Matsya Purana — Ritual Bathing
मरीचिमत्र्यङ्गिरसं पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् प्रचेतसं वसिष्ठं च भृगुं नारदमेव च देवब्रह्मऋषीन् सर्वांस् तर्पयेद् अक्षतौदकैः //
marīcimatryaṅgirasaṃ pulastyaṃ pulahaṃ kratum pracetasaṃ vasiṣṭhaṃ ca bhṛguṃ nāradameva ca devabrahmaṛṣīn sarvāṃs tarpayed akṣataudakaiḥ //
With water mixed with unbroken rice-grains (akṣata), one should perform tarpaṇa to Marīci, Atri, Aṅgiras, Pulastya, Pulaha, Kratu, Pracetas, Vasiṣṭha, Bhṛgu, and Nārada—indeed, to all the divine Brahma-ṛṣis.
This verse does not describe pralaya directly; it preserves ritual continuity across time by prescribing ṛṣi-tarpaṇa—honouring primordial seers (Brahmarṣis) who transmit Vedic order through cycles of creation and dissolution.
It gives a householder’s (and by extension a king’s) dharmic duty: to perform tarpaṇa to the Brahmarṣis using sanctified water with akṣata, acknowledging the lineage of sacred knowledge and maintaining social-religious order.
The significance is ritual, not architectural: tarpaṇa is to be done with akṣata-udaka (water mixed with unbroken rice), a standard purity-marker in śrāddha-related procedures for satisfying revered sages.