Shloka 12
Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
यदि निष्कसहस्त्रेण यच्चान्यत् सारवद् धनम् । सायम्प्रातरदेविष्यदपि संवत्सरान् बहून्ू,यदि वे प्रतिदिन शाम-सबेरे एक सहसख्र स्वर्ण-मुद्राओंसे जूआ खेलते तथा जो दूसरे बहुमूल्य धन थे, उनको--सोने, चाँदी, वस्त्र, सवारी, रथ, बकरी, भेड़, घोड़े और खच्चरों आदिके समूहको बहुत वर्षोतक भी दाँवपर लगाते रहते, तो भी हमारा राज्य-वैभव कभी क्षीण नहीं होता
yadi niṣkasahastreṇa yac cānyat sāravad dhanam | sāyaṃprātar adevīṣyad api saṃvatsarān bahūn ||
Vaiśampāyana sprach: „Selbst wenn man morgens und abends beim Würfelspiel tausend niṣkas (Goldmünzen) setzte und selbst wenn man über viele Jahre hinweg auch anderes gehaltvolles, kostbares Vermögen immer wieder verwettete, würde die königliche Wohlfahrt unseres Reiches doch nicht erschöpft.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the immense scale of royal resources and the idea that prosperity, when firmly established, can appear inexhaustible even under continual outflow—while implicitly recalling gambling as a morally risky practice that can consume wealth if unchecked.
Vaiśampāyana describes (in a hyperbolic, illustrative way) how enormous wealth could be staked repeatedly in gambling—morning and evening for many years—yet the kingdom’s splendor would still not diminish, emphasizing the magnitude of the treasury and state power being discussed.