Adhyaya 9

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने ऽष्टमो ऽध्यायः इन्द्र उवाच भगवन्सर्व धर्मज्ञ त्रिकालज्ञानवित्तम / दुष्कृतं तत्प्रतीकारो भवता सम्यगीरितः

Así, en el Śrī Brahmāṇḍa Mahāpurāṇa, en la sección Uttara, en el diálogo de Hayagrīva y Agastya, en el Lalitopākhyāna, el capítulo octavo. Dijo Indra: “Oh Bhagaván, conocedor de todo dharma y de los tres tiempos, has expuesto correctamente el remedio para la mala acción.”

Verse 2

केन कर्मविपाकेन ममापदि यमागता / प्रायश्चित्तं च किं तस्य गदस्व वदतां वर

¿Por qué maduración kármica ha llegado sobre mí esta desgracia? ¿Y cuál es su prāyaścitta, la expiación? Oh el mejor de los oradores, dímelo.

Verse 3

बृहस्पतिरुवाच काश्यपस्य ततो जज्ञे दित्यां दनुरिति स्मृतः / कन्या रूपवती नाम धात्रे तां प्रददौ पिता

Dijo Bṛhaspati: “Entonces, de Kaśyapa, en el seno de Diti, nació (un hijo) recordado como Danu. Su hija, llamada Rūpavatī, fue entregada por el padre al dios Dhātṛ.”

Verse 4

तस्याः पुत्रस्ततो जातो विश्वरूपो महाद्युतिः / नारायणपरो नित्यं वेदवेदाङ्गपारगः

De ella nació después un hijo llamado Viśvarūpa, de gran resplandor; siempre estuvo consagrado a Nārāyaṇa y era versado en los Vedas y los Vedāṅgas.

Verse 5

ततो दैत्येश्वरो वव्रे भृगुपुत्रं पुरोहितम् / भवानधिकृतो राज्ये देवानामिव वासवः

Entonces el señor de los daityas eligió como sacerdote (purohita) al hijo de Bhrigu y dijo: «Tú estás investido del gobierno del reino, como Vāsava (Indra) entre los dioses».

Verse 6

ततः पूर्वे च काले तु सुधर्मायां त्वयि स्थिते / त्वया कश्चित्कृतः प्रश्न ऋषीणां सन्निधौ तदा

Después, en tiempos antiguos, cuando estabas en la asamblea de Sudharmā, entonces, en presencia de los ṛṣis, formulaste una pregunta.

Verse 7

संसारस्तीर्थयात्रा वा को ऽधिको ऽस्ति तयोर्गुमः / वदन्तु तद्विनिश्चित्य भवन्तो मदनुग्रहात्

¿Entre el saṃsāra y la peregrinación a los tīrthas, cuál posee mayor mérito? Decidlo tras determinarlo con certeza, por mi gracia.

Verse 8

तत्प्रश्नस्योत्तरं वक्तुं ते सर्व उपचक्रिरे / तत्पूर्वमेव कथितं मया विधिबलेन वै

Para responder a esa pregunta, todos comenzaron a hablar; pero antes de ello yo ya lo había dicho, por la fuerza de Vidhi (el Orden).

Verse 9

तीर्थ यात्रा समधिका संसारादिति च द्रुतम् / तच्छ्रुत्वा ते प्रकुपिताः शेपुर्मामृषयो ऽखिलाः

Dije con prontitud: «La peregrinación a los tīrthas es superior al saṃsāra». Al oírlo, todos los ṛṣis se enfurecieron y me maldijeron.

Verse 10

कर्मभूमिं व्रजेः शीघ्रं दारिर्द्येण मितैः सुतैः / एवं प्रकुपितैः शप्तः खिन्नः काञ्चीं समाविशम्

Afligido por la pobreza y con pocos hijos, partí pronto hacia la tierra del karma. Maldecido por los airados, abatido entré en Kanchi.

Verse 11

पुरीं पुरोधसा हीनां वीक्ष्य चिन्ताकुलात्मना / भवता सह देवैस्तु पौरोहित्यार्थमादरात्

Al ver la ciudad privada de sacerdote, mi ánimo se llenó de inquietud. Entonces tú, junto con los devas, me rogaste con respeto por el oficio de purohita.

