The Exposition of Spiritual Knowledge
Jñāna-pradarśanam
नृणामाशाभिभूतानामाश्चर्यमिदमुच्यते । किञ्चिद्दातापि चाण्डालस्तस्मादधिकतां गतः ॥ २६ ॥
nṛṇāmāśābhibhūtānāmāścaryamidamucyate | kiñciddātāpi cāṇḍālastasmādadhikatāṃ gataḥ || 26 ||
Esto se dice como maravilla acerca de quienes son dominados por el ansia: incluso un Caṇḍāla, si da aunque sea un poco, asciende a un estado más alto que tal persona.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
It teaches that inner disposition matters more than social label: even small charity elevates a person, while being ruled by craving (āśā) diminishes spiritual standing.
By valuing selfless giving over grasping desire, it supports Bhakti’s core mood—offering rather than demanding—making the heart fit for devotion.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught here; the practical takeaway is dhārmic conduct—dāna as a daily discipline to reduce attachment.