Shloka 43
Sāvitrī–Satyavān Vivāha: Kanyāpradāna and Āśrama-Śīla (सावित्री-सत्यवान्विवाहः)
मूर्थजेषु निजग्राह ऊर्ध्वमाचक्रमे तत: । तां ददर्श ततो गृध्रो जटायुर्गिरिगोचर: । रुदतीं राम रामेति हियमाणां तपस्विनीम्,तब रावणने उनके केश पकड़ लिये और आकाशमार्गसे लंकाकी ओर प्रस्थान किया। उस समय वे तपस्विनी सीता “हा राम-हा रामकी” रट लगाती हुई रो रही थीं और वह राक्षस उन्हें हरकर लिये जा रहा था। इसी अवस्थामें एक पर्वतकी गुफामें रहनेवाले गृध्रराज जटायुने उन्हें देखा
mūrdhajeṣu nijagrāha ūrdhvam ācakrame tataḥ | tāṃ dadarśa tato gṛdhro jaṭāyur girigocaraḥ | rudatīṃ rāma rāmeti hriyamāṇāṃ tapasvinīm ||
Dijo Mārkaṇḍeya: Entonces Rāvaṇa la asió por los cabellos y se elevó, emprendiendo por el camino del cielo su marcha hacia Laṅkā. Mientras la ascética Sītā era raptada, lloraba y clamaba una y otra vez: «¡Rāma, Rāma!». En ese instante el rey de los buitres, Jaṭāyu, que se movía entre las montañas, la vio en tal trance: un ultraje contra el dharma que pronto llamaría a la resistencia y al sacrificio.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights adharma in the violent abduction of a virtuous woman and implicitly affirms dharma through the awakening of righteous intervention—Jatayu’s witnessing becomes the moral trigger for resistance and self-sacrifice in defense of the innocent.
Ravana grabs Sita by her hair and flies toward Lanka. Sita, described as an ascetic and devoted to Rama, cries out “Rama, Rama” while being carried away. Jatayu, the mountain-ranging vulture-king, sees the abduction.