Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
तावुभौ दम्पती नित्यं हरिपूजापरायणौ । जातिस्मरौ महाभागौ सत्यज्ञौ सत्परायणौ ॥ ९ ॥
tāvubhau dampatī nityaṃ haripūjāparāyaṇau | jātismarau mahābhāgau satyajñau satparāyaṇau || 9 ||
Ambos esposos estaban siempre consagrados al culto de Hari. Recordaban sus nacimientos anteriores (jāti-smara), eran muy afortunados, conocían la verdad y permanecían firmes en la senda de los justos.
Narada (narrative description within Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It portrays the ideal devotional householders: constant Hari-worship, inner clarity (truth-knowledge), and unwavering commitment to righteous conduct—signs of advanced spiritual merit.
Bhakti is shown as steady, daily dedication to Hari’s worship, shaping character into satparāyaṇa—one who naturally aligns with dharma and truth.
No specific Vedanga (like Vyakarana or Jyotisha) is taught in this verse; the practical takeaway is nitya-haripuja—regular devotional practice as a disciplined daily observance.