Adhyaya 8

Verse 1

श्रीशुक उवाच पीते गरे वृषाङ्केण प्रीतास्तेऽमरदानवा: । ममन्थुस्तरसा सिन्धुं हविर्धानी ततोऽभवत् ॥ १ ॥

Śukadeva continuó: Cuando Śiva, el de la insignia del toro, bebió el veneno, devas y asuras se alegraron y batieron el océano con renovado vigor; entonces apareció una vaca llamada Surabhi.

Verse 2

तामग्निहोत्रीमृषयो जगृहुर्ब्रह्मवादिन: । यज्ञस्य देवयानस्य मेध्याय हविषे नृप ॥ २ ॥

Oh rey Parīkṣit, los grandes sabios, expertos en los ritos védicos y en el Agnihotra, se hicieron cargo de la vaca Surabhi para obtener ghee puro para las oblaciones del yajña, por cuyo mérito se asciende por la vía devayāna a los mundos superiores, hasta Brahmaloka.

Verse 3

तत उच्चै:श्रवा नाम हयोऽभूच्चन्द्रपाण्डुर: । तस्मिन्बलि: स्पृहां चक्रे नेन्द्र ईश्वरशिक्षया ॥ ३ ॥

Después surgió un caballo llamado Uccaiḥśravā, blanco como la luna. Bali Mahārāja lo deseó, e Indra no protestó, pues así había sido instruido por la Suprema Personalidad de Dios.

Verse 4

तत ऐरावतो नाम वारणेन्द्रो विनिर्गत: । दन्तैश्चतुर्भि: श्वेताद्रेर्हरन्भगवतो महिम् ॥ ४ ॥

Luego, como fruto del batido del océano, surgió el rey de los elefantes llamado Airāvata. Era blanco, y con sus cuatro colmillos parecía desafiar la gloria del monte Kailāsa, morada resplandeciente del Señor Śiva.

Verse 5

ऐरावणादयस्त्वष्टौ दिग् गजा अभवंस्तत: । अभ्रमुप्रभृतयोऽष्टौ च करिण्यस्त्वभवन्नृप ॥ ५ ॥

Después, oh Rey, nacieron ocho grandes elefantes guardianes de las direcciones, encabezados por Airāvaṇa, capaces de ir a cualquier rumbo. También surgieron ocho elefantas, encabezadas por Abhramu.

Verse 6

कौस्तुभाख्यमभूद् रत्नं पद्मरागो महोदधे: । तस्मिन् मणौ स्पृहां चक्रे वक्षोऽलङ्करणे हरि: । ततोऽभवत् पारिजात: सुरलोकविभूषणम् । पूरयत्यर्थिनो योऽर्थै: शश्वद् भुवि यथा भवान् ॥ ६ ॥

Luego, del gran océano surgieron las célebres gemas Kaustubha-maṇi y Padmarāga-maṇi. Para adornar Su pecho, el Señor Hari deseó poseerlas. Después apareció el árbol pārijāta, ornamento de los mundos celestiales. Oh Rey, así como tú colmas en la tierra los anhelos de quienes te suplican, del mismo modo el pārijāta satisface siempre los deseos de todos.

Verse 7

ततश्चाप्सरसो जाता निष्ककण्ठ्य: सुवासस: । रमण्य: स्वर्गिणां वल्गुगतिलीलावलोकनै: ॥ ७ ॥

Después aparecieron las Apsarās. Estaban adornadas con joyas de oro y collares, y vestían ropas finas y atractivas. Su andar lento y encantador, y sus miradas juguetonas, embelesaban a los moradores del cielo.

Verse 8

ततश्चाविरभूत् साक्षाच्छ्री रमा भगवत्परा । रञ्जयन्ती दिश: कान्त्या विद्युत् सौदामनी यथा ॥ ८ ॥

Entonces apareció en persona Śrī Ramā, la Diosa de la Fortuna, totalmente entregada al disfrute del Bhagavān Supremo. Con su resplandor alegró las direcciones, como fulgor eléctrico que supera al relámpago que ilumina una montaña blanca y brillante.

Verse 9

तस्यां चक्रु: स्पृहां सर्वे ससुरासुरमानवा: । रूपौदार्यवयोवर्णमहिमाक्षिप्तचेतस: ॥ ९ ॥

Por su belleza exquisita, sus rasgos, su juventud, su tez y su gloria, todos—devas, asuras y humanos—la desearon; ella era como la fuente de toda opulencia.

