The Description of the Index (Anukramaṇikā) of the Padma Purāṇa

Verse 1

ब्रह्मोवाच । श्रृणु पुत्र प्रवक्ष्यामि पुराणं पद्मसंज्ञकम् । महत्पुण्यप्रदं नॄणां श्रृण्वतां पठतां मुदा ॥ १ ॥

Brahmā dijo: Escucha, hijo; voy a exponer el Purāṇa conocido como Padma. Otorga gran mérito a los seres humanos: a quienes lo oyen y a quienes lo recitan con alegría.

Verse 2

यथा चंचेंद्रियः सर्वः शरीरीति निगद्यते । तथेदं पंचभिः खंडैरुदितं पापनाशनम् ॥ २ ॥

Así como se dice que todo ser encarnado tiene los sentidos inquietos, del mismo modo esta enseñanza que destruye el pecado ha sido expuesta en cinco secciones.

Verse 3

पुलस्त्येन तु भीष्माय सृष्ट्यादिक्रमतो द्विज । नानाख्यानेतिहासाद्यैर्यत्रोक्तो धर्मविस्तरः ॥ ३ ॥

Pero, oh dos veces nacido, este Purāṇa fue enseñado por Pulastya a Bhīṣma en el debido orden, comenzando con la creación; y en él se expone la amplitud del Dharma mediante numerosos relatos, historias y narraciones afines.

Verse 4

पुष्करस्य च माहात्म्यं विस्तरेण प्रकीर्तितम् । ब्रह्मयज्ञविधानं च वेदपाठादिलक्षणम् ॥ ४ ॥

También se proclama en detalle la grandeza de Puṣkara; y asimismo el procedimiento prescrito del Brahma-yajña, junto con las características de la recitación védica y las observancias relacionadas.

Verse 5

दानानां कीर्तनं यत्र व्रतानां च पृथक्पृथक् । विवाहः शैलजायाश्चतारकाख्यानकं महत् ॥ ५ ॥

Allí se describen los diversos dones sagrados (dāna) y, por separado, los distintos votos (vrata); también el matrimonio de Śailajā (Pārvatī) y el gran relato conocido como el episodio de Tāraka.

Verse 6

माहात्म्यं च गवादीनां कीर्तितं सर्वपुण्यदम् । कालकेयादिदैत्यानां वधो यत्र पृथक्पृथक् ॥ ६ ॥

Allí se proclama la grandeza sagrada (māhātmya) de las vacas y de lo semejante—otorgadora de todo mérito; y allí mismo se describe, uno por uno, el abatimiento de los daityas como los Kālakeyas.

Verse 7

ग्रहाणामर्चनं दानं यत्र प्रोक्तं द्विजोत्तम । तत्सृष्टिखंडमुद्दिष्टं व्यासेन सुमहात्मना ॥ ७ ॥

Oh el mejor de los nacidos dos veces, la sección en la que se enseña la adoración de las deidades planetarias (graha) y la práctica del dar ha sido designada por el magnánimo Vyāsa como el “Sṛṣṭi-khaṇḍa” (Sección de la Creación).

Verse 8

पितृमात्रादिपूज्यत्वे शिवशर्मकथा पुरा । सुव्रतस्य कथा पश्चाद्वृत्रस्य च वधस्तथा ॥ ८ ॥

En la sección sobre el deber de venerar al padre, a la madre y a otros mayores, se narra la antigua historia de Śivaśarman; después viene el relato de Suvrata, y asimismo la muerte de Vṛtra.

Verse 9

पृथोर्वैनस्य चाख्यानं सुनूथायाः कथा तथा । सुकलाख्यानकं चैव धर्माख्यानं ततः परम् ॥ ९ ॥

Luego sigue la narración de Pṛthu, hijo de Vena, junto con el relato de Sunūthā; después viene el episodio llamado “Sukalākhyāna”, y a continuación la enseñanza conocida como “Dharmākhyāna”.

Verse 10

पितृशुश्रूषणाख्यानं नहुषस्य कथा ततः । ययातिचरितं चैव गुरुतीर्थनिरूपणम् ॥ १० ॥

Luego viene el relato del devoto servicio a los Pitṛ, los antepasados; después, la historia de Nahuṣa; asimismo la vida de Yayāti; y la descripción del sagrado lugar de peregrinación llamado Guru-tīrtha.

