मैत्रीप्रतिष्ठा
Rama–Sugriva Alliance and Fire-Rite of Friendship
राजसूयाश्वमेधैश्च वह्निर्येनाभितर्पितः।दक्षिणाश्च तथोत्सृष्टा गावश्शतसहस्रशः4.5.5।।तपसा सत्यवाक्येन वसुधा येन पालिता।स्त्री हेतोस्तस्य पुत्रोऽयं रामस्त्वां शरणं गतः4.5.6।।
rājasūyāśvamedhaiś ca vahnir yenābhitarpitaḥ |
dakṣiṇāś ca tathotsṛṣṭā gāvaḥ śata-sahasraśaḥ || 4.5.5 ||
tapasā satya-vākyena vasudhā yena pālitā |
strī-hetoḥ tasya putro 'yaṃ rāmas tvāṃ śaraṇaṃ gataḥ || 4.5.6 ||
Jener König, dessen Opferfeuer durch die Riten des Rājasūya und Aśvamedha gesättigt wurde, der Dakṣiṇā-Gaben ausstreute—Kühe zu Hunderttausenden—und der die Erde durch Askese und Wahrhaftigkeit schützte: der Sohn dieses Königs, dieser Rāma, ist zu dir gekommen und hat Zuflucht gesucht, um einer Frau willen.
'O Rama, by your grace I will get my wife and kingdom back. O king! accomplish this so that I can destroy my, elder brother, my enemy, O lion among men !
True kingship is grounded in satya (truthfulness), tapas (self-discipline), and dāna (generosity); dharma is validated by sustained ethical rule, not mere power.
Hanumān strengthens Sugrīva’s confidence in Rāma by describing Daśaratha’s dharmic rule and presenting Rāma as heir to that tradition, now seeking help to recover Sītā.
The lineage-virtue of satya and righteous governance: Daśaratha’s truth and austerity, and by implication Rāma’s worthiness and moral stature.