Verse 10

तस्या आसनमानिन्ये महेन्द्रो महदद्भ‍ुतम् । मूर्तिमत्य: सरिच्छ्रेष्ठा हेमकुम्भैर्जलं शुचि ॥ १० ॥

Indra, rey del cielo, trajo un asiento adecuado y maravilloso para la diosa Lakṣmī. Los ríos sagrados, como el Ganges y el Yamunā, se personificaron y cada uno llevó agua pura en cántaros de oro para la Madre Lakṣmī.

Verse 11

आभिषेचनिका भूमिराहरत् सकलौषधी: । गाव: पञ्च पवित्राणि वसन्तो मधुमाधवौ ॥ ११ ॥

Para el abhiṣeka, la Tierra se personificó y reunió todas las hierbas y medicinas necesarias. Las vacas entregaron cinco sustancias puras—leche, yogur, ghee, orina de vaca y estiércol—y la Primavera personificada recogió todo lo producido en Caitra y Vaiśākha.

Verse 12

ऋषय: कल्पयांचक्रुराभिषेकं यथाविधि । जगुर्भद्राणि गन्धर्वा नट्यश्च ननृतुर्जगु: ॥ १२ ॥

Los grandes sabios realizaron el baño ritual de la diosa Lakṣmī según lo prescrito en las escrituras autorizadas. Los Gandharvas entonaron mantras védicos de buen augurio, y las bailarinas profesionales danzaron y cantaron bellamente los himnos establecidos en los Vedas.

Verse 13

मेघा मृदङ्गपणवमुरजानकगोमुखान् । व्यनादयन् शङ्खवेणुवीणास्तुमुलनि:स्वनान् ॥ १३ ॥

Las nubes, personificadas, hicieron resonar diversos tambores—mṛdaṅgas, paṇavas, murajas y ānakas. También soplaron caracolas y trompetas llamadas gomukhas, y tocaron flautas e instrumentos de cuerda; el sonido conjunto fue estruendoso.

Verse 14

ततोऽभिषिषिचुर्देवीं श्रियं पद्मकरां सतीम् । दिगिभा: पूर्णकलशै: सूक्तवाक्यैर्द्विजेरितै: ॥ १४ ॥

Entonces, los grandes elefantes de todas las direcciones trajeron cántaros colmados de agua del Ganges y bañaron a la santa Śrī, Lakṣmī de mano de loto. Al son de mantras védicos recitados por brāhmaṇas eruditos, ella resplandeció bellísima y permaneció casta, fiel sólo al Bhagavān Nārāyaṇa.

Verse 15

समुद्र: पीतकौशेयवाससी समुपाहरत् । वरुण: स्रजं वैजयन्तीं मधुना मत्तषट्पदाम् ॥ १५ ॥

El océano ofreció las prendas de seda amarilla, superior e inferior. Varuṇa, deidad regente de las aguas, presentó una guirnalda Vaijayantī, rodeada de abejorros de seis patas embriagados de miel.

Verse 16

भूषणानि विचित्राणि विश्वकर्मा प्रजापति: । हारं सरस्वती पद्ममजो नागाश्च कुण्डले ॥ १६ ॥

Viśvakarmā, uno de los prajāpatis, aportó variados ornamentos finamente labrados. La diosa Sarasvatī ofreció un collar; Ajā, es decir Brahmā, ofreció un loto; y los moradores de Nāgaloka ofrecieron pendientes.

Verse 17

तत: कृतस्वस्त्ययनोत्पलस्रजं नदद्‌द्विरेफां परिगृह्य पाणिना । चचाल वक्त्रं सुकपोलकुण्डलं सव्रीडहासं दधती सुशोभनम् ॥ १७ ॥

Después, tras ser honrada con el auspicioso rito de svastyayana, la Madre Lakṣmī comenzó a caminar, sosteniendo en su mano una guirnalda de lotos rodeada por zumbantes abejorros. Con una sonrisa pudorosa y las mejillas adornadas por pendientes, su rostro lucía de una belleza extraordinaria.

Verse 18

स्तनद्वयं चातिकृशोदरी समं निरन्तरं चन्दनकुङ्कुमोक्षितम् । ततस्ततो नूपुरवल्गुशिञ्जितै- र्विसर्पती हेमलतेव सा बभौ ॥ १८ ॥

Sus dos senos, simétricos y bien asentados, estaban ungidos con pasta de sándalo y espolvoreados con kuṅkuma; su cintura era muy fina. Al caminar de un lado a otro, el dulce tintinear de sus ajorcas la hacía parecer una enredadera de oro que se desliza.

