Shloka 89
Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
धनानि येषां विपुलानि सन्ति नित्यं रमन्ते सुविभूषिताड्गा: । तेषामयं शत्रुवरघ्न लोको नासौ सदा देहसुखे रतानाम्,जिनके पास बहुत धन होता है, वे अपने शरीरको हर तरहसे सजाकर नित्य विषयोंमें रमण करते अर्थात् विषय-सुख भोगते हैं। शुत्रुसूदन! सदा अपने शरीरके ही सुखमें आसक्त हुए उन मनुष्योंको केवल इसी लोकमें सुख मिलता है, परलोकमें उनके लिये सुखका सर्वथा अभाव है
dhanāni yeṣāṁ vipulāni santi nityaṁ ramante suvibhūṣitāṅgāḥ | teṣām ayaṁ śatruvaraghna loko nāsau sadā dehasukhe ratānām ||
Dijo Mārkaṇḍeya: «Quienes poseen riquezas abundantes, adornan sus cuerpos de toda manera y se deleitan sin cesar en los objetos de los sentidos, viviendo para el goce. Oh matador de los mejores enemigos, para los que están siempre entregados al placer del cuerpo, la felicidad pertenece sólo a este mundo; en el otro no hay felicidad para ellos en absoluto».
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
Attachment to bodily pleasure and sense-enjoyment yields only transient, worldly satisfaction; it does not secure well-being in the afterlife. The verse urges a dharmic orientation beyond mere adornment, luxury, and indulgence.
Mārkaṇḍeya addresses the king (invoked as “śatruvaraghna”), offering moral instruction: he contrasts the lifestyle of the wealthy who constantly pursue pleasures with the spiritual consequence that such pleasure-centered living brings no happiness in the next world.