शल्य उवाच यदि कर्ण रणे हन्यादद्य त्वां श्वेतवाहन: । उभावेकर थेनाहं हन्यां माधवपाण्डवौ,शल्यने कहा--कर्ण! यदि श्वेतवाहन अर्जुन आज युद्धमें तुझे मार डालें तो मैं एकमात्र रथके द्वारा श्रीकृष्ण और अर्जुन दोनोंका वध कर डालूँगा
śalya uvāca yadi karṇa raṇe hanyād adya tvāṁ śvetavāhanaḥ | ubhāv ekarathe nāhaṁ hanyāṁ mādhava-pāṇḍavau ||
Śalya said: “Karna, if today in battle Śvetavāhana (Arjuna) were to slay you, then I—standing alone upon a single chariot—would strike down both Mādhava (Kṛṣṇa) and the Pāṇḍava (Arjuna).” In the heat of war, Śalya frames vengeance and loyalty as immediate duty, revealing how martial pride and partisan allegiance can eclipse sober judgment and ethical restraint.
शल्य उवाच
The verse highlights how, in wartime, vows of retaliation and displays of loyalty can become ethically hazardous: confidence and anger may override discernment, and speech itself can intensify adharma by normalizing extreme violence against even divinely guided opponents.
Śalya addresses Karṇa and declares that if Arjuna (called Śvetavāhana) kills Karṇa that day, Śalya will retaliate by killing both Kṛṣṇa (Mādhava) and Arjuna together, claiming he could do so even with only a single chariot.