráneo del brahmán cayó de la mano de loto de Bhairava sobre la tierra; y ese mismo lugar se volvió un tīrtha sagrado llamado Kāpālamocana, donde fue liberado el (pecado del) cráneo.

Verse 57

कपालं ब्रह्मणो रुद्रस्सर्वेषामेव पश्यताम् । हस्तात्पतन्तमालोक्य ननर्त परया मुदा

Ante la mirada de todos, Rudra vio el cráneo de Brahmā resbalar de Su mano; y al verlo caer, danzó con gozo supremo.

Verse 58

विधेः कपालं नामुंचत्करमत्यन्तदुस्सहम् । परस्य भ्रमतः क्वापि तत्काश्यां क्षणतोऽपतत्

El cráneo de Brahmā (Vidhi) no se desprendía de la mano (de Śiva), carga insoportablemente dolorosa. Mientras el Señor Supremo vagaba, aquel cráneo, en un instante, cayó en Kāśī.

Verse 59

शूलिनो ब्रह्मणो हत्या नापैति स्म च या क्वचित् । सा काश्यां क्षणतो नष्टा तस्मात्सेव्या हि काशिका

Incluso el pecado de matar a un brahmán, que en otro tiempo se aferró a Śūlin (el Señor Śiva) y no podía ser removido en ningún otro lugar, se destruye en un instante en Kāśī. Por ello, Kāśikā (Kāśī) debe ser buscada y servida.

Verse 60

कपालमोचनं काश्यां यः स्मरेत्तीर्थमुत्तमम् । इहान्यत्रापि यत्पापं क्षिप्रं तस्य प्रणश्यति

Quien recuerde el supremo lugar de peregrinación llamado Kapālamocana en Kāśī, cualquier pecado suyo—cometido aquí o en otra parte—perece pronto.

Verse 61

आगत्य तीर्थप्रवरे स्नानं कृत्वा विधानतः । तर्पयित्वा पितॄन्देवान्मुच्यते ब्रह्महत्यया

Habiendo llegado al más excelso vado sagrado, y bañándose allí conforme al rito prescrito, y tras ofrecer libaciones (tarpana) a los antepasados y a los dioses, uno queda libre del pecado de brahmahatyā (matar a un brāhmaṇa).

Verse 62

कपालमोचनं तीर्थं पुरस्कृत्वा तु भैरवः । तत्रैव तस्थौ भक्तानां भक्षयन्नघसन्ततिम्

Entonces Bhairava, poniendo al frente el tirtha llamado Kapālamocana, permaneció allí mismo—devorando, por así decirlo, la ininterrumpida sucesión de pecados de sus devotos.

Verse 63

कृष्णाष्टम्यान्तु मार्गस्य मासस्य परमेश्वरः । आविर्बभूव सल्लीलो भैरवात्मा सताम्प्रियः

En la Aṣṭamī, el octavo día lunar de la quincena oscura del mes de Mārgaśīrṣa, el Señor Supremo se manifestó—revelando con lila su naturaleza de Bhairava—amado por los virtuosos y los devotos.

Verse 64

मार्गशीर्षासिताष्टम्यां कालभैरवसन्निधौ । उपोष्य जागरं कुर्वन्महापापैः प्रमुच्यते

En la Aṣṭamī, el octavo día lunar de la quincena oscura del mes de Mārgaśīrṣa, ante Kālabhairava, quien ayuna y vela toda la noche queda liberado de los grandes pecados.

Verse 65

अन्यत्रापि नरो भक्त्या तद्व्रतं यः करिष्यति । स जागरं महापापैर्मुक्तो यास्यति सद्गतिम्

Aun en cualquier otro lugar, quien con devoción cumpla ese mismo voto—la sagrada vigilia—quedará libre de grandes pecados y alcanzará el destino bueno y auspicioso.

Verse 66

अनेकजन्मनियुतैर्यत्कृतं जन्तुभिस्त्वघम् । तत्सर्वं विलयं याति कालभैरवदर्शनात्

Cualquier pecado cometido por los seres encarnados a lo largo de miles de nacimientos, todo ello se disuelve y perece con el solo darśana, la visión de Kālabhairava.

Verse 67

कालभैरवभक्तानां पातकानि करोति यः । स मूढो दुःखितो भूत्वा पुनर्दुर्गतिमाप्नुयात्

Quien comete faltas contra los devotos de Kālabhairava, ese insensato, afligido por el dolor, vuelve a caer en un curso de existencia funesto.

Verse 68

विश्वेश्वरेऽपि ये भक्ता नो भक्ताः कालभैरवे । ते लभन्ते महादुःखं काश्यां चैव विशेषतः

Quienes son devotos de Viśveśvara pero no son devotos de Kālabhairava, alcanzan gran sufrimiento—especialmente en Kāśī.

Verse 69

वाराणस्यामुषित्वा यो भैरवं न भजेन्नरः । तस्य पापानि वर्द्धन्ते शुक्लपक्षे यथा शशी

El hombre que habita en Vārāṇasī y no rinde culto a Bhairava: sus pecados crecen, como la luna en la quincena luminosa.

Verse 70

कालराजं न यः काश्यां प्रतिभूताष्टमीकुजम् । भजेत्तस्य क्षयं पुण्यं कृष्णपक्षे यथा शशी

Quien no adore a Kālarāja en Kāśī—en especial cuando la tithi de Aṣṭamī coincide con martes—su mérito se consume, como la luna mengua en la quincena oscura.

Verse 71

श्रुत्वाख्यानमिदम्पुण्यम्ब्रह्महत्यापनोदकम् । भैरवोत्पत्तिसंज्ञं च सर्वपापैः प्रमुच्यते

Quien escuche este relato sagrado—llamado la narración de la manifestación de Bhairava y célebre por borrar incluso el pecado de brahma-hatyā—queda libre de todos los pecados.

Verse 72

बन्धनागारसंस्थोऽपि प्राप्तोऽपि विपदम्पराम् । प्रादुर्भावं भैरवस्य श्रुत्वा मुच्येत सङ्कटात्

Aunque alguien esté encerrado en una prisión o haya caído en la extrema calamidad, con solo oír la manifestación de Bhairava queda liberado de la angustia.

Verse 95

क्षेत्रे प्रविष्टमात्रेऽथ भैरवे भीषणाकृतौ । हाहेत्युक्त्वा ब्रह्महत्या पातालं चाविशत्तदा

Pero en el mismo instante en que entró en el sagrado kṣetra, se encontró con Bhairava de forma aterradora. Gritando: «¡Ay! ¡Ay!», el pecado de brahma-hatyā se precipitó entonces hacia Pātāla.