महावराहो गोविन्द: सुषेण: कनकाड्रदी । गुह्रो गभीरो गहनो गुप्तश्चक्रगदाधर:
bhīṣma uvāca | mahāvarāho govindaḥ suṣeṇaḥ kanakāṅgadī | guhyo gabhīro gahano guptaś cakragadādharaḥ ||
Dijo Bhīṣma: Él es Govinda, el Gran Jabalí—quien asumió la poderosa forma de Varāha; Suṣeṇa, acompañado por una hermosa hueste de compañeros; Kanakāṅgadī, adornado con brazaletes de oro; Guhya, oculto en el espacio secreto del corazón; Gabhīra, insondablemente profundo; Gahana, difícil de penetrar en esencia; Gupta, más allá del alcance de la palabra y la mente; y Cakragadādhara, portador del disco y la maza para la protección de los devotos.
भीष्म उवाच
The verse teaches reverent remembrance of the Lord through epithets that unite transcendence and moral guardianship: He is beyond speech and mind (guhya, gupta) yet actively protects dharma (cakragadādhara). Devotion is presented as an ethical refuge grounded in the Lord’s power to restore and safeguard.
Bhishma is reciting a sequence of divine names praising Govinda (Viṣṇu/Kṛṣṇa). Each name highlights an aspect of the deity—incarnation as Varāha, majestic attendants, divine adornment, hidden inner presence, profundity, and protective weapon-bearing—within the broader Anuśāsana Parva context of instruction on dharma and sacred praise.