Sukta 7

Mantra 1

अयमिह प्रथमो धायि धातृभिर्होता यजिष्ठो अध्वरेष्वीड्यः । यमप्नवानो भृगवो विरुरुचुर्वनेषु चित्रं विभ्वं विशेविशे ॥

Dieser hier wurde zuerst von den Ordnern eingesetzt: Agni, der Hotar, der opferwürdigste, in den Opferhandlungen zu verehren. Ihn, den sie gewannen, ließen die Bhṛgu in den Wäldern aufleuchten — eine wunderbare, allumfassende Macht für Sippe um Sippe.

Mantra 2

अग्ने कदा त आनुषग्भुवद्देवस्य चेतनम् । अधा हि त्वा जगृभ्रिरे मर्तासो विक्ष्वीड्यम् ॥

Agni, wann wird dir das ununterbrochene Erwachen des göttlichen Bewusstseins zuteil? Denn dann ergreifen dich wahrlich die Sterblichen und halten dich fest — den in den Sippen Verehrungswürdigen.

Mantra 4

आशुं दूतं विवस्वतो विश्वा यश्चर्षणीरभि । आ जभ्रुः केतुमायवो भृगवाणं विशेविशे ॥

Den schnellen Boten des Vivasvat, der zu allen Geschlechtern geht — ihn, das Lichtbanner, den Bhṛgu‑Geborenen — haben die Suchenden in jeden einzelnen Stamm gebracht.

Mantra 6

तं शश्वतीषु मातृषु वन आ वीतमश्रितम् । चित्रं सन्तं गुहा हितं सुवेदं कूचिदर्थिनम् ॥

Ihn suchen wir und nahen ihm in den ewigen Müttern, im Waldwuchs der Natur: dem, der eingegangen ist und seinen Sitz genommen hat. Wunderbar im Sein, in der geheimen Höhle verborgen, ist er dem Suchenden vollkommen erkennbar — doch gesucht wird er nur von dem, der wahrhaft begehrt.

Mantra 7

ससस्य यद्वियुता सस्मिन्नूधन्नृतस्य धामन्रणयन्त देवाः । महाँ अग्निर्नमसा रातहव्यो वेरध्वराय सदमिदृतावा ॥

Als in jenem Euter des Überflusses, wo die Ströme getrennt gesetzt sind, die Götter die Wohnstatt der Wahrheit bereiteten — da kommt der mächtige Agni, dem durch Verehrung die Opfergabe dargebracht wird, zum Opfer; immerdar ist er der Träger der Wahrheit.

Mantra 8

वेरध्वरस्य दूत्यानि विद्वानुभे अन्ता रोदसी संचिकित्वान् । दूत ईयसे प्रदिव उराणो विदुष्टरो दिव आरोधनानि ॥

Die Botengänge des Opfers kennend, die beiden Enden von Himmel und Erde durchschauend, gehst du als Bote — aus der lichten Höhe ausschreitend — der Wissendste, der die Aufstiege und Durchgänge des Himmels kennt.

Mantra 10

सद्यो जातस्य ददृशानमोजो यदस्य वातो अनुवाति शोचिः । वृणक्ति तिग्मामतसेषु जिह्वां स्थिरा चिदन्ना दयते वि जम्भैः ॥

Sogleich bei der Geburt wird seine Kraft sichtbar: wenn der Wind an seiner Flamme entlangweht, zieht er die scharfe Zunge hervor; selbst feste Speise zerreißt er mit seinen Kiefern.

Mantra 11

तृषु यदन्ना तृषुणा ववक्ष तृषुं दूतं कृणुते यह्वो अग्निः । वातस्य मेळिं सचते निजूर्वन्नाशुं न वाजयते हिन्वे अर्वा ॥

Wenn er, von brennendem Durst, unter den Speisen herangewachsen ist, macht der stürmische Agni sich selbst zum dürstenden Boten. Er verbindet sich mit dem Ansturm des Windes; vorwärts drängend treibt er wie ein schneller Hengst zum Gewinn der Fülle.