Sarga 25

Verse 1

अथ तस्याप्रमेयस्य मुनेर्वचनमुत्तमम्।श्रुत्वा पुरुषशार्दूल: प्रत्युवाच शुभां गिरम्।।।।

Entonces, al oír las excelentes palabras de aquel sabio inconmensurable, Rāma —tigre entre los hombres— respondió con habla auspiciosa y suave.

Verse 2

अल्पवीर्या यदा यक्षा श्श्रूयन्ते मुनिपुङ्गव।कथन्नागसहस्रस्य धारयत्यबला बलम्।।।।

Oh el mejor de los sabios, si se oye que los Yakṣas tienen poco vigor, ¿cómo puede una mujer—tenida por débil—poseer la fuerza de mil elefantes?

Verse 3

विश्वामित्रोऽब्रवीद्वाक्यं शृण येन बलोत्तरा।वरदानकृतं वीर्यं धारयत्यबला बलम्।।।।

Viśvāmitra dijo: Escucha cómo llegó a ser de fuerza superior; cómo, por la concesión de un don, aquella mujer obtuvo tal vigor y poder.

Verse 4

पूर्वमासीन्महायक्षस्सुकेतुर्नाम वीर्यवान्।अनपत्यश्शुभाचारस्स च तेपे महत्तप:।।।।

En tiempos antiguos vivía un poderoso Yakṣa llamado Suketu: valiente, de conducta virtuosa, pero sin descendencia; y emprendió grandes austeridades.

Verse 5

पितामहस्तु सुप्रीतस्तस्य यक्षपते स्तदा।कन्यारत्नं ददौ राम ताटकां नाम नामत:।।।।

Oh Rāma, entonces el Pitāmaha, Brahmā, muy complacido, concedió a aquel señor de los Yakṣas una hija, joya preciosa, célebre por el nombre de Tāṭakā.

Verse 6

ददौ नागसहस्रस्य बलं चास्या: पितामह:।नत्वेव पुत्रं यक्षाय ददौ ब्रह्मा महायशा:।।।।

A ella el ilustre Pitāmaha, Brahmā, le otorgó la fuerza de mil elefantes; pero no concedió un hijo varón a aquel Yakṣa.

Verse 7

तां तु जातां विवर्धन्तीं रूपयौवनशालिनीम्।झर्झपुत्राय सुन्दाय ददौ भार्यां यशस्विनीम्।।।।

Y cuando nació y fue creciendo, resplandeciente de belleza y juventud, ella, la afamada, fue dada por esposa a Sunda, hijo de Jharjha.

Verse 8

कस्यचित्त्वथ कालस्य यक्षी पुत्रमजायत।मारीचं नाम दुर्धर्षं यश्शापाद्राक्षसोऽभवत्।।।।

Después de algún tiempo, aquella Yakṣī dio a luz un hijo, inconquistable, llamado Mārīca; y por causa de una maldición se convirtió en un Rākṣasa.

Verse 9

सुन्दे तु निहते राम सागस्त्यमृषिसत्तमम्।ताटका सह पुत्रेण प्रधर्षयितुमिच्छति।।।।

Oh Rama, cuando Sunda fue asesinado, Tataka, junto con su hijo, deseó atacar a Agastya, el más importante de los sabios.

Verse 10

भक्षार्थं जातसंरम्भा गर्जन्ती साभ्यधावत।0आपतन्तीं तु तां दृष्ट्वा अगस्त्यो भगवानृषि:।।।।राक्षसत्वं भजस्वेति मारीचं व्याजहार स:। 1

Rugiendo, encendida por el ansia de devorar, se abalanzó. Al verla venir, el venerable ṛṣi Agastya habló a Mārīca: «Asume la condición y naturaleza de un rākṣasa».

Verse 11

अगस्त्य: परमक्रुद्धस्ताटकामपि शप्तवान्।।।।पुरुषादी महायक्षी विरूपा विकृतानना।इदं रूपं विहायाथ दारुणं रूपमस्तु ते।।।।

Agastya, sumamente airado, también maldijo a Tāṭakā.