Verse 11

राज्ञा जैमिनिसंवादो बह्वाश्चर्य्यकथायुतः । कथा ह्यशोकसुंदर्याहुंडदैत्यवधान्विता ॥ ११ ॥

También está el diálogo del rey con Jaimini, colmado de numerosos relatos maravillosos; en verdad, la historia de Aśokasundarī, que incluye la muerte del daitya Huṇḍa.

Verse 12

कामोदाख्यानकं तत्र विहुंडवधसंयुतम् । कुंजलस्य च संवादश्च्यवनेन महात्मना ॥ १२ ॥

Allí se incluye también la narración llamada “Kāmoda”, junto con el relato de la muerte de Vihuṇḍa; y asimismo el diálogo de Kuñjala con el magnánimo sabio Cyavana.

Verse 13

सिद्धाख्यानं ततः प्रोक्तं खंडस्यास्य फलोहनम् । सूतशौनकसंवादं भूमिखंडमिदं स्मृतम् ॥ १३ ॥

Después se expuso la narración “Siddha”, junto con los frutos meritorios que otorga esta sección. Esta parte es recordada como el “Bhūmi-khaṇḍa”, constituida como diálogo entre Sūta y Śaunaka.

Verse 14

ब्रह्माण्डोत्पत्तिरुदिता यत्रर्षिभिश्च सौतिना । सभूमिलोकसंस्थानं तीर्थाख्यानं ततः परम् ॥ १४ ॥

Allí, los sabios—junto con Sauti—han descrito el origen del Brahmāṇḍa, el “huevo cósmico” del universo. Luego viene el relato del ordenamiento de la tierra y de los mundos; y después, la narración de los sagrados tīrthas, lugares de peregrinación.

Verse 15

नर्मदोत्पत्तिकथनं तत्तीर्थानां कथाः पृथक् । कुरुक्षेत्रादितीर्थानां कथा पुण्या प्रकीर्तिता ॥ १५ ॥

Se expone el relato del origen del Narmadā, junto con narraciones separadas de sus tīrtha o vados sagrados; y también se proclaman las historias santas, dadoras de mérito, de lugares de peregrinación como Kurukṣetra.

Verse 16

कालिंदीपुण्यकथनं काशीमाहात्म्यवर्णनम् । गयायाश्चैव माहात्म्यं प्रयागस्य च पुण्यकम् ॥ १६ ॥

Se narran los méritos sagrados de la Kāliṇdī (Yamunā), se describe la grandeza de Kāśī, y asimismo se expone la gloria de Gayā y la santidad purificadora de Prayāga.

Verse 17

वर्णाश्रमानुरोधेन कर्मयोगनिरूपणम् । व्यासजमिनिसंवादः पुण्यकर्मकथान्वितः ॥ १७ ॥

Aquí se expone el Karma-yoga conforme a los deberes de varṇa y āśrama; y se presenta el diálogo entre Vyāsa y Jaimini, acompañado de relatos sobre acciones meritorias.

Verse 18

समुद्रमथनाख्यानं व्रताख्यानं ततः परम् । ऊर्ज्जपंचाहमाहाम्यं स्तोत्रं सर्वापराधनुत् ॥ १८ ॥

Luego viene la narración del Batido del Océano; después, el relato de los votos sagrados (vrata). A continuación se proclama la grandeza de los cinco días de Ūrjja, y un himno (stotra) que destruye todas las ofensas.

Verse 19

एतत्स्वर्गाभिधं विप्र सर्वपातकनाशनम् । रामाश्वमेधं प्रथमं रामराज्याभिषेचनम् ॥ १९ ॥

Oh brāhmaṇa, esto se llama “Svarga” (otorgador del cielo) y destruye todos los pecados: primero, el sacrificio Aśvamedha de Rāma, y luego la consagración (abhiṣeka) de la realeza de Rāma.

Verse 20

अगस्त्याद्यागमश्चैव पौलस्त्यान्वयकीर्त्तनम् । अश्वमेधोपदेशश्च हयचर्या ततः परम् ॥ २० ॥

Incluye también la tradición que comienza con Agastya, el relato del linaje de Pulastya, la instrucción acerca del sacrificio Aśvamedha y, después, la disciplina y la conducta relativas al caballo (haya-caryā).

