Adhyaya 1

Verse 1

लिङ्गपुराण, १-१०८ (ग्रेतिल्) लिङ्गपुराण, १-१०८ हेअदेर् थिस् फ़िले इस् अन् ह्त्म्ल् त्रन्स्फ़ोर्मतिओन् ओफ़् स_लिग्गपुरन१-१०८।xम्ल् wइथ् अ रुदिमेन्तर्य् हेअदेर्। फ़ोर् अ मोरे एxतेन्सिवे हेअदेर् प्लेअसे रेफ़ेर् तो थे सोउर्चे फ़िले। दत एन्त्र्य्: मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत् प्रोजेच्त् चोन्त्रिबुतिओन्: मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत् प्रोजेच्त् दते ओफ़् थिस् वेर्सिओन्: २०२०-०७-३१ सोउर्चे: बोम्बय् : वेन्कतेस्वर स्तेअम् प्रेस्स् १९०६। पुब्लिस्हेर्: गऺत्तिन्गेन् रेगिस्तेर् ओफ़् एलेच्त्रोनिच् तेxत्स् इन् इन्दिअन् लन्गुअगेस् (ग्रेतिल्), सुब् गऺत्तिन्गेन् लिचेन्चे: थिस् ए-तेxत् wअस् प्रोविदेद् तो ग्रेतिल् इन् गोओद् फ़ैथ् थत् नो चोप्य्रिघ्त् रिघ्त्स् हवे बेएन् इन्फ़्रिन्गेद्। इफ़् अन्योने wइस्हेस् तो अस्सेर्त् चोप्य्रिघ्त् ओवेर् थिस् फ़िले, प्लेअसे चोन्तच्त् थे ग्रेतिल् मनगेमेन्त् अत् ग्रेतिल्(अत्)सुब्(दोत्)उनि-गोएत्तिन्गेन्(दोत्)दे। थे फ़िले wइल्ल् बे इम्मेदिअतेल्य् रेमोवेद् पेन्दिन्ग् रेसोलुतिओन् ओफ़् थे च्लैम्। दिस्त्रिबुतेद् उन्देर् अ च्रेअतिवे चोम्मोन्स् अत्त्रिबुतिओन्-नोन्चोम्मेर्चिअल्-स्हरेअलिके ४।० इन्तेर्नतिओनल् लिचेन्से। इन्तेर्प्रेतिवे मर्कुप्: रेमर्क्स् नोतेस्: थिस् फ़िले हस् बेएन् च्रेअतेद् ब्य् मस्स् चोन्वेर्सिओन् ओफ़् ग्रेतिल्ऽस् सन्स्क्रित् चोर्पुस् फ़्रोम् लिप्१_औ।ह्त्म् । दुए तो थे हेतेरोगेनेइत्य् ओफ़् थे सोउर्चेस् थे हेअदेर् मर्कुप् मिघ्त् बे सुबोप्तिमल्। फ़ोर् थे सके ओफ़् त्रन्स्परेन्च्य् थे हेअदेर् ओफ़् थे लेगच्य् फ़िले इस् दोचुमेन्तेद् इन् थे <नोते> एलेमेन्त् बेलोw: लिन्ग-पुरन, पर्त् १ (अध्य्। १-१०८) बसेद् ओन् थे एदितिओन् बोम्बय् : वेन्कतेस्वर स्तेअम् प्रेस्स् १९०६ इन्पुत् ब्य् मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत्-प्रोजेच्त् (www।सन्स्क्नेत्।ओर्ग्) रेविसेद् ब्य् ओलिवेर् हेल्ल्wइग् अच्चोर्दिन्ग् तो थे एद्। चल्चुत्त, १९६० (गुरुमन्दल् सेरिएस् नो। xव्) तेxत् wइथ् पद मर्केर्स् थिस् ग्रेतिल् वेर्सिओन् हस् बेएन् चोन्वेर्तेद् फ़्रोम् अ चुस्तोम् देवनगरि एन्चोदिन्ग्। चोन्सेक़ुएन्त्ल्य्, मन्य् wओर्द् बोउन्दरिएस् अरे नोत् मर्केद् ब्य् स्पचेस्। रेविसिओन्स्: २०२०-०७-३१: तेइ एन्चोदिन्ग् ब्य् मस्स् चोन्वेर्सिओन् ओफ़् ग्रेतिल्ऽस् सन्स्क्रित् चोर्पुस् तेxत् नमो रुद्राय हरये ब्रह्मणे परमात्मने प्रधानपुरुषेशाय सर्गस्थित्यन्तकारिणे

Saludo reverente a Rudra—Hara—Brahman, el Ser Supremo; al Señor de Pradhāna (la Naturaleza primordial) y de Puruṣa (el principio consciente), quien realiza la creación, el sostenimiento y la disolución.