Verse 12

प्रार्थितो विश्वरूपस्तु बभूव तपतां वरः / स्वस्रीयो दानवानां तु देवानां च पुरोहितः

Al ser invocado, Viśvarūpa, el mejor entre los ascetas, se manifestó. Por ser pariente cercano, fue purohita tanto de los dānava como de los devas.

Verse 13

नात्यर्थम करोद्वैरं दैत्येष्वपि महातपाः / बभूवतुस्तुल्यबलौ तदा देत्येन्द्रवासवौ

El gran asceta no fomentó una enemistad excesiva ni siquiera contra los daitya. Entonces el rey de los daitya y Vāsava quedaron de fuerza igual.

Verse 14

ततस्त्वं कुपितो राजन्स्वक्लीयं दानवेशितुः / हन्तुमिच्छन्नगाश्चाशु तपसः साधनं वनम्

Entonces, oh rey, airado y deseando matar al propio pariente del señor de los dānava, partiste presto al bosque, instrumento de la austeridad.

Verse 15

तमासनस्थं मुनिभिस्त्रिशृङ्गमिव पर्वतम् / त्रयी मुखरदिग्भागं ब्रह्मानदैकनिष्ठितम्

Sentado en su asieno entre los sabios como una montaña de tres picos, con los cánticos de los tres Vedas resonando en todas direcciones, establecido únicamente en la dicha de Brahman.

Verse 16

सर्वभूतहितं तं तु मत्वा चेशानुकूलितः / शिरांसि यौगपद्येन छिन्नात्यासंस्त्वयैव तु

Considerando que era para el bienestar de todos los seres y favorecido por el Señor, sus cabezas fueron cortadas simultáneamente solo por ti.

Verse 17

तेन पापेन संयुक्तः पीडितश्च मुहुर्मुहुः / ततो मेरुगुहां नीत्वा बहूनब्दान्हि संस्थितः

Unido a ese pecado y atormentado una y otra vez, llevándolo luego a una cueva en el monte Meru, permaneció allí durante muchos años.

Verse 18

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा ज्ञात्वा तु मुनिवाक्यतः / पुत्र शोकेन संतप्तस्त्वां शशाप रुषान्वितः

Entonces, al escuchar sus palabras y saberlo por boca del sabio, el padre, ardiendo de dolor por su hijo, te maldijo lleno de ira.

Verse 19

निःश्रीको भवतु क्षिप्रं मम शापेन वासवः / अनाथकास्ततो देवा विषण्णा दैत्यपीडिताः

Que Vasava pierda su esplendor inmediatamente por mi maldición. A causa de esto, los dioses quedaron desamparados, abatidos y oprimidos por los demonios.

Verse 20

त्वया मया च रहिताः सर्वे देवाः पलायिताः / गत्वा तु ब्रह्मसदनं नत्वा तद्वृत्तमूचिरे

Al faltar tú y yo, todos los dioses huyeron aterrados. Fueron a la morada de Brahmā, se postraron y relataron todo lo sucedido.

Verse 21

ततस्तु चिन्तया मास तदघस्य प्रतिक्रियाम् / तस्य प्रतिक्रियां वेत्तुं न शशाकात्मभूस्तदा

Entonces Brahmā meditó sobre el remedio expiatorio de aquel pecado; pero en ese momento no pudo conocer su modo de reparación.

Verse 22

ततो देवैः परिवृतो नारायणमुपागमत्

Luego, rodeado por los dioses, Brahmā se acercó a Nārāyaṇa.

Verse 23

नत्वा स्तुत्वा चतुर्वक्रस्तद्वृत्तान्तं व्यजिज्ञपत् / विचिन्त्य सो ऽपि बहुधा कृपया लोकनायकः

Brahmā, el de cuatro rostros, se postró y entonó alabanzas, y expuso aquel suceso. Nārāyaṇa, guía del mundo, lo meditó de muchas maneras movido por compasión.

