युद्धकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः
Rāvaṇa’s Assault on Nīla and Lakṣmaṇa; Hanumān Bears Rāma
राक्षसेनाहवेतस्यताडितस्यापिसायकैः ।स्वभावतेजोयुक्तस्यभूयस्तेजोऽभ्यवर्धत ।।6.59.135।।
rākṣasenāhave tasya tāḍitasyāpi sāyakaiḥ | svabhāvatejoyuktasya bhūyas tejo ’bhyavardhata ||6.59.135||
Obwohl er im Kampf von den Pfeilen des Rākṣasa getroffen wurde, wuchs seine angeborene Strahlkraft und Macht nur umso mehr.
On hearing Raghava's words, the mighty strong king of Rakshasas seized with violent anger, recalling earlier enmity, struck with blazing arrows like tongues of fire at the time of universal destruction while Hanuman bore Rama.
Steadfastness in righteous service: injury does not deter one established in dharma; inner tejas grows when purpose is pure.
After being hit by enemy arrows, Hanumān does not weaken; instead his vigor intensifies.
Hanumān’s resilience and unwavering devotion—suffering becomes fuel for greater strength in service of dharma.