Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
निहतान् वल्लभान् वीक्ष्य शयानान् वसुधातले । यत् समर्थ पाण्डवानां तत् करिष्यामि मा शुच:,श्रीकृष्ण बोले--भाविनि! तुम जिनपर क्कुद्ध हुई हो, उनकी स्त्रियाँ भी अपने प्राणप्यारे पतियोंको अर्जुनके बाणोंसे छिन्न-भिन्न और खूनसे लथपथ हो मरकर धरतीपर पड़ा देख इसी प्रकार रोयेंगी। पाण्डवोंके हितके लिये जो कुछ भी सम्भव है, वह सब करूँगा, शोक न करो
nihatān vallabhān vīkṣya śayānān vasudhātale | yat samartha pāṇḍavānāṃ tat kariṣyāmi mā śucaḥ ||
Vāsudeva dijo: «Te afliges al ver a tus amados muertos, tendidos en el suelo. Cuanto esté en mi poder por el bienestar de los Pāṇḍavas, lo haré—no te entristezcas.»
वासुदेव उवाच
Grief is acknowledged, yet one should not be overwhelmed by it; righteous resolve and timely support for dharmic allies (here, the Pāṇḍavas) is emphasized, with Kṛṣṇa assuring that he will do whatever is within his power.
Vāsudeva (Kṛṣṇa) addresses a grieving person who has seen beloved ones slain on the ground, and he consoles them by promising active assistance for the Pāṇḍavas’ welfare, urging them not to lament.