Verse 24

तदघं तु त्रिधा भित्त्वा त्रिषु स्थानेष्वथार्पयत् / स्त्रीषु भूम्यां च वृक्षेषु तेषामपि वरं ददौ

Dividió aquel pecado en tres partes y lo depositó en tres ámbitos: en las mujeres, en la tierra y en los árboles; y a ellos también les concedió una gracia.

Verse 25

तदा भर्त्तृसमायोगं पुत्रावाप्तिमृतुष्वपि / छेदे पुनर्भवत्वं तु सर्वेषामपि शाखिनाम्

Entonces, aun en las estaciones, haya unión con el esposo y obtención de hijos; y, aunque sean cortados, que todos los árboles vuelvan a nacer.

Verse 26

खातपूर्तिं धरण्यश्च प्रददौ मधुसूदनः / तेष्वघं प्रबभूवाशु रजोनिर्यासमूषरम्

Madhusūdana concedió el relleno de las fosas y también la tierra; pero entre ellos pronto prevaleció un pecado reseco, como savia mezclada con polvo.

Verse 27

निर्गतो गह्वरात्तस्मात्त्वमिन्द्रो देवनायकः / राज्यश्रियं च संप्राप्तः प्रसादात्परमेष्ठिनः

Al salir de aquella hondonada, tú, Indra, te volviste caudillo de los dioses; y por la gracia del Parameṣṭhin alcanzaste la gloria del reino.

Verse 28

तेनैव सांत्वितो धाता जगाद च जनार्दनम् / मम शापो वृथा न स्यादस्तु कालान्तरे मुने

Consolado por ello, Dhātā dijo a Janārdana: «Oh sabio, que mi maldición no sea en vano; que se cumpla en un tiempo venidero».

Verse 29

भगवांस्तद्वचः श्रुत्वा मुनेरमिततेजसः / प्रहृष्टो भाविकार्यज्ञस्तूष्णीमेव तदा ययौ

Al oír aquellas palabras del muni de fulgor inconmensurable, el Señor, conocedor de lo que ha de acontecer, se alegró y entonces se marchó en silencio.

Verse 30

एतावन्तमिमं कालं त्रिलोकीं पालयन्भवान् / एश्वर्यमदमत्तत्वात्कैलासाद्रिमपीडयत

Durante tanto tiempo gobernaste los tres mundos; mas, embriagado por la soberbia del poder, llegaste a oprimir incluso el monte Kailāsa.

Verse 31

सर्वज्ञेन शिवेनाथ प्रेषितो भगवान्मुनिः / दुर्वासास्त्वन्मदभ्रंशं कर्त्तुकामः शशाप ह

¡Oh Señor! Enviado por Śiva, el Omnisciente, el venerable sabio Durvāsā te maldijo, deseoso de quebrar tu embriaguez de orgullo.

Verse 32

एकमेव फलं जातमुभयोः शापयोरपि / अधुना पश्यनिः श्रीकन्त्रैलोक्यं समजायत

El fruto de ambas maldiciones fue uno solo; mira ahora: los tres mundos han quedado sin Śrī, sin esplendor y fortuna.

Verse 33

न यज्ञाः संप्रवर्त्तन्ते न दानानि च वासव / न यमा नापि नियमा न तपासि च कुत्रचित्

¡Oh Vāsava! No se celebran yajñas ni se practican dádivas; no hay yamas ni niyamas, ni austeridad en lugar alguno.

Verse 34

विप्राः सर्वे ऽपि निःश्रीका लोभोपहतचेतसः / निःस्त्त्वा धैर्यहीनाश्च नास्तिकाः प्रायशो ऽभवन्

Todos los vipras quedaron sin Śrī; su mente fue herida por la codicia; sin sattva y sin firmeza, en su mayoría se volvieron nāstikas.

Verse 35

निरौषधिरसा भूमिर्निवीर्य जायतेतराम् / भास्करो धूसराकारश्चन्द्रमाः कान्तिवर्जितः

La tierra quedó sin el jugo de las hierbas y sin vigor; el Sol tomó un aspecto ceniciento y la Luna quedó privada de su fulgor.