Verse 19

विलोकयन्ती निरवद्यमात्मन: पदं ध्रुवं चाव्यभिचारिसद्गुणम् । गन्धर्वसिद्धासुरयक्षचारण- त्रैपिष्टपेयादिषु नान्वविन्दत ॥ १९ ॥

Caminando entre gandharvas, siddhas, asuras, yakṣas, cāraṇas y moradores del cielo, la diosa Lakṣmī los examinó con mirada escrutadora; pero no halló a nadie naturalmente intachable, firme y dotado de virtudes invariables. Todos tenían algún defecto, y por ello no tomó refugio en ninguno.

Verse 20

नूनं तपो यस्य न मन्युनिर्जयो ज्ञानं क्‍वचित् तच्च न सङ्गवर्जितम् । कश्चिन्महांस्तस्य न कामनिर्जय: स ईश्वर: किं परतोव्यपाश्रय: ॥ २० ॥

Al contemplar la asamblea, la diosa Lakṣmī pensó: Quien ha practicado grandes austeridades aún no ha vencido la ira; otro posee conocimiento, pero no está libre de apego; otro es muy grande, pero no domina el deseo. Si depende de algo ajeno, ¿cómo podría ser el Señor supremo?

Verse 21

धर्म: क्‍वचित् तत्र न भूतसौहृदं त्याग: क्‍वचित् तत्र न मुक्तिकारणम् । वीर्यं न पुंसोऽस्त्यजवेगनिष्कृतं न हि द्वितीयो गुणसङ्गवर्जित: ॥ २१ ॥

Alguien puede conocer plenamente el dharma y aun así no ser benévolo con todos los seres. En otro puede haber renuncia, pero no es causa de liberación. Alguien puede poseer gran poder y, sin embargo, no detener el ímpetu del tiempo. Otro puede haber abandonado el apego a las modalidades, pero no se compara con la Suprema Personalidad de Dios. Por ello, nadie está completamente libre de la influencia de los guṇas de la naturaleza.

Verse 22

क्‍वचिच्चिरायुर्न हि शीलमङ्गलं क्‍वचित् तदप्यस्ति न वेद्यमायुष: । यत्रोभयं कुत्र च सोऽप्यमङ्गल: सुमङ्गल: कश्च न काङ्‌क्षते हि माम् ॥ २२ ॥

Alguien puede tener larga vida y, sin embargo, carecer de conducta auspiciosa. Otro puede tener conducta auspiciosa, pero la duración de su vida no es segura. Donde se hallan ambas, también puede haber hábitos inauspiciosos; incluso Śiva, aunque vive eternamente, tiene costumbres como morar en crematorios. Y aun si otros están cualificados en todo, si no son devotos de la Suprema Personalidad de Dios, tampoco me desean a mí.

Verse 23

एवं विमृश्याव्यभिचारिसद्गुणै- र्वरं निजैकाश्रयतयागुणाश्रयम् । वव्रे वरं सर्वगुणैरपेक्षितं रमा मुकुन्दं निरपेक्षमीप्सितम् ॥ २३ ॥

Así, tras deliberar plenamente, Ramā (Lakṣmī) eligió al esposo adornado con virtudes puras e invariables, autosuficiente y sostén de todas las cualidades. Por ello aceptó a Mukunda como su consorte: aunque Él es independiente y no la necesita, es el más deseable, pues posee todas las cualidades trascendentales y poderes místicos.

Verse 24

तस्यांसदेश उशतीं नवकञ्जमालां माद्यन्मधुव्रतवरूथगिरोपघुष्टाम् । तस्थौ निधाय निकटे तदुर: स्वधाम सव्रीडहासविकसन्नयनेन याता ॥ २४ ॥

Entonces la diosa Śrī, acercándose al Bhagaván, la Suprema Personalidad de Dios, colocó sobre Sus hombros una guirnalda de lotos recién abiertos, rodeada por el zumbido de los abejorros que buscaban miel. Luego, deseando obtener un lugar en el pecho del Señor, permaneció a Su lado con una sonrisa pudorosa y los ojos radiantes.

Verse 25

तस्या: श्रियस्त्रिजगतो जनको जनन्या वक्षोनिवासमकरोत् परमं विभूते: । श्री: स्वा: प्रजा: सकरुणेन निरीक्षणेन यत्र स्थितैधयत साधिपतींस्त्रिलोकान् ॥ २५ ॥

El Bhagaván es el padre de los tres mundos, y Su pecho es la morada suprema de la madre Lakṣmī, dueña de todas las opulencias. Con su mirada favorable y misericordiosa, la diosa Lakṣmī incrementa la prosperidad de los tres mundos, junto con sus habitantes, los prajāpatis y los semidioses que los gobiernan.

