Adhyaya 1

Verse 1

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे प्रथमोऽध्यायः

Así concluye el Primer Capítulo del Svarga-khaṇḍa en el venerado Padma Mahāpurāṇa.

Verse 2

एकदा मुनयः सर्वे ज्वलज्ज्वलनसन्निभाः । हिमवद्वासिनः सर्वे मुनयो वेदपारगाः

Una vez, todos los sabios—resplandecientes como fuego ardiente—moradores del Himālaya, y todos versados en los Vedas, se congregaron.

Verse 3

त्रिकालज्ञा महात्मानो नानापुण्यसमाश्रयाः । महेंद्राद्रिरता ये च ये च विंध्यनिवासिनः

Sabios magnánimos, conocedores de los tres tiempos, establecidos en múltiples méritos: los devotos del monte Mahendra y los que habitan las sierras Vindhya.

Verse 4

येऽर्बुदारण्यनिरताः पुष्करारण्यवासिनः । श्रीशैलनिरता ये च कुरुक्षेत्रनिवासिनः

Los entregados al bosque de Arbuda, los que moran en el bosque de Puṣkara, los devotos de Śrīśaila y los residentes en Kurukṣetra—

Verse 5

धर्म्मारण्यरता ये च दंडकारण्यवासिनः । जंबूमार्गरता ये च ये च सत्यनिवासिनः

Y los que se deleitan en el bosque llamado Dharmāraṇya; los que habitan el bosque de Daṇḍaka; los devotos del sendero Jambū-mārga; y los que permanecen en Satya—

Verse 6

एते चान्ये च बहवः सशिष्या मुनयोऽमलाः । नैमिषं समुपायाताः शौनकं द्रष्टुमुत्सुकाः

Estos, y muchos otros, sabios inmaculados junto con sus discípulos, llegaron a Naimiṣa, deseosos de contemplar a Śaunaka.

Verse 7

तं पूजयित्वा विधिवत्तेन ते च सुपूजिताः । आसनेषु विचित्रेषु बृस्यादिषु यथाक्रमम्

Tras rendirle culto debidamente según el rito prescrito, y siendo ellos mismos honrados, se sentaron en orden en diversos asientos espléndidos—sillas y semejantes.

Verse 8

शौनकेन प्रदत्तेषु आसीनास्ते तपोधनाः । कृष्णाश्रिताः कथाः पुण्याः परस्परमथाब्रुवन्

Sentados en los asientos ofrecidos por Śaunaka, aquellos ascetas ricos en austeridad se dijeron unos a otros relatos sagrados y meritorios, centrados en Kṛṣṇa.

Verse 9

कथांतेषु ततस्तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । आजगाम महातेजाः सूतस्तत्र महाद्युतिः

Cuando el discurso de aquellos munis de alma cultivada llegó a su fin, llegó allí el resplandeciente Sūta, de gran tejas y fulgor.

Verse 10

व्यासशिष्यः पुराणज्ञो रोमहर्षणसंज्ञकः । तान्प्रणम्य यथान्यायं स तैश्चैवाभिपूजितः

Romaharṣaṇa, discípulo de Vyāsa y conocedor de los Purāṇas, se postró ante ellos como es debido; y ellos, a su vez, lo honraron debidamente.

Verse 11

उपविष्टं यथायोग्यं शौनकाद्या महर्षयः । व्यासशिष्यं सुखासीनं सूतं वै रोमहर्षणम्

Cuando estuvo sentado como correspondía, los grandes rishis encabezados por Śaunaka se acercaron al Sūta Romaharṣaṇa, discípulo de Vyāsa, que reposaba cómodamente sentado.

Verse 12

तं पप्रच्छुर्महाभागाः शौनकाद्यास्तपोधनाः । ऋषय ऊचुः । पौराणिक महाबुद्धे रोमहर्षण सुव्रत

Los sabios muy afortunados—Śaunaka y los demás ascetas ricos en austeridad—le preguntaron. Dijeron los Ṛṣis: «Oh narrador puránico, oh Romaharṣaṇa de gran entendimiento, oh tú de excelentes votos»,

Verse 13

त्वत्तः श्रुता महापुण्याः पुरा पौराणिकीः कथाः । सांप्रतं च प्रवृत्ताः स्म कथायां सक्षणा हरेः

De ti escuchamos antaño las narraciones puránicas de gran mérito; y ahora hemos reanudado el relato de Hari, con sus debidas características y pormenores.

Verse 14

स वै पुंसां परोधर्मो यतो भक्तिरधोक्षजे । पुनः पुराणमाचक्ष्व हरिवार्ता समन्वितम्

En verdad, el deber supremo de los hombres es aquel por el cual nace la devoción al Señor trascendente, Adhokṣaja. Por ello, vuelve a recitar el Purāṇa, colmado de narraciones de Hari.

Verse 15

हरेरन्या कथा सूत श्मशानसदृशी स्मृता । हरिस्तीर्थस्वरूपेण स्वयं तिष्ठति तच्छ्रुतम्

Oh Sūta, todo discurso que no trate de Hari se considera semejante a un crematorio. Se oye que Hari mismo permanece en la forma de un sagrado tīrtha.

Verse 16

तीर्थानां पुण्यदातॄणां नामानि किल कीर्तय । कुत एतत्समुत्पन्नं केन वा परिपाल्यते

Ten a bien recitar los nombres de esos sagrados tīrthas que otorgan mérito. ¿De dónde surgió esto, y por quién es preservado?

