Shloka 20
सहदेवस्य गोसंख्य-तन्तिपाल-रूपेण विराट-समागमः | Sahadeva’s Audience with Virāṭa as Cattle-Enumerator
Tantipāla
तत्र तत्र चराम्येवं लभमाना सुभोजनम्,मैं भिन्न-भिन्न स्थानोंमें सेवा करके उत्तम भोजन पाती हुई विचरती हूँ। मुझे जितने वस्त्र मिल जाते हैं, उतनोंमें ही मैं प्रसन्न रहती हूँ। स्वयं देवी द्रौपदीने मेरा नाम 'मालिनी” रख दिया था। देवि सुदेष्णे! आज वही मैं सैरन्ध्री आपके महलमें आयी हूँ
tatra tatra carāmy evaṁ labhamānā subhojanam | yāvat prāpnomi vastrāṇi tāvatsuiva prasīdāmi | svayaṁ devī draupadī me nāma mālinīti cakāra | devi sudeṣṇe! adya sāhaṁ sairandhrī tava mahale āgatāsmīti ||
„So bin ich von Ort zu Ort gewandert, habe in verschiedenen Häusern gedient und gutes Essen erlangt. Welche Gewänder mir auch zufallen, mit eben denen bin ich zufrieden. Die edle Frau Draupadī selbst gab mir einst den Namen ‚Mālinī‘. O Königin Sudeṣṇā, heute bin ich, dieselbe—nun als Dienerin (sairandhrī)—in deinen Palast gekommen.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical resilience in adversity: accepting modest means without resentment, maintaining contentment with whatever is obtained, and using humble service as a dharmic way to endure hardship while protecting a larger duty.
A woman identifying herself as a ‘sairandhrī’ explains to Queen Sudeṣṇā that she has been moving from place to place doing service, living on what she receives, and that Draupadī once named her ‘Mālinī’; she has now arrived at Sudeṣṇā’s palace seeking employment.