वेधा: स्वाड्रोडजित: कृष्णो दृढ: सड्कर्षणो<च्युत: । वरुणो वारुणो वृक्ष: पुष्कराक्षो महामना:
vedhāḥ svāḍro 'jitaḥ kṛṣṇo dṛḍhaḥ saṅkarṣaṇo 'cyutaḥ | varuṇo vāruṇo vṛkṣaḥ puṣkarākṣo mahāmanāḥ ||
Dijo Bhīṣma: «Él es Vedhā, el Ordenador; Svāḍra, autosuficiente para consumar toda obra; Ajita, el inconquistado; Kṛṣṇa, el Señor de tez oscura; Dṛḍha, inconmovible en esencia y poder; Saṅkarṣaṇa, quien recoge a todos los seres en la disolución; y Acyuta, quien jamás cae de su estado. Él es Varuṇa, señor de las aguas; Vāruṇa, nacido de Varuṇa; Vṛkṣa, el árbol sagrado; Puṣkarākṣa, de ojos de loto; y Mahāmanā, de voluntad vasta y soberana».
भीष्म उवाच
The verse teaches contemplative devotion through divine epithets: the Supreme is portrayed as unconquerable, unwavering, and infallible, governing creation and dissolution while sustaining cosmic order. Remembering these names frames ethical life as alignment with a stable, righteous cosmic principle (ṛta/dharma).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and praises the Supreme through a sequence of names and attributes. This verse continues that litany, identifying the Lord with cosmic functions (ordination, dissolution), divine guardianship (Varuṇa), and auspicious iconography (lotus eyes, sacred tree).