Verse 26

शङ्खतूर्यमृदङ्गानां वादित्राणां पृथु: स्वन: । देवानुगानां सस्त्रीणां नृत्यतां गायतामभूत् ॥ २६ ॥

Entonces resonó por doquier el amplio sonido de instrumentos como la caracola, las trompetas y los tambores mṛdaṅga. Los habitantes de Gandharvaloka y Cāraṇaloka comenzaron a cantar y danzar junto con sus esposas.

Verse 27

ब्रह्मरुद्राङ्गिरोमुख्या: सर्वे विश्वसृजो विभुम् । ईडिरेऽवितथैर्मन्त्रैस्तल्ल‍िङ्गै: पुष्पवर्षिण: ॥ २७ ॥

Entonces Brahmā, Rudra (Śiva), el gran sabio Aṅgirā y los demás directores del orden universal, derramando una lluvia de flores, alabaron al Señor todopoderoso. Recitaron mantras veraces que proclamaban las glorias trascendentales de la Suprema Personalidad de Dios.

Verse 28

श्रियावलोकिता देवा: सप्रजापतय: प्रजा: । शीलादिगुणसम्पन्ना लेभिरे निर्वृतिं पराम् ॥ २८ ॥

Bendecidos por la mirada de Śrī Lakṣmī, todos los semidioses, junto con los prajāpatis y sus descendientes, quedaron de inmediato enriquecidos con buena conducta y cualidades trascendentales. Así alcanzaron una satisfacción suprema.

Verse 29

नि:सत्त्वा लोलुपा राजन् निरुद्योगा गतत्रपा: । यदा चोपेक्षिता लक्ष्म्या बभूवुर्दैत्यदानवा: ॥ २९ ॥

Oh rey, al ser desdeñados por la diosa Lakṣmī, los daityas y dānavas quedaron abatidos, confundidos y frustrados; se volvieron débiles, codiciosos, ociosos y sin pudor.

Verse 30

अथासीद् वारुणी देवी कन्या कमललोचना । असुरा जगृहुस्तां वै हरेरनुमतेन ते ॥ ३० ॥

Luego apareció la diosa Vāruṇī, una joven de ojos de loto; con el permiso de Śrī Hari (Kṛṣṇa), los asuras la tomaron consigo.

Verse 31

अथोदधेर्मथ्यमानात् काश्यपैरमृतार्थिभि: । उदतिष्ठन्महाराज पुरुष: परमाद्भ‍ुत: ॥ ३१ ॥

Oh gran rey, después, mientras los hijos de Kaśyapa—dioses y daityas—batían el Océano de Leche en busca de amṛta, apareció un varón sumamente maravilloso.

Verse 32

दीर्घपीवरदोर्दण्ड: कम्बुग्रीवोऽरुणेक्षण: । श्यामलस्तरुण: स्रग्वी सर्वाभरणभूषित: ॥ ३२ ॥

Tenía brazos largos, robustos y poderosos; un cuello con tres líneas como una caracola; ojos rojizos y tez oscura. Era muy joven, llevaba una guirnalda de flores y estaba adornado con toda clase de joyas.

Verse 33

पीतवासा महोरस्क: सुमृष्टमणिकुण्डल: । स्‍निग्धकुञ्चितकेशान्तसुभग: सिंहविक्रम: । अमृतापूर्णकलसं बिभ्रद् वलयभूषित: ॥ ३३ ॥

Vestía ropas amarillas, tenía el pecho amplio y lucía pendientes de gemas pulidas y brillantes. Las puntas de su cabello, rizado y ungido con aceite, realzaban su hermosura; era valeroso como un león. Adornado con brazaletes, llevaba en la mano una vasija colmada de amṛta.

Verse 34

स वै भगवत: साक्षाद्विष्णोरंशांशसम्भव: । धन्वन्तरिरिति ख्यात आयुर्वेदद‍ृगिज्यभाक् ॥ ३४ ॥

Él era Dhanvantari, una porción plenaria de una porción plenaria del Señor Viṣṇu. Dominaba la ciencia del Āyurveda y, como deidad, se le concedió participar con una porción en los sacrificios.

Verse 35

तमालोक्यासुरा: सर्वे कलसं चामृताभृतम् । लिप्सन्त: सर्ववस्तूनि कलसं तरसाहरन् ॥ ३५ ॥

Al ver a Dhanvantari llevando la vasija llena de amṛta, los asuras, codiciando la vasija y su contenido, la arrebataron de inmediato por la fuerza.

