Śiva–Arjuna Yuddha and the Subjugation of Pride (Śiva-parīkṣā)

Verse 1

तमागतन्ततो दृष्ट्वा ध्यानं कृत्वा शिवस्य सः । गत्वा तत्रार्जुनस्तेन युद्धं चक्रे सुदारुणम्

Al verlo llegar, Arjuna meditó en el Señor Śiva; y, yendo allí, trabó con él una batalla sumamente feroz.

Verse 2

गणैश्च विविधैस्तीक्ष्णैरायुधैस्तं न्यपीडयत् । तैस्तदा पीडितः पार्थः सस्मार स्वामिनं शिवम्

Entonces los gaṇas, blandiendo muchas clases de armas afiladas, lo acosaron con dureza. Atormentado por ellos en aquel instante, Pārtha recordó a su Señor: Śiva.

Verse 3

अर्जुनश्च तदा तेषां बाणावलिमथाच्छिनत् । यदायुद्धं च तैः क्षिप्तं ततः शर्वं परामृशत्

Entonces Arjuna abatió sus andanadas de flechas. Y cuando las armas que ellos arrojaban quedaron así contenidas, volvió su atención hacia Śarva, el Señor Śiva, el Destructor de todo.

Verse 4

पीडितास्ते गणास्तेन ययुश्चैव दिशो दश । गणेशा वारितास्ते च नाजग्मुस्स्वामिनम्प्रति

Afligidos por él, aquellos gaṇas huyeron en las diez direcciones. Aunque Gaṇeśa los contuvo, no regresaron hacia su Señor.

Verse 5

शिवश्चैवार्जुनश्चैव युयुधाते परस्परम् । नानाविधैश्चायुधैर्हि महाबलपराक्रमौ

Śiva y Arjuna combatieron el uno contra el otro, turnándose en igual medida. Con muchas clases de armas batallaron—ambos de gran fuerza y fulgurante valor—manifestando la līlā saguṇa del Señor, que prueba y depura el heroísmo y la entrega del devoto.

Verse 6

शिवोऽपि मनसा नूनं दयां कृत्वार्जुनं ह्यगात् । अर्जुनश्च दृढं तत्र प्रहारं कृतवांस्तदा

Aun Śiva, habiendo concebido compasión en Su mente, se acercó a Arjuna. Entonces Arjuna, firme allí, asestó en ese momento un golpe poderoso.

Verse 7

आयुधानि शिवस्सो वै ह्यर्जुनस्याच्छिनत्तदा । कवचानि च सर्वाणि शरीरं केवलं स्थितम्

Entonces el propio Señor Śiva cercenó las armas de Arjuna, y también todas sus armaduras; sólo quedó en pie el cuerpo desnudo.

Verse 8

तदार्जुनः शिवं स्मृत्वा मल्लयुद्धं चकार सः । वाहिनीपतिना तेन भयात्क्लिष्टोपि धैर्यवान्

Entonces Arjuna, recordando al Señor Śiva, entabló un combate de lucha (malla-yuddha). Aunque afligido por el temor ante aquel comandante del ejército, permaneció firme y valeroso.

Verse 9

तद्युद्धेन मही सर्वा चकंपे ससमुद्रका । देवा दुःखं समापन्नः किं भविष्यति वा पुनः

Por aquella batalla feroz, toda la tierra—junto con los océanos—tembló. Los dioses cayeron en aflicción, preguntándose una y otra vez: «¿Qué sucederá ahora?»

Verse 10

एतस्मित्रंतरे देवः शिवो गगनमास्थितः । युद्धं चकार तत्रस्थस्सोर्जुनश्च तथाऽकरोत्

Entretanto, el Señor—Śiva—tomó su puesto en el cielo y entabló batalla; y Arjuna también, allí de pie, combatió del mismo modo.

Verse 11

उड्डीयोड्डीय तौ युद्धं चक्रतुर्देवपार्थिवौ । देवाश्च विस्मयं प्रापू रणं दृष्ट्वा तदाद्भुतम्

Saltando una y otra vez, aquellos dos guerreros—el divino y el regio—libraron combate. Al ver aquella batalla maravillosa, los dioses quedaron llenos de asombro.

Verse 12

अथार्जुनोत्तरे ज्ञात्वा स्मृत्वा शिवपदांबुजम् । दधार पादयोस्तं वै तद्ध्यानादाप्तसद्बलः

Entonces Arjuna, comprendiendo la situación, recordó los pies de loto del Señor Śiva; y, fortalecido por esa misma meditación, lo sostuvo firmemente a sus pies.