Verse 36

निस्तेजस्को हविर्भोक्ता मनुद्धूलिकृताकृतिः / न प्रसन्ना दिशां भागा नभो नैव च निर्मलम्

Agni, el que consume las ofrendas, quedó sin brillo, como cubierto de polvo; las regiones no estaban serenas y el cielo tampoco era puro.

Verse 37

दुर्बला देवताः सर्वा विभान्त्यन्यादृशा इव / विनष्टप्रयमेवास्ति त्रैलोक्यं सचराचरम्

Todas las deidades se debilitaron y parecían como de otra apariencia; los tres mundos, con lo móvil y lo inmóvil, estaban como casi aniquilados.

Verse 38

हयग्रीव उवाच इत्थं कथयतोरेव बृहस्पतिपहेन्द्रयोः / मलकाद्या महादैत्याः स्वर्गलोकं बबाधिरे

Dijo Hayagriva: mientras Brhaspati e Indra conversaban así, los grandes daityas, encabezados por Malaka, comenzaron a hostigar el mundo celestial.

Verse 39

नन्दनोद्यान मखिलं चिच्छिदुर्बलगर्विताः / उद्यानपालकान्सर्वानायुधैः समताडयन्

Envanecidos por su fuerza, destrozaron por completo el jardín de Nandana y golpearon con armas a todos los guardianes del jardín.

Verse 40

प्राकारमवभिद्यैव प्रविश्य नगरान्तरम् / मन्दिरस्थान्सुरान्सर्वानत्यन्तं पर्यपीडयन्

Tras romper la muralla, penetraron en el interior de la ciudad y oprimieron con extrema dureza a todos los dioses que moraban en los templos.

Verse 41

आजहुरप्सरोरत्नान्यशेषाणि विशेषतः / ततो देवाः समस्ताश्च चक्रुर्भृशमबाधिताः

Se llevaron por completo, y en especial, todas las joyas preciosas de las Apsaras; entonces todos los dioses quedaron gravemente afligidos y perturbados.

Verse 42

तादृशं घोषमाकर्म्य वासवः प्रोज्झितासनः / सर्वैरनुगतो देवैः पलायनपरो ऽभवत्

Al oír tal clamor, Vāsava (Indra) abandonó su trono; seguido por todos los dioses, se dispuso a huir.

Verse 43

ब्राह्मं धाम समभ्येत्य विषण्मवदनो वृषा / यथावत्कथयामास निखिलं दैत्यचेष्टितम्

Con el rostro abatido, Vṛṣā (Indra) llegó a la morada de Brahmā y relató fielmente todas las acciones de los Daityas.

Verse 44

विधातापि तदाकर्ण्य सर्वदेवसमन्वितम् / हतश्रीकं हरिहयमालोक्येदमुवाच ह

Al oírlo, el Vidhātā (Brahmā), acompañado de todos los dioses, al ver a Harihaya (Indra) despojado de su esplendor, dijo esto.

Verse 45

इन्द्रत्वमखिलैर्द्देवैर्मुकुन्दं शरणं व्रज / दैत्यारातिर्जगत्कर्ता स ते श्रेयो विधास्यति

Oh Indra, junto con todos los dioses acude al amparo de Mukunda. Él, enemigo de los daityas y creador del mundo, dispondrá para ti lo más auspicioso.

Verse 46

इत्युक्त्वा तेन सहितः स्वयं ब्रह्मा पितामहः / समस्तदेवसहितः क्षीरोदधिमुपाययौ

Dicho esto, el propio Brahmā, el Pitāmaha, junto con él y con todos los dioses, se encaminó al Océano de Leche.

Verse 47

अथ ब्रह्मादयो देवा भगवन्तं जनार्दनम् / तुष्टुवुर्वाग्वरिष्ठाभिः सर्वलोकमहेश्वरम्

Entonces los dioses, encabezados por Brahmā, alabaron con las más excelsas palabras a Bhagavān Janārdana, el Gran Señor de todos los mundos.