Verse 2

नारदो ऽभ्यर्च्य शैलेशे शङ्करं सङ्गमेश्वरे हिरण्यगर्भे स्वर्लीने ह्य् अविमुक्ते महालये

Tras rendir culto como es debido a Śaṅkara—Señor de la montaña (Śaileśa), Señor de la confluencia (Saṅgameśvara), Hiraṇyagarbha, el que mora absorbido en el cielo, y la Gran Morada llamada Avimukta—Nārada prosiguió sus observancias sagradas.

Verse 3

रौद्रे गोप्रेक्षके चैव श्रेष्ठे पाशुपते तथा विघ्नेश्वरे च केदारे तथा गोमायुकेश्वरे

En Raudra, en Goprekṣaka, en el excelso (Śreṣṭha), en Pāśupata, y asimismo en Vighneśvara; en Kedāra también, y en Gomāyukeśvara—en estos asientos sagrados el Señor es venerado, manifestado como el Liṅga.

Verse 4

हिरण्यगर्भे चन्द्रेशे ईशान्ये च त्रिविष्टपे शुक्रेश्वरे यथान्यायं नैमिषं प्रययौ मुनिः

Habiendo rendido reverencia—según el debido orden sagrado—a Hiraṇyagarbha (Brahmā), a Candra como Señor, a Īśāna, a los dioses en Svarga (Triviṣṭapa) y a Śukreśvara, el sabio se encaminó luego a Naimiṣa.

Verse 5

नैमिषेयास्तदा दृष्ट्वा नारदं हृष्टमानसाः समभ्यर्च्यासनं तस्मै तद्योग्यं समकल्पयन्

Entonces los sabios de Naimiṣāraṇya, al ver a Nārada, se alegraron de corazón; lo honraron debidamente y dispusieron para él un asiento digno.

Verse 6

सो ऽपि हृष्टो मुनिवरैर् दत्तं भेजे तदासनम् सम्पूज्यमानो मुनिभिः सुखासीनो वरासने

Gozoso, aceptó el asiento ofrecido por los más excelsos sabios; honrado debidamente por aquellos munis, se sentó con sosiego en ese asiento supremo—digno de la transmisión del Śiva-tattva, donde se revela el Pati y los paśu son guiados más allá del pāśa.

Verse 7

चक्रे कथां विचित्रार्थां लिङ्गमाहात्म्यमाश्रिताम् एतस्मिन्नेवकाले तु सूतः पौराणिकः स्वयम्

En ese mismo momento, Sūta en persona—narrador puránico—compuso un relato de sentido maravilloso, asentado en la Mahātmyā, la suprema grandeza del Śiva-liṅga.

Verse 8

जगाम नैमिषं धीमान् प्रणामार्थं तपस्विनाम् तस्मै साम च पूजां च यथावच्चक्रिरे तदा

El sabio fue a Naimiṣa para postrarse en reverencia ante los ascetas; y entonces, conforme al debido orden, le ofrecieron saludos corteses y realizaron la adoración según la regla sagrada.

Verse 9

नैमिषेयास्तु शिष्याय कृष्णद्वैपायनस्य तु अथ तेषां पुराणस्य शुश्रूषा समपद्यत

Entonces los sabios de Naimiṣāraṇya, volviéndose servidores devotos del discípulo de Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa), alcanzaron un anhelo reverente de escuchar aquel Purāṇa, para recibir rectamente la verdad del Pati (Śiva) que libera al paśu del pāśa.

Verse 10

दृष्ट्वा तम् अतिविश्वस्तं विद्वांसं रोमहर्षणम् अपृच्छंश्च ततः सूतम् ऋषिं सर्वे तपोधनाः

Al ver a Romaharṣaṇa, sumamente digno de confianza y erudito, todos los sabios, ricos en austeridad, interrogaron entonces a aquel Sūta, el vidente, para que se conociera con claridad el camino hacia el Señor Supremo (Pati) y la liberación del vínculo (pāśa).

Verse 11

पुराणसंहितां पुण्यां लिङ्गमाहात्म्यसंयुताम् नैमिषेया ऊचुः त्वया सूत महाबुद्धे कृष्णद्वैपायनो मुनिः

Los sabios de Naimiṣāraṇya dijeron: «Oh Sūta de gran inteligencia, el santo compendio puránico, unido a la grandeza del Liṅga, te fue transmitido por el muni Kṛṣṇa-Dvaipāyana (Vyāsa)»

Verse 12

उपासितः पुराणार्थं लब्धा तस्माच्च संहिता तस्माद्भवन्तं पृच्छामः सूत पौराणिकोत्तमम्

Habiendo estudiado debidamente el sentido de los Purāṇas y obtenido así esta saṁhitā, por ello ahora te preguntamos, oh Sūta, el más excelso entre los conocedores de los Purāṇas, para que se conozca con claridad la verdad de Pati (Śiva), la liberación del paśu (alma atada) y el corte del pāśa (atadura).

Verse 13

पुराणसंहितां दिव्यां लिङ्गमाहात्म्यसंयुताम् नारदो ऽप्यस्य देवस्य रुद्रस्य परमात्मनः

Este divino compendio puránico, dotado de la grandeza del Liṅga—también Nārada lo proclamó, acerca de ese Dios, Rudra, el Ser Supremo.