Verse 13

धृत्वा पादौ तदा तस्य भ्रामयामास सोर्जुनः । विजहास महादेवो भक्तवत्सल ऊतिकृत्

Entonces Arjuna le asió los pies y comenzó a hacerlo girar. Mahādeva—tierno con sus devotos y bienhechor de su dicha—sonrió y rió.

Verse 14

दातुं स्वदासतां तस्मै भक्तवश्यतया मुने । शिवेनैव कृतं ह्येतच्चरितन्नान्यथा भवेत्

Oh sabio, por haber sido vencido por la devoción, el propio Śiva realizó este acto para conceder a aquel devoto el estado de ser Su servidor; no podía suceder de otro modo.

Verse 15

पश्चाद्विहस्य तत्रैव शंकरो रूपम द्भुतम् । दर्शयामास सहसा भक्तवश्यतया शुभम्

Después, allí mismo, Śaṅkara sonrió con gracia y de pronto reveló una forma asombrosa y auspiciosa, pues fue vencido por la devoción del bhakta.

Verse 16

यथोक्तं वेदशास्त्रेषु पुराणे पुरुषोत्तमम् । व्यासोपदिष्टं ध्यानाय तस्य यत्सर्वसिद्धिदम्

Tal como se declara en los Vedas, en los śāstras y en los Purāṇas, ese Ser Supremo—enseñado por Vyāsa para la contemplación—otorga al meditante todas las realizaciones (siddhis).

Verse 17

तद्दृष्ट्वा सुंदरं रूपं ध्यानप्राप्तं शिवस्य तु । बभूव विस्मितोतीव ह्यर्जुनो लज्जितः स्वयम्

Al contemplar aquella forma supremamente hermosa del Señor Śiva—revelada por el poder de la meditación—Arjuna quedó totalmente maravillado y, por sí mismo, se sintió interiormente humillado y avergonzado.

Verse 18

अहो शिवश्शिवस्सोय यो मे प्रभुतया वृतः । त्रिलोकेशः स्वयं साक्षाद्धा कृतं किं मयाऽधुना

¡Ah! Éste es Śiva—Śiva mismo—quien, por Su gracia soberana, me ha aceptado. El Señor de los tres mundos está aquí, directamente ante mí; ¿qué más me queda por hacer ahora?

Verse 19

प्रभोर्बलवती माया मायिनामपि मोहिनी । किं कृतं रूपमाच्छाद्य प्रभुणा छलितो ह्यहम्

La māyā del Señor es poderosísima: extravía incluso a quienes son diestros en la ilusión. Al velar Su forma verdadera con una apariencia asumida, ¿con qué artificio me ha engañado el Señor?

Verse 20

धियेति संविचार्य्यैव साञ्जलिर्नतमस्तकः । प्रणनाम प्रभुं प्रीत्या तदोवाच स खिन्नधीः

Reflexionando en su interior—«(esto es) por el poder de la inteligencia y el discernimiento»—se mantuvo con las manos juntas y la cabeza inclinada. Con devoción se postró ante el Señor y luego, aunque su mente seguía turbada, habló.

Verse 21

अर्जुन उवाच देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । ममापराधः सर्वेश क्षन्तव्यश्च त्वया पुनः

Arjuna dijo: Oh Dios de los dioses, oh Mahādeva, oh Śaṅkara, océano de compasión—oh Señor de todo—cualquier ofensa que haya cometido debe ser perdonada por Ti, una vez más.

Verse 22

किं कृतं रूपमाच्छाद्य च्छलितोऽस्मि त्वयाधुना । धिङ् मां समरकर्तारं स्वामिना भवता प्रभो

«¿Qué has hecho—velando Tu forma verdadera y engañándome ahora? ¡Vergüenza para mí, iniciador de esta batalla, pues he sido burlado por Ti, mi propio Señor, oh Prabhu!»

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं पाण्डवस्सोथ पश्चात्तापमवाप सः । पादयोर्निपपाताशु शंकरस्य महाप्रभोः

Nandīśvara dijo: «Así, aquel Pāṇḍava se llenó de arrepentimiento y, sin demora, cayó a los pies del gran Señor Śaṅkara.»