Verse 48

अथ प्रसन्नो भगवान्वासुदेवः सनातनः / जगाद स कलान्देवाञ्जगद्रक्षणलंपटः

Entonces el eterno Bhagavān Vāsudeva, complacido y solícito en proteger el mundo, habló a los dioses.

Verse 49

श्रीभगवानुवाच भवतां सुविधास्यामि तेजसैवोपबृंहमम् / यदुच्यते मयेदानीं युष्माभिस्त द्विधीयताम्

Dijo el Señor: Os favoreceré y os fortaleceré con mi esplendor. Ahora, lo que yo os diga, cumplidlo tal como es.

Verse 50

ओषधिप्रवराः सर्वाः क्षिपत क्षीरसागरे / असुरैरपि संधाय सममेव च तैरिह

Oh dioses, arrojad todas las hierbas medicinales excelsas al Océano de Leche; aquí, aun pactando con los asuras, realizad esta obra junto a ellos en igualdad.

Verse 51

मन्थानं मन्दरं कृत्वा कृत्वा योक्त्रं च वासुकिम् / मयि स्थिते सहाये तु मथ्यताममृतं सुराः

Tomad al Mandara como vara de batido y a Vasuki como cuerda; estando Yo aquí como auxilio, oh suras, batid para que surja el amrita.

Verse 52

समस्तदानवाश्चापि वक्तव्याः सांत्वपूर्वकम् / सामान्यमेव युष्माकमस्माकं च फलं त्विति

A todos los dánavas también hay que hablarles con palabras de apaciguamiento: “El fruto será común, igual para vosotros y para nosotros.”

Verse 53

मथ्यमाने तु दुग्धाब्धौ या समुत्पद्यते सुधा / तत्पानाद्बलिनो यूयममर्त्याश्च भविष्यथ

Cuando se bata el Océano de Leche y surja la suda, al beberla os volveréis fuertes y también inmortales.

Verse 54

यथा दैत्याश्च पीयूषं नैतत्प्राप्स्यन्ति किञ्चन / केवलं क्लेशवन्तश्च करिष्यामि तथा ह्यहम्

Yo lo haré así: para que los daityas no obtengan en absoluto este néctar, y sólo carguen con fatiga y aflicción.

Verse 55

इति श्रीवासुदेवेन कथिता निखिलाः सुराः / संधानं त्वतुलैर्दैत्यैः कृतवन्तस्तदा सुराः / नानाविधौषधिगणं समानीय सुरासुराः

Así habló Śrī Vāsudeva a todos los dioses. Entonces los devas pactaron con los incomparables daityas, y devas y asuras reunieron un conjunto de hierbas medicinales de muchas clases.

Verse 56

श्रीराब्धिपयसि क्षिप्त्वा चन्द्रमो ऽधिकनिर्मलम् / मन्थानं मन्दरं कृत्वा कृत्वा योक्त्रं तु वासुकिम् / प्रारेभिरे प्रयत्नेन मन्थितुं यादसां पतिम्

Arrojaron la luna, de pureza excelsa, en la leche del océano sagrado; hicieron del Mandara la vara de batido y de Vāsuki la cuerda, y con gran empeño comenzaron a batir el mar, señor de los seres acuáticos.

Verse 57

वासुकेः पुच्छभागे तु सहिताः सर्वदेवताः / शिरोभागे तु दैतेया नियुक्तास्तत्र शौरिणा

En la cola de Vāsuki se reunieron todos los dioses; en la cabeza, Śauri (Kṛṣṇa) dispuso que se colocaran los daityas.

Verse 58

बलवन्तो ऽपि ते दैत्यास्तन्मुखोच्छ्वासपावकैः / निर्दग्धवपुषः सर्वे निस्तेजस्कास्तदाभवन्

Aunque eran poderosos, aquellos daityas quedaron abrasados por el fuego del aliento que salía de su boca, y entonces perdieron todo su fulgor.

Verse 59

पुच्छदेशे तु कर्षन्तो मुहुराप्यायिताः सुराः / अनुकूलेन वातेन विष्णुना प्रेरितेन तु

Tirando desde la cola, los dioses se reanimaban una y otra vez, pues un viento favorable, impulsado por Viṣṇu, les prestaba auxilio.