Verse 36

नीयमानेऽसुरैस्तस्मिन्कलसेऽमृतभाजने । विषण्णमनसो देवा हरिं शरणमाययु: ॥ ३६ ॥

Cuando los asuras se llevaron la vasija, receptáculo del amṛta, los devas quedaron abatidos. Entonces buscaron refugio en los pies de loto del Señor Supremo, Hari.

Verse 37

इति तद्दैन्यमालोक्य भगवान्भृत्यकामकृत् । मा खिद्यत मिथोऽर्थं व: साधयिष्ये स्वमायया ॥ ३७ ॥

Al ver su abatimiento, el Señor, que siempre cumple los anhelos de Sus devotos, les dijo: “No os aflijáis. Con Mi propia energía confundiré a los asuras provocando discordia entre ellos, y así se cumplirá vuestro deseo de obtener el amṛta.”

Verse 38

मिथ: कलिरभूत्तेषां तदर्थे तर्षचेतसाम् । अहं पूर्वमहं पूर्वं न त्वं न त्वमिति प्रभो ॥ ३८ ॥

Oh Rey, entre los asuras, sedientos por el amṛta, surgió una disputa sobre quién lo bebería primero. Cada uno decía: “¡Yo primero, yo primero! ¡Tú no, tú no!”

Verse 39

देवा: स्वं भागमर्हन्ति ये तुल्यायासहेतव: । सत्रयाग इवैतस्मिन्नेष धर्म: सनातन: ॥ ३९ ॥ इति स्वान्प्रत्यषेधन्वै दैतेया जातमत्सरा: । दुर्बला: प्रबलान् राजन्गृहीतकलसान् मुहु: ॥ ४० ॥

Algunos daityas dijeron: «Los devas también han participado en el batido del Océano de Leche con esfuerzo igual; por ello, como en un satra-yajña, conforme al dharma eterno, les corresponde su parte del amṛta». Oh Rey, así los daityas más débiles prohibieron una y otra vez a los más fuertes, que tenían el cántaro, tomar el néctar.

Verse 40

देवा: स्वं भागमर्हन्ति ये तुल्यायासहेतव: । सत्रयाग इवैतस्मिन्नेष धर्म: सनातन: ॥ ३९ ॥ इति स्वान्प्रत्यषेधन्वै दैतेया जातमत्सरा: । दुर्बला: प्रबलान् राजन्गृहीतकलसान् मुहु: ॥ ४० ॥

Algunos daityas dijeron: «Los devas son copartícipes de un esfuerzo igual en el batido del Océano de Leche; por ello, como en un satra-yajña, según el dharma eterno, tienen derecho a su porción de amṛta». Oh Rey, así los daityas más débiles, llenos de envidia, detuvieron una y otra vez a los más fuertes que sostenían el cántaro.

Verse 41

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

En ese instante, el Señor Viṣṇu, soberano que conoce todos los recursos, asumió una forma femenina sumamente maravillosa e indescriptible. Aquella Mohinī era digna de contemplarse: de tez como el loto negruzco recién nacido, hermosa en cada miembro; con pendientes iguales en ambos oídos, mejillas graciosas, nariz elevada y un rostro resplandeciente de juventud.

Verse 42

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

El peso de sus pechos, florecidos en la lozanía, hacía que su cintura pareciera muy fina. Atraídos por el aroma de su rostro y su cuerpo, los abejorros zumbaban a su alrededor, y por ello sus ojos se volvían inquietos.

Verse 43

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

Llevaba una guirnalda de flores de mallikā en su espléndida cabellera; su cuello bien formado estaba adornado con collar y joyas, y sus brazos lucían brazaletes. Vestida con un sari puro, sus caderas parecían islas en un océano de belleza; el cinturón y los cascabeles de sus tobillos, al moverse, la hacían brillar aún más. Con una sonrisa pudorosa, el juego de sus cejas y sus miradas de soslayo, encendía una y otra vez el deseo en el corazón de los jefes asura.

Verse 44

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

Su hermosísimo cabello estaba adornado con una guirnalda de flores mallikā. Su atractivo cuello lucía collares y sus brazos estaban decorados con brazaletes.

Verse 45

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

Su cuerpo estaba cubierto por un sari limpio, y sus caderas parecían islas en un océano de belleza. Sus tobillos estaban decorados con ajorcas.

Verse 46

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

Debido al movimiento de Sus cejas mientras sonreía con timidez y miraba a los demonios, despertó repetidamente la lujuria en los corazones de los líderes asuras.