Verse 17

कस्मिन्विलयमभ्येति जगदेतच्चराचरम् । क्षेत्राणि कानि पुण्यानि के च पूज्याः शिलोच्चयाः

¿En quién se disuelve este universo entero, móvil e inmóvil? ¿Cuáles son los kṣetras sagrados que otorgan mérito, y qué cumbres de montaña son dignas de adoración?

Verse 18

नद्यश्च काः पराः पुण्या नृणां पापहराः शुभाः । एतत्सर्वं महाभाग कथयस्व यथाक्रमम्

¿Qué ríos son supremamente sagrados—auspiciosos y destructores de los pecados de los hombres? Oh muy afortunado, cuéntame todo esto en el debido orden.

Verse 19

सूत उवाच । साधुसाधु महाभागाः साधुपृष्टं तपोधनाः । तं प्रणम्य प्रवक्ष्यामि पुराणं पद्मसंज्ञकम्

Sūta dijo: «Bien, bien, oh afortunados; oh ricos en austeridad, habéis preguntado bien. Tras inclinarme con reverencia, expondré ahora el Purāṇa llamado Padma».

Verse 20

पाराशर्यं परमपुरुषं विश्ववेद्यैकयोनिं विद्याधारं विपुलमतिदं वेदवेदांतवेद्यम् । शश्वच्छांतं स्वमतिविषयं शुद्धतेजोविशालं वेदव्यासं विततयशसं सर्वदाहं नमामि

Me inclino ante Pārāśarya, Vedavyāsa: el Ser Supremo, la única fuente conocida por todo el mundo; sostén del conocimiento, vasto en intelecto, cognoscible por los Vedas y el Vedānta; eternamente sereno, más allá del alcance del pensar ordinario, inmenso en puro resplandor; de fama extendida, que en todo tiempo consume toda (ignorancia).

Verse 21

नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे । यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम्

Saludo a ese bendito Señor Vyāsa, de esplendor inconmensurable; por su gracia relataré ahora esta narración de Nārāyaṇa.

Verse 22

प्रवक्ष्यामि महापुण्यं पुराणं पद्मसंज्ञितम् । सहस्रं पंचपंचाशत्षड्भिः खंडैः समन्वितम्

Expondré el Purāṇa de grandísimo mérito, llamado Padma, compuesto de cincuenta y cinco mil versos y dispuesto en seis secciones.

Verse 23

तत्रादावादिखंडं स्याद्भूमिखंडं ततः परम् । ब्रह्मखंडं च तत्पश्चात्ततः पातालखंडकम्

Allí, primero está el Ādi-khaṇḍa; luego el Bhūmi-khaṇḍa. Después viene el Brahma-khaṇḍa, y a continuación el Pātāla-khaṇḍa.

Verse 24

क्रियाखंडं ततः ख्यातमुत्तरं खंडमंतिमम् । एतदेव महापद्ममद्भुतं यन्मयं जगत्

Después, la sección célebre como Kriyā-khaṇḍa es la última y conclusiva división. Esta misma obra es el maravilloso «Gran Loto»—el Padma Purāṇa—del cual el mundo entero es manifestación.

Verse 25

तद्वृत्तांताश्रयं तस्मात्पाद्ममित्युच्यते बुधैः । एतत्पुराणममलं विष्णुमाहात्म्यमुत्तमम्

Por ello, puesto que se apoya en aquel relato (vinculado al loto), los sabios lo llaman «Padma» (Purāṇa). Este Purāṇa es inmaculado y es la suprema glorificación de Viṣṇu.

Verse 26

देवदेवोहरिर्यद्वै ब्रह्मणे प्रोक्तवान्पुरा । ब्रह्मा तन्नारदायाह नारदोऽस्मद्गुरोः पुरः

Esa enseñanza que el Señor Hari—Dios de dioses—expuso antaño a Brahmā, Brahmā se la comunicó a Nārada; y Nārada, a su vez, la declaró en presencia de nuestro guru.

Verse 27

व्यासः सर्वपुराणानि सेतिहासानि संहिताः । अध्यापयामास मुहुर्मामतिप्रियमात्मनः

Vyāsa me instruyó repetidas veces—pues yo le era sumamente querido—en todos los Purāṇas, los Itihāsas (historias épicas) y las saṃhitās, los compendios sagrados.

Verse 28

तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि पुराणमतिदुर्लभम् । यच्छ्रुत्वा ब्रह्महत्यादि पापेभ्यो मुच्यते नरः

Ahora te relataré por completo un Purāṇa sumamente raro; al escucharlo, el ser humano queda liberado de pecados como la brahma-hatyā (matar a un brāhmaṇa) y otros semejantes.

Verse 29

सर्वतीर्थाभिषेकं च लभते शृणुते हि यः । श्रद्धया परया भक्त्या श्रुतमात्रेण मुक्तिदः

Quien lo escucha con fe suprema y devoción obtiene el mérito de bañarse en todos los tīrthas sagrados; por el mero oírlo, se vuelve dador de liberación.

Verse 30

अश्रद्धयापि शृणुते लभते पुण्यसंचयम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पद्मं श्रोत्रातिथी कुरु

Aun quien escucha sin fe obtiene una acumulación de mérito. Por eso, con todo empeño, haz del Padma (Purāṇa) un huésped bienvenido en tus oídos.

Verse 31

तत्रादिखंडं वक्ष्यामि पुण्यं पापविनाशनम् । शृण्वंतु मुनयः सर्वे सशिष्यास्त्वत्र ये स्थिताः

Ahora, en ese contexto, expondré la sección inicial: santa y destructora del pecado. Que escuchen todos los munis aquí presentes, junto con sus discípulos.