Verse 14

क्षेत्राण्यासाद्य चाभ्यर्च्य लिङ्गानि मुनिपुङ्गवः इह संनिहितः श्रीमान् नारदो ब्रह्मणः सुतः

Habiendo llegado a los lugares sagrados (kṣetra) y a los tīrtha, y habiendo adorado debidamente los liṅga de Śiva, el mejor entre los sabios—el ilustre Nārada, hijo de Brahmā—estaba presente aquí.

Verse 15

भवभक्तो भवांश्चैव वयं वै नारदस्तथा अस्याग्रतो मुनेः पुण्यं पुराणं वक्तुमर्हसि

Tú eres devoto de Bhava (Śiva) y, en verdad, permaneces en la bhakti a Bhava; y nosotros también—Nārada igualmente—somos así. Por ello, en presencia de este sabio, debes exponer como es debido el santo Purāṇa, meritorio y orientado a Śiva.

Verse 16

सफलं साधितं सर्वं भवता विदितं भवेत् एवमुक्तः स हृष्टात्मा सूतः पौराणिकोत्तमः

«Todo ha dado fruto; todo ha sido cumplido como es debido—que te sea plenamente conocido». Así interpelado, Sūta, el más excelso expositor de los Purāṇa, con el corazón jubiloso, se dispuso a hablar.

Verse 17

अभिवाद्याग्रतो धीमान् नारदं ब्रह्मणः सुतम् नैमिषेयांश्च पुण्यात्मा पुराणं व्याजहार सः

Tras saludar con reverencia al sabio Nārada, hijo de Brahmā, y a los santos ṛṣis de Naimiṣāraṇya presentes ante él, aquel narrador de alma pura expuso entonces el Purāṇa.

Verse 18

सूत उवाच नमस्कृत्य महादेवं ब्रह्माणं च जनार्दनम् मुनीश्वरं तथा व्यासं वक्तुं लिङ्गं स्मराम्यहम्

Dijo Sūta: Habiéndome postrado ante Mahādeva, ante Brahmā y ante Janārdana (Viṣṇu), y también ante el señor de los munis y ante Vyāsa, ahora recuerdo el Liṅga supremo para exponerlo—ese Liṅga es Pati, el que libera a los paśu, las almas atadas, de los pāśa, sus ligaduras.

Verse 19

शब्दं ब्रह्मतनुं साक्षाच् छब्दब्रह्मप्रकाशकम् वर्णावयवम् अव्यक्तलक्षणं बहुधा स्थितम्

El Sonido mismo es, en verdad, el cuerpo de Brahman: el que revela el Śabda-Brahman. Está constituido por las letras y sus partes, señalado por lo inmanifestado (avyakta), y sin embargo permanece en múltiples modos.

Verse 20

अकारोकारमकारं स्थूलं सूक्ष्मं परात्परम् ओङ्काररूपम् ऋग्वक्त्रं समजिह्वासमन्वितम्

Él es A, U y M: lo denso y lo sutil, el Supremo más allá de lo supremo; su propia forma es el Oṁkāra. Su rostro es el Ṛg-Veda, dotado de una lengua bien formada para la sagrada recitación.

Verse 21

यजुर्वेदमहाग्रीवम् अथर्वहृदयं विभुम् प्रधानपुरुषातीतं प्रलयोत्पत्तिवर्जितम्

Me postro ante el Señor omnipenetrante, cuyo poderoso “cuello” es el Yajurveda y cuyo “corazón” es el Atharvaveda—Aquel que trasciende tanto a Pradhāna (la Naturaleza primordial) como a Puruṣa (el principio consciente individual), y permanece intocado por la creación o la disolución.

Verse 22

तमसा कालरुद्राख्यं रजसा कनकाण्डजम् सत्त्वेन सर्वगं विष्णुं निर्गुणत्वे महेश्वरम्

Por tamas se le conoce como Kālarudra; por rajas, como el Nacido del Huevo de Oro (Brahmā); por sattva, como Viṣṇu, el que todo lo penetra; y en su estado trascendente más allá de los guṇa, es Maheśvara.

Verse 23

प्रधानावयवं व्याप्य सप्तधाधिष्ठितं क्रमात् पुनः षोडशधा चैव षड्विंशकम् अजोद्भवम्

Al penetrar Pradhāna y sus componentes, queda establecido gradualmente en un orden séptuple; luego se vuelve dieciséis veces; y después surge el principio veintiséis veces, no nacido, no creado.

Verse 24

सर्गप्रतिष्ठासंहारलीलार्थं लिङ्गरूपिणम् प्रणम्य च यथान्यायं वक्ष्ये लिङ्गोद्भवं शुभम्

Habiéndome postrado, según el rito debido, ante el Señor que asume la forma del Liṅga para el juego divino de la creación, el sostenimiento y la disolución, expondré ahora la auspiciosa manifestación del Liṅga (Liṅgodbhava).