Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
सर्वपापेषु नष्टेषु बुद्धिर्भवति निर्मला । सैव बुद्धिः समाख्याता ज्ञानशब्देन सूरिभिः ॥ ३० ॥
sarvapāpeṣu naṣṭeṣu buddhirbhavati nirmalā | saiva buddhiḥ samākhyātā jñānaśabdena sūribhiḥ || 30 ||
Cuando todos los pecados han sido destruidos, la inteligencia (buddhi) se vuelve pura; y esa misma inteligencia purificada es lo que los sabios designan con la palabra “jñāna”, conocimiento.
Sanatkumara (teaching Narada in the Moksha-oriented instruction)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It defines jñāna not as mere information, but as the natural clarity of buddhi that arises when pāpa (sin/impurity) is exhausted—linking liberation to inner purification (antaḥkaraṇa-śuddhi).
Bhakti is traditionally taught in the Purāṇic framework as a powerful purifier that destroys pāpa; once impurities fall away, discernment becomes luminous—this purified discernment itself is called jñāna.
No specific Vedāṅga technique is named in this verse; the practical takeaway is ethical and ritual purity leading to mental clarity—supporting disciplined dharma and sādhana as the foundation for true understanding.