Verse 24

अथेश्वरः प्रसन्नात्मा प्रत्युवाचार्जुनं च तम् । समाश्वास्येति बहुशो महेशो भक्तवत्सलः

Entonces el Señor, de ánimo sereno y complacido, respondió a aquel Arjuna. El gran Maheśa, siempre tierno con Sus devotos, lo tranquilizó una y otra vez.

Verse 25

शंकर उवाच । न खिद्य पार्थ भक्तोसि मम त्वं हि विशेषतः । परीक्षार्थं मया तेऽद्य कृतमेवं शुचञ्जहि

Śaṅkara dijo: «No te aflijas, oh Pārtha. Tú eres en verdad Mi devoto, especialmente amado por Mí. Hoy actué así sólo para ponerte a prueba. Por tanto, abandona la tristeza».

Verse 26

नंदीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तं स्वहस्ताभ्यामुत्थाप्य प्रभुरर्जुनम् । विलज्जं कारयामास गणैश्च स्वामिनो गणैः

Nandīśvara dijo: «Dicho esto, el Señor alzó a Arjuna con Sus propias manos; y, por medio de los Gaṇas—los servidores de su Señor—hizo que se sintiera humillado y avergonzado».

Verse 27

पुनश्शिवोऽर्जुनम्प्राह पाण्डवं वीरसम्मतम् । हर्षयन् सर्वथा प्रीत्या शंकरो भक्तवत्सलः

De nuevo, el Señor Śiva habló a Arjuna, el Pāṇḍava alabado entre los héroes. Śaṅkara, siempre afectuoso con Sus devotos, lo colmó de alegría en todo sentido con gracia amorosa.

Verse 28

शिव उवाच । हे पार्थ पाण्डवश्रेष्ठ प्रसन्नोस्मि वरं वृणु । प्रहारैस्ताडनैस्तेऽद्य पूजनम्मानितम्मया

Śiva dijo: «Oh Pārtha, el mejor de los Pāṇḍavas, estoy complacido. Elige un don. Hoy, por tus golpes y acometidas, tu adoración ha sido aceptada y honrada por Mí».

Verse 29

इच्छया च कृतं मेऽद्य नापराधस्तवाधुना । नादेयं विद्यते तुभ्यं यदिच्छसि वृणीष्व तत्

Lo que he hecho hoy ha sido por Mi propia voluntad; por ello, ahora no hay falta en ti. Para ti no existe nada que no pueda ser concedido: elige, según tu deseo, lo que quieras.

Verse 30

ते शत्रुषु यशोराज्यस्थापनाय शुभं कृतम् । एतद्दुःखं न कर्तव्यं वैक्लव्यं च त्यजाखिलम्

Este acto auspicioso se ha realizado para someter a los enemigos y restablecer la fama y la soberanía legítima. Por ello, no te entregues a este dolor; abandona toda abatimiento y flaqueza de corazón.

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्त्वर्जुनस्तेन प्रभुणा शंकरेण सः । उवाच शंकरं भक्त्या सावधानतया स्थितः

Dijo Nandīśvara: Así interpelado por el Señor Śaṅkara, Arjuna, atento y sereno, respondió a Śaṅkara con devoción.

Verse 32

अर्जुन उवाच । भक्तप्रियस्य शम्भोस्ते सुप्रभो किं समीहितम् । वर्णनीयं मया देव कृपालुस्त्वं सदाशिव

Dijo Arjuna: «¡Oh Señor resplandeciente! ¿Qué deseas Tú, Śambhu, tan amado por Tus devotos? Oh Dios, dime qué debo describir o proclamar. Tú eres compasivo, oh Sadāśiva».

Verse 33

इत्युक्त्वा संस्तुतिं तस्य शंकरस्य महाप्रभोः । चकार पाण्डवस्सोथ सद्भक्तिं वेदसंमताम्

Tras pronunciar aquel himno de alabanza a Śaṅkara, el Gran Señor, el Pāṇḍava practicó entonces la verdadera devoción, la devoción aprobada por los Vedas, hacia Él.

Verse 34

अर्जुन उवाच । नमस्ते देवदेवाय नमः कैलासवासिने । सदाशिव नमस्तुभ्यं पञ्चवक्त्राय ते नमः

Dijo Arjuna: «Saludo reverente al Dios de los dioses; saludo reverente al Morador del Kailāsa. Oh Sadāśiva, salutación a Ti; salutación a Tu forma de cinco rostros, Pañcavaktra».

