Yudhiṣṭhira’s Remorse and Vyāsa’s Teaching on Impermanence (Śoka-nivāraṇa)
तन्मे दहति गात्राणि यन्मां गुरुभाषत,उस समय गुरुने मुझसे पूछा था--'राजन्! सच बताओ, क्या मेरा पुत्र जीवित है?” उन ब्राह्मणने सत्यका निर्णय करनेके लिये ही मुझसे यह बात पूछी थी। उनकी वह बात जब याद आती है तो मेरा सारा शरीर शोकाग्निसे दग्ध होने लगता है
tan me dahati gātrāṇi yan māṃ gurur abhāṣata | tadā gurur mām apṛcchat—“rājan, satyaṃ vada, kiṃ me putro jīvati?” | sa brāhmaṇaḥ satyanirṇayārthaṃ mām etad apṛcchat | tasya vākyasya smṛtyā me sarvaṃ śarīraṃ śokāgninā dagdhaṃ bhavati ||
Yudhiṣṭhira said: “That memory burns my limbs—the words my teacher once spoke to me. At that time the guru questioned me: ‘O King, speak the truth—does my son still live?’ That brāhmaṇa asked me only to determine what truth required. Whenever I recall his words, my whole body feels scorched by the fire of grief.”
युधिछिर उवाच