स्वर्गे वसति धर्मात्मा यावदाभूतसम्प्लवम् । माण्डव्यनारायणाख्ये विप्रान् भोजयतेऽग्रतः
svarge vasati dharmātmā yāvadābhūtasamplavam | māṇḍavyanārāyaṇākhye viprān bhojayate'grataḥ
Jene dharmische Seele weilt im Himmel bis zur kosmischen Auflösung. Am heiligen Ort namens Māṇḍavya-Nārāyaṇa speist er zuvorderst die Brāhmaṇas und stellt Dharma und Gastfreundschaft an die Spitze der Verehrung.
Śiva (deduced from Adhyāya context; later verse says “śivabhāṣitam”)
Tirtha: Māṇḍavya-Nārāyaṇa
Type: kshetra
Scene: In the Māṇḍavya-Nārāyaṇa precinct, a righteous donor serves seated brāhmaṇas first, with clean leaf-plates and water vessels; above, a serene svarga scene hints at long heavenly residence.
Charity expressed as feeding the worthy at a holy place becomes enduring merit with heavenly residence.
Māṇḍavya-Nārāyaṇa is explicitly mentioned as the sacred locus for this meritorious feeding.
Vipra-bhojana (feeding brāhmaṇas), performed prominently at Māṇḍavya-Nārāyaṇa.