Shloka 11
Skanda–Svāhā-saṃvāda; Gaṇa-vyutpatti and Śvetaparvata-vaibhava
Chapter 220
सरय्वां जनयत् सिद्धि भानुं भाभि: समावृणोत् | आग्नेयमानयन् नित्यमाद्दाने होष सूयते,वीरने “सरयू” नामवाली पत्नीके गर्भसे 'सिद्धि' नामक पुत्रको जन्म दिया। सिद्धिने अपनी प्रभासे सूर्यको भी आच्छादित कर लिया। सूर्यके आच्छादित हो जानेपर उसने अग्निदेवता-सम्बन्धी यज्ञका अनुष्ठान किया। आह्वान-मन्त्र (अग्निमग्न आवह इत्यादि)-में इस सिद्धि नामक अग्निकी ही स्तुति की जाती है
sarayvāṁ janayat siddhiṁ bhānuṁ bhābhiḥ samāvṛṇot | āgneyam ānayan nityam āddāne hoṣa sūyate ||
Dijo Mārkaṇḍeya: De Sarayū nació un hijo llamado Siddhi. Por el resplandor de Siddhi, incluso el Sol (Bhānu) quedó velado. Cuando el Sol fue así oscurecido, Siddhi realizaba sin cesar un rito vinculado a Agni; y en los mantras de invocación de aquella ofrenda se alaba precisamente a ese Siddhi, identificado con el fuego que es llamado. El episodio subraya la enseñanza ética de que el poder espiritual (tapas/tejas) debe encauzarse hacia el orden ritual legítimo y no hacia la mera ostentación, restaurando la armonía mediante una adoración disciplinada.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Extraordinary spiritual radiance (tejas) is not an end in itself; it should be integrated into dharmic order through disciplined ritual and right invocation, so that power serves harmony rather than disruption.
Mārkaṇḍeya narrates that Sarayū bore a son named Siddhi whose brilliance could even obscure the Sun; in response, Siddhi performs an Agni-related rite, and the ritual invocation-mantras are understood as praising and calling this very Siddhi as the fire being invoked.