Verse 21

नानाराजकथाः पुण्या जगन्नाथानुवर्णनम् । वृन्दावनस्य माहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २१ ॥

Sagradas son las múltiples narraciones de reyes, la descripción de Jagannātha y la glorificación de Vṛndāvana: todo ello destruye todo pecado.

Verse 22

नित्यलीलानुकथनं यत्र कृष्णावतारिणः । माधवस्नानमाहात्म्यं स्नानदानार्चने फलम् ॥ २२ ॥

Allí se narra sin cesar la līlā eterna del Señor que desciende como Kṛṣṇa; y también se enseña la grandeza del baño de Mādhava, y los frutos que se obtienen del baño, la caridad y la adoración.

Verse 23

धरावराहसंवादो यमब्रह्मणयोः कथा । संवादो राजदूतानां कृष्णस्तोत्रनिरूपणम् ॥ २३ ॥

Contiene el diálogo entre Dharā y Varāha, el relato acerca de Yama y Brahmā, la conversación de los mensajeros del rey y la exposición de un himno en alabanza de Kṛṣṇa.

Verse 24

शिवशंभुसमायोगी दधीचाख्यानकं ततः । भस्ममाहात्म्यमतुलं शिवमाहात्म्यमुत्तमम् ॥ २४ ॥

Luego (el texto) describe la unión sagrada con Śiva—Śaṃbhu; después, la narración de Dadhīci; la incomparable grandeza del bhasma, la ceniza sagrada; y la suprema gloria del Señor Śiva.

Verse 25

देवरातसुताख्यानं पुराणज्ञप्रशंसनम् । गौतमाख्यानकं चैव शिवगीता ततः स्मृता ॥ २५ ॥

Luego se relatan: la historia del hijo de Devarāta, la alabanza de quienes conocen los Purāṇas, el episodio relativo a Gautama; y después se recuerda la Śiva-gītā.

Verse 26

कल्पांतरे रामकथा भारद्वाजाश्रमस्थिता । पातालखंडमेतद्धि श्रृण्वतां पठतां सदा ॥ २६ ॥

En otro kalpa, la narración de Rāma fue preservada en el āśrama de Bhāradvāja. En verdad, éste es el Pātāla-khaṇḍa, destinado a ser siempre escuchado y recitado con regularidad.

Verse 27

सर्वपापप्रशमनं सर्वाभीष्टफलप्रदम् । पर्वताख्यानकं पूर्वं गौर्थै प्रोक्तं शिवेन वै ॥ २७ ॥

Este antiguo «Relato de la Montaña» apacigua todos los pecados y concede todo fruto deseado. En verdad, fue pronunciado antaño por el propio Śiva en beneficio de Gaurī.

Verse 28

जालंधरकथा पश्चाच्छ्रीशैलाद्यनुकीर्तनम् । सगरस्य कथा पुण्या ततः परमुदीरितम् ॥ २८ ॥

Después viene el relato de Jālandhara, seguido de la recitación de Śrīśaila y de otros lugares sagrados. Luego se proclama la santa historia del rey Sagara, y tras ello se exponen otros temas en el debido orden.

Verse 29

गंगाप्रयागकाशीनां गयायाश्चाधिपुण्यकम् । अन्नादि दानमाहात्म्यं तन्महाद्वादशीव्रतम् ॥ २९ ॥

Proclama la santidad suprema de los tīrthas: Gaṅgā, Prayāga, Kāśī y también Gayā; y explica la grandeza de dar limosnas, como el don de alimento, junto con el gran voto observado en Dvādaśī (el Mahā-Dvādaśī vrata).

Verse 30

चतुर्विंशैकादशीनां माहात्म्यं पृथगीरितम् । विष्णुधर्मसमाख्यानं विष्णुनामसहस्रकम् ॥ ३० ॥

La grandeza de las veinticuatro Ekādaśī ha sido proclamada por separado; asimismo se ha expuesto el Viṣṇu-dharma y el Viṣṇu-nāma-sahasra, los mil Nombres de Viṣṇu.

