स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामः प्रसादाद्रुक्मिणीपतेः । प्राप्तं विष्णुपदं पुत्र अपुनर्भवसंज्ञकम्
svasti te'stu gamiṣyāmaḥ prasādādrukmiṇīpateḥ | prāptaṃ viṣṇupadaṃ putra apunarbhavasaṃjñakam
May auspiciousness be yours; we shall depart by the grace of Rukmiṇī’s Lord. You have attained, my son, Viṣṇu’s abode—Viṣṇupada—known as freedom from rebirth.
Unspecified (context suggests departing beings/elders addressing 'putra')
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A departing group offers blessings; above, a radiant Viṣṇu-pada realm opens like a luminous gateway, attributed to Rukmiṇīpati’s grace; the recipient is serene, freed from rebirth.
Divine grace, especially of Kṛṣṇa as Rukmiṇīpati, culminates in liberation described as Viṣṇupada and freedom from rebirth.
Dvārakā, implicitly, as the locus of Rukmiṇīpati’s grace in this Māhātmya.
No specific rite is prescribed here; it affirms the fruit—mokṣa/Viṣṇupada—associated with devotion and dharmic observance in context.