शबर उवाच । धर्मार्थकाममोक्षाणां देहः परमसाधनम् । कथं त्यजसि तं देहं सुखार्थं नवयौवनम्
śabara uvāca | dharmārthakāmamokṣāṇāṃ dehaḥ paramasādhanam | kathaṃ tyajasi taṃ dehaṃ sukhārthaṃ navayauvanam
Śabara sprach: 'Der Körper ist das höchste Werkzeug für Dharma, Wohlstand, Verlangen und Befreiung. Wie kannst du diesen Körper aufgeben, der jung und für das Glück geschaffen ist?'
Śabara
Scene: A concerned Śabara elder addresses the woman devotee near a hut and ritual fire, gesturing toward her youthful form as he argues for preserving the body for dharma and liberation.
Devotion must be aligned with dharma: the human body is a sacred means for spiritual practice and should not be discarded impulsively.
No site is mentioned; the verse teaches dharmic discernment within a devotional story.
No direct ritual is prescribed; it frames the body as essential for fulfilling puruṣārthas and sustaining worship.