Verse 35

कपर्दिने नमस्तुभ्यन्त्रिनेत्राय नमोऽस्तु ते । मनः प्रसन्नरूपाय सहस्रवदनाय च

Saludaciones a Ti, oh Kapardin, portador de las trenzas enmarañadas; salutaciones a Ti, Señor de los tres ojos. Homenaje a Ti, cuya forma alegra la mente, y a Ti también, el de los mil rostros.

Verse 36

नीलकंठ नमस्तेस्तु सद्योजाताय वै नमः । वृषध्वज नमस्तेस्तु वामांगगिरिजाय च

¡Salve a Ti, oh Nīlakaṇṭha, Señor de la garganta azul! En verdad, salve a Ti como Sadyojāta. ¡Salve a Ti, oh Vṛṣadhvaja, cuyo estandarte porta al toro! Y salve también a Ti, en cuyo lado izquierdo mora Girijā (Pārvatī).

Verse 37

दशदोष नमस्तुभ्यन्नमस्ते परमात्मने । डमरुकपालहस्ताय नमस्ते मुण्डमालिने

Saludo reverente a Ti, Oh Removedor de las diez faltas; saludo reverente a Ti, el Ser Supremo. Saludo reverente a Ti, cuyas manos portan el tambor ḍamaru y el cuenco de cráneo; saludo reverente a Ti, que llevas una guirnalda de cráneos.

Verse 38

शुद्धस्फटिकसंकाशशुद्धकर्पूरवर्ष्मणे । पिनाकपाणये तुभ्यन्त्रिशूलवरधारिणे

Saludo reverente a Ti—cuyo cuerpo es puro y resplandeciente como cristal impecable, cuya forma es inmaculada como el alcanfor; a Ti que sostienes en la mano el arco Pināka y portas el excelente tridente.

Verse 39

व्याघ्रचर्मोत्तरीयाय गजाम्बरविधारिणे । नागांगाय नमस्तुभ्यं गंगाधर नमोस्तु ते

Saludo reverente a Ti, que llevas piel de tigre como manto y te cubres con piel de elefante; saludo reverente a Ti, cuyo cuerpo está adornado con serpientes. Oh Portador del Gaṅgā, a Ti me inclino: una y otra vez, salutaciones a Ti.

Verse 40

सुपादाय नमस्तेऽस्तु आरक्तचरणाय च । नन्द्यादिगणसेव्याय गणेशाय च ते नमः

Salve a Ti, oh Señor de hermosos pies; salve a Ti, cuyos pies son de tono rojizo. Salve a Gaṇeśa, a quien sirven y veneran Nandin y las demás huestes (gaṇas).

Verse 41

इत्यष्टाशीत्यवताराः । इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां किरातेश्वरावतारवर्णनं नामैकचत्वारिंशोऽध्यायः

Así quedan descritas las ochenta y ocho encarnaciones (manifestaciones) del Señor Śiva. Aquí concluye el capítulo cuadragésimo primero del Śrī Śiva Mahāpurāṇa, en el tercer libro, la Śatarudra Saṃhitā, titulado «Descripción de la encarnación de Kirāṭeśvara».

Verse 42

अगुणाय नमस्तेस्तु सगुणाय नमोनमः । अरूपाय सरूपाय सकलायाकलाय च

Salutación a Ti, que estás más allá de toda cualidad (nirguṇa), y repetidas salutaciones a Ti, que posees cualidades (saguṇa). Salutación a Ti, sin forma, y a Ti, con forma; a Ti, el Todo manifiesto, y a Ti, lo no manifiesto, Realidad trascendente.

Verse 43

नमः किरातरूपाय मदनुग्रहकारिणे । युद्धप्रियाय वीराणां नानालीलानुकारिणे

Salutaciones al Señor que asume la forma de Kirāta (el cazador divino), que me concede su gracia; que se complace en la batalla justa; y que, por los valientes, despliega múltiples juegos divinos.

Verse 44

यत्किंचिद्दृश्यते रूपन्तत्तेजस्तावकं स्मृतम् । चिद्रूपस्त्वं त्रिलोकेषु रमसेन्वयभेदतः

Cualquier forma que se vea en cualquier lugar se entiende como Tu propio resplandor. Tú eres de la naturaleza de la Conciencia pura, y en los tres mundos te manifiestas y te deleitas según diversos modos de relación y linaje.

