जहि कर्ण महाबाहो नमुचिं वृत्रहा यथा । श्रेयस्ते5स्तु सदा पार्थ युद्धे जयमवाप्नुहि,“जिनकी मूर्ति बड़ी ही उग्र और भयंकर है, जो महात्मा हैं, जिनके तीन नेत्र और मस्तकपर जटाजूट है, उन सर्वसमर्थ ईश्वर भगवान् शंकरको दूसरे लोग देख भी नहीं सकते फिर उनके साथ युद्ध करनेकी तो बात ही कया है? परंतु तुमने सम्पूर्ण जीवोंका कल्याण करनेवाले उन्हीं स्थाणुस्वरूप महादेव साक्षात् भगवान् शिवकी युद्धके द्वारा आराधना की है, अन्य देवताओंने भी तुम्हें वरदान दिये है; इसलिये महाबाहु पार्थ! तुम उन देवाधिदेव त्रिशूलधारी भगवान् शंकरकी कृपासे कर्णको उसी प्रकार मार डालो, जैसे वृत्रविनाशक इन्द्रने नमुचिका वध किया था। कुन्तीनन्दन! तुम्हारा सदा ही कल्याण हो। तुम युद्धमें विजय प्राप्त करो”
sañjaya uvāca | jahi karṇa mahābāho namuciṁ vṛtrahā yathā | śreyas te 'stu sadā pārtha yuddhe jayam avāpnuhi ||
Sañjaya said: “Slay Karṇa, O mighty-armed Pārtha, as Vṛtrahā (Indra, the slayer of Vṛtra) slew Namuci. May the highest good be ever yours; attain victory in battle.”
संजय उवाच
The verse uses a mythic exemplar (Indra’s slaying of Namuci) to legitimize decisive action in a righteous battle: when duty demands, the warrior should act without hesitation, trusting in auspicious support and aiming at victory aligned with dharma.
Sañjaya delivers an exhortation and blessing: he urges the warrior to kill Karṇa by invoking the precedent of Indra defeating Namuci, and he pronounces a benediction that Pārtha (Arjuna) will attain victory in the ongoing Kurukṣetra war.