Shloka 88
Virāṭa-parva Adhyāya 22 — Draupadī’s Abduction Attempt and Bhīma’s Suppression of the Kīcakas
तत् कृत्वा दुष्करं कर्म कृष्णाया: प्रियमुत्तमम् । तथा स कीचकं हत्वा गत्वा रोषस्य वै शमम्,द्रौपदीको प्रिय लगनेवाले इस उत्तम एवं दुष्कर कर्मको करके ऊपर बताये अनुसार कीचकको मारकर अपना रोष शान्त करनेके पश्चात् द्रौपदीसे पूछकर भीमसेन पुनः पाकशालामें चले गये। युवतियोंमें श्रेष्ठ द्रौपदी इस प्रकार कीचकको मरवाकर बड़ी प्रसन्न हुई। उसके सब संताप दूर हो गये। फिर वह सभाभवनके रक्षकोंके पास जाकर बोली --
tad kṛtvā duṣkaraṃ karma kṛṣṇāyāḥ priyam uttamam | tathā sa kīcakaṃ hatvā gatvā roṣasya vai śamam ||
Vaiśampāyana sprach: Nachdem er jene vortreffliche Tat vollbracht hatte—so schwer auszuführen und Kṛṣṇā (Draupadī) so lieb—und Kīcaka erschlagen war, gelangte Bhīmasena zur Beruhigung seines Zorns. Danach, nachdem er sich auch mit Draupadī beraten hatte, kehrte Bhīmasena wieder in die königliche Küche zurück. Draupadī, die Vornehmste unter den jungen Frauen, war überaus erfreut, dass Kīcaka dem Tod anheimgefallen war; all ihr Kummer war verflogen. Dann trat sie zu den Wachen der Versammlungshalle und sprach—
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames the slaying of Kīcaka as a difficult yet excellent act done to protect Draupadī and restore moral order: righteous force may be employed against predatory wrongdoing, but the agent should also return to self-control—anger is to be pacified after justice is secured.
After killing Kīcaka, Bhīma’s wrath subsides; he consults Draupadī and returns to his role in the kitchen to maintain the Pāṇḍavas’ disguise. Draupadī, relieved and joyful, goes to the assembly-hall guards to speak, setting up the next development in the court’s response.