Verse 60

आदिकूर्माकृतिः श्रीमान्मध्ये क्षीरपयोनिधेः / भ्रमतो मन्दराद्रेस्तु तस्या धिष्टानतामगात्

En medio del Océano de Leche, el glorioso Señor, con forma del Kūrma primordial, se volvió el firme sostén del Mandara que giraba.

Verse 61

मध्ये च सर्वदेवानां रूपेणान्येन माधवः / चकर्ष वासुकिं वेगाद्दैत्यमध्ये परेण च

En medio de todos los dioses, Mādhava, con una forma, tiró de Vāsuki con ímpetu; y con otra, tiró también en medio de los daityas.

Verse 62

ब्रह्मरूपेण तं शैलं विधार्याक्रान्तवारिधिम् / अपरेण च देवर्षिर्महता तेजसा मुहुः

Con forma de Brahmā sostuvo aquella montaña y la afirmó sobre el océano; y con otra forma, como devarṣi, irradiaba una y otra vez un gran fulgor.

Verse 63

उपवृंहितवान्देवान्येन ते बलशालिनः / तेजसा पुनरन्येन बलात्कारसहेन सः

Con una forma fortaleció y alentó a los dioses poderosos; y con otra, mediante un tejas intenso, los hizo capaces de soportar el arduo esfuerzo.

Verse 64

उपबृंहितवान्नागं सर्वशक्तिजनार्दनः / मथ्यमाने ततस्तस्मिन्क्षीरब्धौ देवदानवैः

Janārdana, dueño de toda potencia, fortaleció también al nāga Vāsuki; y entonces dioses y dānavas comenzaron a batir el Océano de Leche.

Verse 65

आविर्बभूव पुरतः सुरभिः सुरपूजिता / मुदं जग्मुस्तदा देवा दैतेयाश्च तपोधन

Entonces Surabhī, venerada por los dioses, apareció ante ellos. Oh rico en austeridad, dioses y daityas se llenaron de júbilo.

Verse 66

मथ्यमाने पुनस्तस्मिन्क्षीराब्दौ देवदानवैः / किमेतदिति सिद्धानां दिवि चिन्तयतां तदा

Cuando de nuevo los dioses y los dánavas batían el Océano de Leche, entonces los siddhas en el cielo pensaban: «¿Qué es esto?»

Verse 67

उत्थिता वारुणी देवी मदाल्लोलविलोचना / असुराणां पुरस्तात्सा स्मयमाना व्यतिष्ठत

Entonces surgió la diosa Vāruṇī, de ojos ondulantes por la embriaguez; sonriendo, se detuvo ante los asuras.

Verse 68

जगृहुर्नैव तां दैत्या असुराश्चाभवंस्ततः / सुरा न विद्यते येषां तेनैवासुरशब्दिताः

Los daityas y los asuras no la aceptaron; por eso llegaron a ser llamados “asuras”. A quienes no les pertenece la surā, por ello mismo se les nombra asura.

Verse 69

अथसा सर्वदेवानामग्रतः समतिष्ठत / जगृहुस्तां मुदा देवाः सूचिताः परमेष्ठिना / सुराग्रहणतो ऽप्येते सुरशब्देन कीर्तिताः

Luego ella se colocó ante todos los dioses. Señalados por Parameṣṭhin (Brahmā), los devas la aceptaron con alegría; y por tomar la surā, también fueron celebrados con el nombre de “suras”.

Verse 70

मथ्यमाने ततो भूयः पारिजातो महाद्रुमः / आविरासीत्सुंगधेन परितो वासयञ्जगत्

Mientras proseguía el batido, volvió a manifestarse el gran árbol Pārijāta; con su fragancia sagrada perfumó el mundo por doquier.

Verse 71

अत्यर्थसुंदराकारा धीराश्चाप्सरसां गणाः / आविर्भूताश्च देवर्षे सर्वलोकमनोहराः

¡Oh devarṣi! Se manifestaron grupos de apsaras de belleza extraordinaria y porte sereno, encantadoras para todos los mundos.

