अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
पाण्डवाश्च स्वयं शूराः प्रत्युदीयुर्महारथा: । सृजन्त: शरवर्षाणि वारिधारा इवाम्बुदा:,संजय! जिस समय शूरवीर महारथी पाण्डव पानीकी धारा बरसानेवाले बादलोंके समान स्वयं ही बाणोंकी वृष्टि करते हुए आगे बढ़ने लगे, उस समय महान् बाणोंमें सर्वश्रेष्ठ दिव्य सर्पमुख बाण व्यर्थ कैसे हो गया? यह मुझे बताओ
vaiśampāyana uvāca |
pāṇḍavāś ca svayaṃ śūrāḥ pratyudīyur mahārathāḥ |
sṛjantaḥ śaravarṣāṇi vāridhārā ivāmbudāḥ ||
saṃjaya! jis samaya śūravīra mahārathī pāṇḍava pānīkī dhārā barasānevāle bādaloṃ ke samān svayaṃ hī bāṇoṃ kī vṛṣṭi karate hue āge baḍhane lage, us samaya mahān bāṇoṃ meṃ sarvaśreṣṭha divya sarpamukha bāṇ vyartha kaise ho gayā? etad me brūhi |
Vaiśampāyana said: “The Pāṇḍavas—heroes and great chariot-warriors—advanced to meet the attack, pouring forth showers of arrows like rain-laden clouds. Sañjaya, when those valiant Pāṇḍavas themselves surged forward, raining arrows, how did that supreme, divine ‘serpent-faced’ missile—foremost among great shafts—come to be rendered futile? Tell me this.”
वैशम्पायन उवाच