The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
El Señor manifestaba Su forma de cuatro brazos, resplandeciente por Su propia luz; como fuego sin humo, Su fulgor disipaba la oscuridad en todas las direcciones. En Su pecho brillaba la marca de Śrīvatsa; Su tez era como nube azul oscura y Su brillo como oro fundido; vestía un par de sedas, de auspiciosa hermosura. En Su rostro de loto había una sonrisa encantadora; cabellos azulados adornaban Su cabeza; Sus ojos, como lotos, cautivaban; y Sus pendientes en forma de makara centelleaban. Llevaba cinturón, cordón sagrado, yelmo, brazaletes y ajorcas de brazo, la joya Kaustubha, collares, tobilleras y otros emblemas reales. Guirnaldas floridas y Sus armas personales, en formas personificadas, rodeaban Su cuerpo; sentado, apoyaba el pie izquierdo, de planta roja como loto, sobre Su muslo derecho.