Verse 72

ततः शीतांशुरुदभूत्तं जग्राह महेश्वरः / विषजातं तदुत्पन्नं जगृहुर्नागजातयः

Entonces surgió Śītāṃśu (la Luna); Mahēśvara la tomó para sí. Y el veneno que brotó fue asumido por las estirpes de los Nāga.

Verse 73

कौस्तुभाख्यं ततो रत्नमाददे तज्जनार्दनः / ततः स्वपत्रगन्धेन मदयन्ती महौषधीः / विजया नाम संजज्ञे भैरवस्तामुपाददे

Entonces Janārdana tomó la joya llamada Kaustubha. Luego nació Vijayā, la gran hierba que con el aroma de sus hojas embriaga a las plantas medicinales; Bhairava la গ্রহণó.

Verse 74

ततो दिव्यांबरधरो देवो धन्वन्तरिः स्वयम् / उपस्थितः करे बिभ्रदमृताढ्यं कमण्डलुम्

Entonces el dios Dhanvantari, vestido con ropajes celestiales, se presentó en persona, llevando en su mano un kamaṇḍalu colmado de amṛta.

Verse 75

ततः प्रहृष्टमनसो देवा दैत्याश्च सर्वतः / मुनयश्चाभवंस्तुष्टास्तदानीं तपसां निधे

Entonces, por doquier, los dioses y los daityas se llenaron de júbilo; oh tesoro de austeridad, en aquel instante los sabios también quedaron complacidos.

Verse 76

ततो विकसितांभोजवासिनी वरदायिनी / उत्थिता पद्महस्ता श्रीस्तस्मात्क्षीरमहार्मवात्

Entonces Śrī, la dadora de dones, moradora del loto abierto, de manos de loto, se alzó manifestándose desde aquel gran océano de leche.

Verse 77

अथ तां मुनयः सर्वे श्रीसुक्तेन श्रियं पराम् / तुष्टुवुस्तुष्ट हृदया गन्धर्वाश्च जगुः परम्

Luego, todos los sabios alabaron a la suprema Śrī con el Śrīsūkta; y los gandharvas, con el corazón gozoso, entonaron cantos excelsos.

Verse 78

विश्वाजीप्रमुखाः सर्वे ननृतुश्चाप्सरोगणाः / गङ्गाद्याः पुण्यनद्यश्च स्नानार्थमुपतस्थिरे

Todas las apsaras, con Viśvājī a la cabeza, danzaron; y los ríos sagrados, como el Ganges y otros, se presentaron para el baño ritual.

Verse 79

अष्टौ दिग्दन्तिनश्चैव मेध्यपात्रस्थितं जलम् / आदाय स्नापयाञ्चक्रुस्तां श्रियं पद्मवासिनीम्

Los ocho elefantes de las direcciones tomaron el agua guardada en vasos purificados y bañaron a Śrī, la moradora del loto.

Verse 80

तुलसीं च समुत्पन्नां परार्ध्या मैक्यजां हरेः / पद्ममालां ददौ तस्यै मूर्तिमान्क्षीरसागरः

La sacratísima Tulasi surgió, nacida de la unión con Hari; el Océano de Leche, hecho forma, le otorgó una guirnalda de lotos.

Verse 81

भूषणानि च दिव्यानि विश्वकर्मा समर्पयत् / दिव्यमाल्यां बरधरा दिव्यभूषणभूषिता / ययौ वक्षस्थलं विष्णोः सर्वेषां पश्यतां रमा

Viśvakarmā ofreció joyas divinas; Rama, portando una guirnalda celestial y adornada con ornamentos sagrados, ante la mirada de todos fue al pecho de Viṣṇu.

Verse 82

तुलसी तु धृता तेन विष्णुना प्रभविष्णुना / पश्यति स्म च सा देवी विष्णुवक्षथलालया / देवान्दयार्द्रया दृष्ट्या सर्वलोकमहेश्वरी

Entonces Viṣṇu, el Poderoso, sostuvo a Tulasi; la Diosa que mora en el pecho de Viṣṇu, Soberana de todos los mundos, contempló a los dioses con mirada humedecida de compasión.