Adhyaya 89

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पूतिकेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

Śrī Mārkaṇḍeya sprach: Dann, o Herr der Könige, soll man zum erhabenen Pūtikeśvara gehen, am Südufer der Narmadā — dem Vernichter aller Sünden.

Verse 2

स्थापितं जाम्बुवन्तेन लोकानां तु हितार्थिना । राजा प्रसेनजिन्नाम तस्यां वक्षस्थलान्मणौ

Es wurde von Jāmbuvān errichtet, der das Wohl der Welten suchte. Es gab einen König namens Prasenajit, und auf seiner Brust befand sich ein Juwel—

Verse 3

समुत्क्षिप्ते तु तेनैव सपूतिरभवद्व्रणः । तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा निर्व्रणः समजायत

Als er es selbst gewaltsam herausriss, entstand eine Wunde, eiternd vor Eiter. Doch nachdem er an eben diesem Tīrtha Askese geübt hatte, wurde er wundfrei.

Verse 4

तेन तत्स्थापितं लिङ्गं पूतिकेश्वरमुत्तमम् । यस्तत्र मनुजो भक्त्या स्नायाद्भरतसत्तम

So errichtete er dort jenes höchste Liṅga, den vortrefflichen Pūtikeśvara. O Bester der Bhāratas, welcher Mensch auch immer dort in Hingabe badet—

Verse 5

सर्वान्कामानवाप्नोति सम्पूज्य परमेश्वरम् । कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्यां सर्वकालं नराधिप । येऽर्चयन्ति सदा देवं ते न यान्ति यमालयम्

Wer den Höchsten Herrn in rechter Weise verehrt, erlangt alle gewünschten Ziele. O König, sei es an Kṛṣṇāṣṭamī, am vierzehnten Mondtag oder zu jeder Zeit — die, welche stets den Gott verehren, gelangen nicht in Yamas Wohnstatt.

Verse 89

। अध्याय

Ende des Kapitels (Adhyāya).