Adhyaya 150
Dieses Kapitel ist als Unterweisung Īśvaras gestaltet und schildert ein śivaitisches Heiligtum namens Brahmeśvara, das südlich des zuvor errichteten Brahma-kuṇḍa liegt. Der Text erklärt seine Berühmtheit in den drei Welten und seinen Schutz durch Śivas Gaṇas und verankert damit seine Autorität im Pilgergefüge von Prabhāsa. Darauf folgt eine streng festgelegte rituelle Abfolge: Der Pilger soll zu Brahmeśvara gehen, am Ort ein heiliges Bad nehmen—besonders an caturdaśī und noch mehr an amāvāsyā—gemäß der Vorschrift śrāddha vollziehen und anschließend Brahmeśvara verehren. Als dāna wird empfohlen, Brahmanen Gold zu schenken, da dies Śaṅkara erfreut. Die abschließende Fruchtverheißung verbindet diese Observanzen mit der „Frucht der Geburt“ (janma-phala), weitreichendem Ruhm (vipulā kīrti) und einer Freude, die mit Brahmās Gunst einhergeht, und vereint so Ritual, ethisches Geben und verheißene Wirkungen in einer Lehreinheit.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो ब्रह्मेश्वरं गच्छेत्तस्य दक्षिणतः स्थितम् । ब्रह्मणा स्थापितं पूर्वं ब्रह्मकुण्डसमीपतः । त्रिषु लोकेषु विख्यातं रक्ष्यमाणं गणैर्मम
Īśvara sprach: „Dann soll man zu Brahmeśvara gehen, der südlich von jenem Ort steht. Einst wurde er von Brahmā nahe dem Brahmakūṇḍa errichtet; in den drei Welten ist er berühmt und wird von meinen Gaṇas behütet.“
Verse 2
तत्र स्नात्वा चतुर्दश्याममावास्यां विशेषतः । श्राद्धं च विधिवत्कृत्वा ब्रह्मेशं पूजयेत्ततः
Nachdem man dort gebadet hat—besonders am vierzehnten Tag und am Neumondtag—und das Śrāddha vorschriftsgemäß vollzogen hat, soll man danach Brahmeśa (Brahmeśvara) verehren.
Verse 3
विप्रेभ्यः कांचनं दद्यात्प्रीतये शंकरस्य च
Man soll den Brāhmaṇas auch Gold geben, zur Freude Śaṅkaras.
Verse 4
एवं कृत्वा नरो देवि लभते जन्मनः फलम् । विपुलां कीर्तिमायाति मोदते ब्रह्मणा प्रिये
So handelnd, o Göttin, erlangt ein Mensch die wahre Frucht seiner Geburt. Er gewinnt reichen Ruhm und freut sich, o Geliebte, zusammen mit Brahmā.
Verse 150
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मकुंडमाहात्म्ये ब्रह्मेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचाशदु त्तरशततमोऽध्यायः
So endet das hundertfünfzigste Kapitel, genannt „Die Beschreibung der Herrlichkeit Brahmeśvaras“, im Brahmakūṇḍa Māhātmya innerhalb des Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, im siebten Buch des Śrī Skanda Mahāpurāṇa, in der Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.