Verse 45

गुणानान्ते न संख्यास्ति यथा भूरजसामिह । आकाशे तारकाणां हि कणानां वृष्ट्यपामपि

No hay cómputo de las cualidades del Señor, pues no tienen fin: como los granos de polvo sobre la tierra, incontables; como las estrellas del cielo; y como las innumerables gotas de una lluvia.

Verse 46

न ते गुणास्तु संख्यातुं वेदा वै सम्भवन्ति हि । मन्दबुद्धिरहं नाथ वर्णयामि कथम्पुनः

Ni siquiera los Vedas pueden contar Tus atributos. Oh Señor, mi entendimiento es limitado; ¿cómo podría yo describirte?

Verse 47

सोसि योसि नमस्तेऽस्तु कृपां कर्तुमिहार्हसि । दासोहं ते महेशान स्वामी त्वं मे महेश्वर

Tú eres Aquél, y también eres éste—salutaciones a Ti. Ten misericordia aquí y ahora. Oh Maheśāna, soy Tu siervo; oh Maheśvara, sólo Tú eres mi Señor y Dueño.

Verse 48

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य पुनः प्रोवाच शंकर । सुप्रसन्नतरो भूत्वा विहसन्प्रभुरर्जुनम्

Dijo Nandīśvara: Al oír sus palabras, Śaṅkara habló de nuevo. El Señor, aún más complacido, sonrió y se dirigió a Arjuna.

Verse 49

शंकर उवाच । वचसा किम्बहूक्तेन शृणुष्व वचनम्मम । शीघ्रं वृणु वरम्पुत्र सर्वन्तच्च ददामि ते

Śaṅkara dijo: «¿Qué necesidad hay de tantas palabras? Escucha mi declaración. Hijo amado, elige pronto un don; te concederé todo cuanto pidas».

Verse 50

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तश्चार्जुनस्तेन प्रणिपत्य सदाशिवम् । साञ्जलिर्नतकः प्रेम्णा प्रोवाच गद्गदाक्षरम्

Nandīśvara dijo: Así interpelado por él, Arjuna se postró ante Sadāśiva. Con las manos juntas y la cabeza inclinada en reverencia, habló con amor, con la voz entrecortada por la emoción.

Verse 51

अर्जुन उवाच । किं ब्रूयां त्वं च सर्वेषामन्तर्यामितया स्थितः । तथापि वर्णितं मेऽद्य श्रूयतां च त्वया विभो

Arjuna dijo: «¿Qué podría decir, si Tú moras en todos como el Regidor Interior (Antaryāmin)? Y aun así, oh Señor omnipenetrante, hoy he hablado como mejor he podido; dígnate escucharlo y aceptarlo».

Verse 52

शत्रूणां संकटं यच्च तद्गतन्दर्शनात्तव । ऐहिकीं च परां सिद्धिम्प्राप्नुयां वै तथा कुरु

«Con sólo contemplarte, que se disipe toda aflicción que haya caído sobre mis enemigos; y que yo alcance tanto el logro mundano como la suprema realización espiritual. Te ruego que así sea».

Verse 53

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तं नमस्कृत्य शंकरम्भक्तवत्सलम् । नतस्कन्धोऽर्जुनस्तत्र बद्धाञ्जलिरुपस्थितः

Nandīśvara dijo: «Tras decir esto, Arjuna se inclinó en reverencia ante Śaṅkara, siempre tierno con Sus devotos. Con los hombros abatidos por la humildad, permaneció allí con las manos juntas, respetuosamente ante Él».

Verse 54

शिवोपि च तथाभूतञ्ज्ञात्वा पाण्डवमर्जुनम् । निजभक्तवरं स्वामी महातुष्टो बभूव ह

Śiva también, al reconocer a Arjuna de los Pāṇḍavas como tal, supo que era Su devoto más excelso; y aquel Señor y Dueño quedó sumamente complacido.

Verse 55

अस्त्रम्पाशुपतं स्वीयन्दुर्जयं सर्वदाखिलैः । ददौ तस्मै महेशानो वचनश्चेदमब्रवीत्

Entonces Maheśāna (el Señor Śiva), otorgándole Su propia arma Pāśupata—siempre invencible para todos los seres—se la entregó y pronunció estas palabras.

