Sukta 13

Mantra 1

प्रत्यग्निरुषसामग्रमख्यद्विभातीनां सुमना रत्नधेयम् । यातमश्विना सुकृतो दुरोणमुत्सूर्यो ज्योतिषा देव एति ॥

Agni ha mirado hacia el frente de las Auroras, entre las resplandecientes, con mente gozosa, portando el tesoro. Venid, oh Aśvins, a la morada bien construida; y el Sol, el dios, asciende con su luz.

Mantra 2

ऊर्ध्वं भानुं सविता देवो अश्रेद्द्रप्सं दविध्वद्गविषो न सत्वा । अनु व्रतं वरुणो यन्ति मित्रो यत्सूर्यं दिव्यारोहयन्ति ॥

Savitṛ, el dios, ha alzado hacia lo alto el rayo; puso en movimiento la gota resplandeciente, como un vigoroso buscador de la Luz. Conforme a la Ley (ṛta) avanzan Varuṇa y Mitra, cuando hacen ascender al Sol en el cielo.

Mantra 3

यं सीमकृण्वन्तमसे विपृचे ध्रुवक्षेमा अनवस्यन्तो अर्थम् । तं सूर्यं हरितः सप्त यह्वीः स्पशं विश्वस्य जगतो वहन्ति ॥

A aquel a quien hicieron discernidor contra la oscuridad, buscando la meta con firme e inquebrantable seguridad: a ese Sol lo llevan las siete impetuosas Harits, espía y testigo de todo cuanto se mueve.

Mantra 4

वहिष्ठेभिर्विहरन्यासि तन्तुमवव्ययन्नसितं देव वस्म । दविध्वतो रश्मयः सूर्यस्य चर्मेवावाधुस्तमो अप्स्वन्तः ॥

Con los más poderosos portadores avanzas, tejiendo hacia abajo el hilo; oh Potencia luminosa, arrojas el negro velo. Los rayos del Sol, golpeando y hendiéndolo, han empujado la oscuridad hacia abajo — como se desuella una piel — a las honduras de las aguas interiores.

Mantra 5

अनायतो अनिबद्धः कथायं न्यङ्ङुत्तानोऽव पद्यते न । कया याति स्वधया को ददर्श दिवः स्कम्भः समृतः पाति नाकम् ॥

Sin guía, sin atadura: ¿cómo es que éste, vuelto cabeza abajo, no cae hacia abajo? ¿Por qué ley propia (svadhā) se mueve, quién lo ha visto: el Pilar del cielo, trabado en el ṛta, que sostiene la bóveda luminosa?