Verse 12

अगस्त्य: परमक्रुद्धस्ताटकामपि शप्तवान्।।1.25.11।।पुरुषादी महायक्षी विरूपा विकृतानना।इदं रूपं विहायाथ दारुणं रूपमस्तु ते।।1.25.12।।

«Vuélvete devoradora de hombres, oh gran yakṣī, deforme y de rostro espantoso. Abandona esta figura; desde ahora, sea tuya una forma terrible».

Verse 13

सैषा शापकृतामर्षा ताटका क्रोधमूर्छिता।देशमुत्सादयत्येनमगस्त्यचरितं शुभम्।।।।

Esta misma Tāṭakā, enloquecida de ira y encendida por el resentimiento nacido de la maldición, está devastando esta región sagrada, antaño frecuentada por Agastya.

Verse 14

एनां राघव दुर्वृत्तां यक्षीं परमदारुणाम्।गोब्राह्मणहितार्थाय जहि दुष्टपराक्रमाम्।।।।

Oh Rāghava, mata a esta yakṣī, perversa y sumamente cruel, de fuerza torcida, por el bienestar de las vacas y de los brāhmaṇas.

Verse 15

न ह्येनां शापसम्स्पृष्टां कश्चिदुत्सहते पुमान्।निहन्तुं त्रिषु लोकेषु त्वामृते रघुनन्दन।।।।

Pues ningún hombre en los tres mundos se atreve a matarla, a ella que ha sido tocada por una maldición, excepto tú, oh deleite del linaje de Raghu.

Verse 16

न हि ते स्त्रीवधकृते घृणा कार्या नरोत्तम।चातुर्वण्यहितार्थाय कर्तव्यं राजसूनुना।।।।

Oh el mejor de los hombres, no debes retraerte por compasión sólo porque el acto sea matar a una mujer; un príncipe debe hacer lo necesario por el bien de las cuatro varṇas.

Verse 17

नृशंसमनृशंसं वा प्रजारक्षणकारणात्।पातकं वा सदोषं वा कर्तव्यं रक्षता सता।।।।

Por la protección del pueblo, un guardián virtuoso debe hacer lo necesario, sea que parezca severo o benigno, incluso si se juzga pecado o sujeto a reproche.

Verse 18

राज्यभारनियुक्तानामेष धर्मस्सनातन:।अधर्म्यां जहि काकुत्स्थ धर्मोह्यस्या न विद्यते।।।।

Ésta es la ley eterna para quienes cargan con el peso del reino: oh Kakutstha, mata a esta injusta; en ella, en verdad, no hay dharma.

Verse 19

श्रूयते हि पुरा शक्रो विरोचनसुतां नृप।पृथिवीं हन्तुमिच्छन्तीं मन्थरामभ्यसूदयत्।।।।

Se oye, en verdad, que en tiempos antiguos Śakra (Indra), oh príncipe, dio muerte a Mantharā, hija de Virocana, cuando ella quiso destruir la tierra.

Verse 20

विष्णुनापि पुरा राम भृगुपत्नी दृढव्रता।अनिन्द्रं लोकमिच्छन्ती काव्यमाता निषूदिता।।।।

Y aun por Viṣṇu, oh Rāma, en tiempos antiguos fue muerta la firme en sus votos esposa de Bhṛgu—la madre de Kāvya—cuando deseó un mundo sin Indra.

Verse 21

एतैश्चान्यैश्च बहुभी राजपुत्र महात्मभि:।अधर्मसहिता नार्यो हता: पुरुषसत्तमै:।।।।

Así, oh príncipe, por estos y por muchos otros magnánimos, los mejores de los hombres, fueron muertas mujeres aliadas del adharma, por la causa del dharma.

Verse 22

Viśvāmitra dijo: Escucha cómo llegó a ser de fuerza superior; cómo, por la concesión de un don, aquella mujer obtuvo tal vigor y poder.