Shukla Yajur Veda — Adhyaya 4, Mantra 11
व्र॒तं कृ॑णुता॒ग्निर्ब्रह्मा॒ग्निर्य॒ज्ञो वन॒स्पति॑र्य॒ज्ञिय॑: । दैवीं॒ धियं॑ मनामहे सुमृडी॒काम॒भिष्ट॑ये वर्चो॒धां य॒ज्ञवा॑हसᳪ सुती॒र्था नो॑ अस॒द्वशे॑ । ये दे॒वा मनो॑जाता मनो॒युजो॒ दक्ष॑क्रतव॒स्ते नो॑ऽवन्तु॒ ते न॑: पान्तु॒ तेभ्य॒: स्वाहा॑
vratáṃ kṛṇutāgnír brahmā́gnír yajñó vanaspátir yajñíyaḥ | daivī́ṃ dhíyaṃ manāmahe sumṛḍī́kām abhíṣṭaye varcó-dhāṃ yajñávāhasaṃ sutī́rthā no asád váśe | yé devā́ manojātā manoyújo dákṣakratavas té no ’vantu té naḥ pāntu tébhyaḥ svā́hā
Begründet das Gelübde (vrata): Agni ist die heilige Macht (brahman); Agni ist das Opfer; der Herr des Waldes (vanaspati) ist opferwürdig. Wir sinnen über die göttliche Einsicht (dhī), die höchst Gütige, zum Erreichen unseres Begehrens — über sie, den Sitz des Glanzes, die Trägerin des Opfers; möge sie, reich an guten Furten, unter uns sitzen, in unserer Gewalt. Jene Götter, aus dem Geist geboren, mit dem Geist verbunden, stark an Entschluss und Tat — sie mögen uns beistehen; sie mögen uns behüten. Ihnen: svāhā.
व्रतम् । कृणुत । अग्निः । ब्रह्म । अग्निः । यज्ञः । वनस्पतिः । यज्ञियः । दैवीम् । धियम् । मनामहे । सुमृडीकाम् । अभिष्टये । वर्चः-धाम् । यज्ञ-वाहसम् । सु-तीर्थाः । नः । असत् । वशे । ये । देवाः । मनः-जाताः । मनः-युजः । दक्ष-क्रतवः । ते । नः । अवन्तु । ते । नः । पान्तु । तेभ्यः । स्वाहा ।