Sukta 94

Mantra 1

प्रैते वदन्तु प्र वयं वदाम ग्रावभ्यो वाचं वदता वदद्भ्यः । यदद्रयः पर्वताः साकमाशवः श्लोकं घोषं भरथेन्द्राय सोमिनः ॥

Que estos hablen, y nosotros también hablaremos: decid una palabra a las piedras del prensado, a las que hablan. Cuando las piedras, las montañas, veloces juntas, llevan a Indra el canto y el clamor resonante — para los portadores de Soma.

Mantra 2

एते वदन्ति शतवत्सहस्रवदभि क्रन्दन्ति हरितेभिरासभिः । विष्ट्वी ग्रावाणः सुकृतः सुकृत्यया होतुश्चित्पूर्वे हविरद्यमाशत ॥

Estos hablan por cientos y por miles; alrededor claman con sus bocas leonadas. Las piedras de prensar, bien labradas, por su recta operación han alcanzado incluso la antigua ofrenda del Hotar, la que ha de ser comida.

Mantra 3

एते वदन्त्यविदन्नना मधु न्यूङ्खयन्ते अधि पक्व आमिषि । वृक्षस्य शाखामरुणस्य बप्सतस्ते सूभर्वा वृषभाः प्रेमराविषुः ॥

Estos hablan; han hallado la miel sin vehículo; mecen y prensan sobre la sustancia ya madura. Como una rama del árbol rojizo golpean; esos toros de fuerte carga han bramado al frente.

Mantra 4

बृहद्वदन्ति मदिरेण मन्दिनेन्द्रं क्रोशन्तोऽविदन्नना मधु । संरभ्या धीराः स्वसृभिरनर्तिषुराघोषयन्तः पृथिवीमुपब्दिभिः ॥

Hablan lo vasto; con el arrobamiento embriagador claman a Indra, y han hallado la miel de inmediato. Asidos juntos, los firmes danzaron con sus hermanas, haciendo resonar la Tierra con sus reverberaciones.

Mantra 5

सुपर्णा वाचमक्रतोप द्यव्याखरे कृष्णा इषिरा अनर्तिषुः । न्यङ्नि यन्त्युपरस्य निष्कृतं पुरू रेतो दधिरे सूर्यश्वितः ॥

Los de bellas alas forjaron la Palabra (Vāc); en la oquedad del cielo, en lo alto, los oscuros y veloces danzaron. Hacia abajo van al tallado de la región superior; abundante simiente depositaron, los que resplandecen con el poder del Sol.

Mantra 6

उग्रा इव प्रवहन्तः समायमुः साकं युक्ता वृषणो बिभ्रतो धुरः । यच्छ्वसन्तो जग्रसाना अराविषुः शृण्व एषां प्रोथथो अर्वतामिव ॥

Como fieros que se precipitan hacia delante, se han reunido; uncidos al unísono, los toros que llevan los timones. Cuando, jadeantes, devorando, braman, se oye su trueno como el de los caballos.

Mantra 7

दशावनिभ्यो दशकक्ष्येभ्यो दशयोक्त्रेभ्यो दशयोजनेभ्यः । दशाभीशुभ्यो अर्चताजरेभ्यो दश धुरो दश युक्ता वहद्भ्यः ॥

Cantad a las diez correas, a las diez cinchas, a los diez yugos, a las diez ataduras; cantad a las diez riendas, las que no envejecen; diez son los timones, diez los portadores uncidos que llevan.

Mantra 8

ते अद्रयो दशयन्त्रास आशवस्तेषामाधानं पर्येति हर्यतम् । त ऊ सुतस्य सोम्यस्यान्धसोंऽशोः पीयूषं प्रथमस्य भेजिरे ॥

Esas piedras de prensar, veloces y provistas de un mecanismo décuple, giran en torno a su colocación áurea, deseable. Ellas toman para sí la primera esencia melosa — el pīyūṣa, leche de deleite — del jugo embriagador del Soma prensado.

Mantra 9

ते सोमादो हरी इन्द्रस्य निंसतेंऽशुं दुहन्तो अध्यासते गवि । तेभिर्दुग्धं पपिवान्त्सोम्यं मध्विन्द्रो वर्धते प्रथते वृषायते ॥

Esos alazanes comedores de Soma de Indra se acercan; ordeñando el brote del Soma, se sientan sobre la Vaca (el campo luminoso). Bebiendo la miel-leche somaica ordeñada, Indra crece: se ensancha, se vuelve Fuerza-de-Toro.

Mantra 10

वृषा वो अंशुर्न किला रिषाथनेळावन्तः सदमित्स्थनाशिताः । रैवत्येव महसा चारवः स्थन यस्य ग्रावाणो अजुषध्वमध्वरम् ॥

El brote del Soma es para vosotros Fuerza-de-Toro; no falláis en el golpe. Llenos del impulso de la ofrenda, siempre sois alimentados al pecho. Como Raivatī, rica en luz, en su grandeza — sed bellos y radiantes, oh piedras, cuya dicha ha aceptado el sacrificio.

Mantra 11

तृदिला अतृदिलासो अद्रयोऽश्रमणा अशृथिता अमृत्यवः । अनातुरा अजराः स्थामविष्णवः सुपीवसो अतृषिता अतृष्णजः ॥

Oh piedras del prensado: sois firmes e intactas, incansables y sin aflojar, inmortales en vuestra obra. Sin dolencia, sin vejez, permanecéis en una fuerza que no falla. Llenas de rica savia, sois sin sed, nacidas del Deleite sin sed.

Mantra 12

ध्रुवा एव वः पितरो युगेयुगे क्षेमकामासः सदसो न युञ्जते । अजुर्यासो हरिषाचो हरिद्रव आ द्यां रवेण पृथिवीमशुश्रवुः ॥

En verdad firmes son vuestros Padres de edad en edad, deseosos de la paz segura; como señores de la sesión os uncen a la obra. Sin vejez, verde-dorados en el movimiento, derramando la luz leonada, con vuestro clamor hacéis resonar cielo y tierra.

Mantra 13

तदिद्वदन्त्यद्रयो विमोचने यामन्नञ्जस्पा इव घेदुपब्दिभिः । वपन्तो बीजमिव धान्याकृतः पृञ्चन्ति सोमं न मिनन्ति बप्सतः ॥

Esto mismo proclaman las piedras en el instante de la liberación, como prensadores veloces con sus golpes que responden. Como sembradores que arrojan la semilla, como artífices del grano maduro, rocían el Soma; no lo disminuyen mientras trabajan y se afanan.

Mantra 14

सुते अध्वरे अधि वाचमक्रता क्रीळयो न मातरं तुदन्तः । वि षू मुञ्चा सुषुवुषो मनीषां वि वर्तन्तामद्रयश्चायमानाः ॥

En la ofrenda exprimida, en el sacrificio ininterrumpido (adhvara), habéis asentado sobre ello la Palabra—como niños que, jugando, empujan a su madre. Soltad por completo el pensamiento del que ha exprimido bien; que las piedras, reuniéndose y buscando, giren y se muevan en su órbita ordenada.