इ॒मां ते॒ धियं॒ प्र भ॑रे म॒हो म॒हीम॒स्य स्तो॒त्रे धि॒षणा॒ यत्त॑ आन॒जे । तमु॑त्स॒वे च॑ प्रस॒वे च॑ सास॒हिमिन्द्रं॑ दे॒वास॒: शव॑सामद॒न्ननु॑
imā́ṃ te dhíyaṃ prá bhare maho mahī́m asyá stótre dhiṣáṇā yát ta ānáje | tám utsavé ca prasavé ca sāsahím índraṃ devā́saḥ śávāsā adann ánu
Diesen meinen Gedanken bringe ich dir dar — groß, höchst erhaben — zu deinem Lobgesang, o Dhiṣaṇā (Antrieb), der dich erreicht hat. Ihm, dem allbezwingenden Indra, sind die Götter in der Erhebung und im Fortgang des Opfers, durch ihre Kraft, gefolgt und haben ihn angenommen.
इ॒माम् । ते॒ । धिय॑म् । प्र । भ॑रे । म॒हः । म॒हीम् । अ॒स्य । स्तो॒त्रे । धि॒षणा॑ । यत् । ते॒ । आ॒न॒जे । तम् । उ॒त्स॒वे । च॒ । प्र॒स॒वे । च॒ । सा॒स॒हिम् । इन्द्र॑म् । दे॒वासः॑ । शव॑सा । अ॒द॒न् । अनु॑