Shloka 87
Pulastya’s Tīrtha Enumeration: Sarasvatī, Naimiṣa, Gayā, and Associated Phalaśruti
Chapter 82
त्रिभुवनविख्यात श्रीकुण्डमें जाकर ब्रह्माजीको नमस्कार करनेसे सहस्नर गोदानका फल प्राप्त होता है ।। ततो गच्छेत धर्मज्ञ विमल॑ तीर्थमुत्तमम् अद्यापि यत्र दृश्यन्ते मत्स्या: सौवर्णराजता:,धर्मज्ञ! वहाँसे परम उत्तम विमलतीर्थकी यात्रा करे, जहाँ आज भी सोने और चाँदीके रंगकी मछलियाँ दिखायी देती हैं
tribhuvana-vikhyāta-śrīkuṇḍaṁ gatvā brahmāṇaṁ namaskṛtya sahasra-go-dānasya phalaṁ prāpnoti. tato gacchet dharmajña vimalam tīrtham uttamam, adyāpi yatra dṛśyante matsyāḥ sauvarṇa-rājatāḥ; dharmajña, tataḥ paraṁ-uttamaṁ vimalatīrthaṁ yāyāt, yatra adyāpi suvarṇa-rūpā rajata-rūpāś ca matsyāḥ dṛśyante.
Dijo Ghūlastya: «Quien va al célebre Śrīkuṇḍa y se inclina ante Brahmā obtiene un mérito igual al de mil dones de vacas. Luego, oh conocedor del dharma, debe dirigirse al vado supremo, puro y excelente, llamado Vimala, donde aún hoy se ven peces de tonalidad dorada y plateada. Desde allí, oh justo, emprenda la peregrinación hacia ese Vimala-tīrtha, el más excelente, señalado por tales prodigios».
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The passage teaches that reverent pilgrimage (tīrtha-yātrā) and humble salutation to the divine—here, Brahmā—generate great merit, likened to the highly valued act of donating a thousand cows. It frames dharma as practiced through devotion, restraint, and purposeful movement toward purity (vimala).
Ghūlastya is guiding a dharma-minded listener through a sequence of pilgrimage sites: first Śrīkuṇḍa, where bowing to Brahmā yields immense merit, and then onward to the excellent Vimala-tīrtha, identified by the marvel of fish that appear golden and silver even in the present day.