Shloka 50
Indrajit’s Binding, Restoration by Viśalyā, and Counsel Restraining Rāvaṇa (Āraṇyaka Parva 273)
निशायामिव खटद्योत: प्रावृटूकाले समन्ततः । प्रतिष्ठानाय पृथिवीं मार्गमाणस्तदाभवत्,“समस्त भूमण्डल सब ओरसे जलमें डूबा हुआ था। उस समय एकार्णवसे उपलक्षित एकमात्र आकाशमें पृथ्वीका पता लगानेके लिये भगवान् इस प्रकार विचर रहे थे, जैसे वर्षाकालकी रातमें जुगनू सब ओर उड़ता फिरता है। वे पृथ्वीको कहीं स्थिररूपसे स्थापित करनेके लिये उसकी खोज कर रहे थे
niśāyām iva khaṭadyotaḥ prāvṛṭkāle samantataḥ | pratiṣṭhānāya pṛthivīṁ mārgamāṇas tadābhavat ||
Bhīmasena dijo: «Entonces, cuando todo el círculo de la tierra estaba sumergido por todas partes en el agua, el Señor se movía en la solitaria extensión del cielo, señalada por un único océano, buscando la tierra para asentarla firmemente en su debido lugar—como una luciérnaga que revolotea por doquier en una noche de monzones».
भीमसेन उवाच