Verse 56

शिव उवाच । स्वं महास्त्रम्मया दत्तन्दुर्जयस्त्वम्भविष्यति । अनेन सर्वशत्रूणां जयकृत्यमवाप्नुहि

Śiva dijo: «Te he otorgado mi propia gran arma celestial. Por ella serás inconquistable. Con ella, cumple la obra de la victoria sobre todos tus enemigos».

Verse 57

कृष्णं च कथयिष्यामि साहाय्यन्ते करिष्यति । स वै ममात्मभूतश्च मद्भक्तः कार्य्यकारकः

«También hablaré de Kṛṣṇa: él te prestará ayuda. En verdad, es como mi propio ser, devoto mío y capaz ejecutor de la tarea».

Verse 58

मत्प्रभावान्भारत त्वं राज्यन्निकण्टकं कुरु । धर्म्यान्नानाविधान्भ्रात्रा कारय त्वं च सर्वदा

Oh Bhārata, por mi poder divino haz que tu reino quede sin espinas—libre de aflicción y de oposición. Y por medio de tus hermanos, haz que en todo tiempo se realicen muchas clases de deberes y obras conformes al dharma.

Verse 59

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा निजहस्तं च धृत्वा शिरसि तस्य सः । पूजितो ह्यर्जुनेनाशु शंकरोन्तरधीयत

Dijo Nandīśvara: Habiendo hablado así, Śaṅkara puso Su propia mano sobre la cabeza de Arjuna. Luego, tras ser debidamente adorado por Arjuna, el Señor Śaṅkara desapareció presto de la vista.

Verse 60

अथार्जुनः प्रसन्नात्मा प्राप्यास्त्रं च वरं प्रभोः । जगाम स्वाश्रमे मुख्यं स्मरन्भक्त्या गुरुं शिवम्

Entonces Arjuna, con el corazón sereno, habiendo recibido del Señor el arma divina y la gracia, regresó a su principal ermita, recordando con devoción a Śiva, el Gurú.

Verse 61

सर्व्वे ते भ्रातरः प्रीतास्तन्वः प्राणमिवागतम् । मिलित्वा तं सुखं प्रापुर्द्रौपदी चाति सुव्रता

Todos aquellos hermanos se colmaron de dicha, como si el aliento vital hubiera vuelto al cuerpo. Al reencontrarse con él, alcanzaron gran felicidad; y también Draupadī, la muy virtuosa y firme en sus votos, se regocijó en extremo.

Verse 62

शिवं परं च सन्तुष्टम्पाण्डवाः सर्व एव हि । नातृप्यन्सर्ववृत्तान्तं श्रुत्वा हर्षमुपागताः

En verdad, todos los Pāṇḍavas quedaron plenamente satisfechos con el Supremo Śiva; y aun así, al oír el relato completo, no se saciaron, sino que se llenaron de júbilo.

Verse 63

आश्रमे पुष्पवृष्टिश्च चन्दनेन समन्विता । पपात सुकरार्थं च तेषाञ्चैव महात्मनाम्

En el āśrama cayó una lluvia de flores, mezclada con fragante sándalo; descendió para otorgar auspicioso bienestar y dulce sosiego a aquellos magnánimos.

Verse 64

धन्यं च शंकरं चैव नमस्कृत्य शिवम्मुदा । अवधिं चागतं ज्ञात्वा जयश्चैव भविष्यति

Habiéndose postrado con gozo ante el bienaventurado Śaṅkara—Śiva mismo—y reconociendo que ha llegado el límite destinado de la prueba, la victoria ciertamente se cumplirá.

Verse 65

एतस्मिन्नन्तरे कृष्णश्श्रुत्वार्जुनमथागतम् । मेलनाय समायातश्श्रुत्वा सुखमुपागतः

Entretanto, Kṛṣṇa, al oír que Arjuna había llegado, acudió a su encuentro; y al escuchar la noticia, se colmó de dicha.

Verse 66

अतश्चैव मयाख्यातः शंकरः सर्वदुःखहा । स सेव्यते मया नित्यं भवद्भिरपि सेव्यताम्

Por ello he declarado a Śaṅkara como el que disipa toda aflicción. Yo lo adoro cada día; vosotros también debéis adorarlo.

Verse 67

इत्युक्तस्ते किराताह्वोवतारश्शंकस्य वै । तं श्रुत्वा श्रावयन्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

Así se ha relatado la encarnación de Śaṅkara conocida como Kirāta. Quien escuche este relato—o haga que otros también lo escuchen—alcanzará el cumplimiento de todos sus anhelos.