Verse 31

कार्तिकव्रतमाहात्म्यं माघस्नानफलं ततः । जम्बृद्वीपस्य तीर्थानां माहात्म्यं पापनाशनम् ॥ ३१ ॥

Luego se describe la grandeza del voto de Kārtika; después, el fruto de bañarse en el mes de Māgha; y también la gloria, destructora de pecados, de los tīrthas de Jambūdvīpa.

Verse 32

साभ्रमत्याश्च माहात्म्यं नृसिंहोत्पत्तिवर्णनम् । देवशर्मादिकाख्यानं गीतामाहात्म्यवर्णनम् ॥ ३२ ॥

También se relata la grandeza de Sābhramatī, la narración de la manifestación de Narasiṃha, el relato que comienza con Devaśarmā, y la descripción de la grandeza de la Gītā.

Verse 33

भक्त्याख्यानं च माहात्म्यं श्रीमद्भागवतस्य ह । इन्द्रप्रस्थस्य माहात्म्यं बहुतीर्थकथान्वितम् ॥ ३३ ॥

Contiene también el relato de la devoción (bhakti) y la grandeza del Śrīmad Bhāgavata; y la grandeza de Indraprastha, junto con narraciones de muchos tīrthas.

Verse 34

मन्त्ररत्नाभिधानं च त्रिपाद्भूत्यनुवर्णनम् । अवतारकथाः पुण्या मत्स्यादीनामतः परम् ॥ ३४ ॥

Luego siguen la designación del «Mantra-Ratna», la descripción de la Tripād-bhūti (la gloria trascendente triple), y después los relatos sagrados de los avatāras divinos, comenzando por Matsya y los demás.

Verse 35

रामनामशतं दिव्यं तन्माहात्म्यं च वाडव । परीक्षणं च भृगुणा श्रीविष्णोर्वैभवस्य च ॥ ३५ ॥

Oh Vāḍava, aquí se describen los cien nombres divinos de Rāma y su grandeza; también la prueba realizada por Bhṛgu (a los dioses) y la majestuosa gloria de Śrī Viṣṇu.

Verse 36

इत्येतदुत्तरं खण्डं पंचमं सर्वपुण्यदम् । पंचखंडयुतं पाद्मं यः श्रृणोति नरोत्तमः ॥ ३६ ॥

Así, ésta es la quinta sección—el Uttara-khaṇḍa—que otorga todo mérito. El mejor de los hombres que escucha el Padma Purāṇa, completo con sus cinco secciones, alcanza gran mérito espiritual.

Verse 37

स लभेद्वैष्णवं धाम भुक्त्वा भोगानिहेप्सितान् । एतद्वै पंचपंचाशत्सहस्रं पद्मसंज्ञकम् ॥ ३७ ॥

Habiendo gozado aquí de los deleites deseados, él alcanza en verdad la morada vaiṣṇava. Esto, ciertamente, es la medida de cincuenta y cinco mil, conocida con el nombre de “Padma”.

Verse 38

पुराणं लेखयित्वा वै ज्येष्ठ्यां स्वर्णाब्जसंयुतम् । यः प्रदद्यात्सुसत्कृत्य पुराणज्ञाय मानद ॥ ३८ ॥

Oh dador de honor, quien mande escribir un Purāṇa y, en la luna llena de Jyeṣṭhā, lo ofrezca con gran respeto—adornado con oro y un loto—a un conocedor de los Purāṇas, obtiene un mérito religioso inmenso.

Verse 39

स याति वैष्णवं धाम सर्वदेवनमस्कृतः । पद्मानुक्रमणीमेतां यः पठेच्छृणुयात्तथा ॥ ३९ ॥

Él alcanza la morada vaiṣṇava, venerado por todos los dioses: quien recite esta Padmānukramaṇī, o igualmente quien la escuche.

Verse 40

सोऽपि पद्मपुराणस्य लभेच्छ्रवणजं फलम् ॥ ४० ॥

Él también obtendría el mérito que nace de escuchar el Padma Purāṇa.

Verse 41

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे पद्मपुराणानुक्रमणिकावर्णनं नाम त्रिनवतितमोऽध्यायः ॥ ९३ ॥

Así concluye el nonagésimo tercer capítulo, llamado “Descripción del Índice (Anukramaṇikā) del Padma Purāṇa”, en la Primera Parte del Śrī Bṛhannāradīya Purāṇa, dentro del Gran Relato, en la Cuarta Sección (Pāda).