Shloka 3
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
गात्राणि वाससी चैव प्रक्षाल्य सलिलेन सा | चिन्तयामास रुदती तस्य दुःखस्य निर्णयम्,वह अपने निवासस्थानपर गयी। उस समय सूक्ष्म कटिभागवाली ट्रुपदकुमारी कृष्णाने वहाँ यथायोग्य शौच-स्नान करके जलसे अपने शरीर और वस्त्र धोये तथा वह रोती हुई उस दुःखके निवारणका उपाय सोचने लगी--
gātrāṇi vāsasī caiva prakṣālya salilena sā | cintayāmāsa rudatī tasya duḥkhasya nirṇayam ||
Vaiśampāyana sprach: Nachdem sie ihre Glieder und ihre Gewänder mit Wasser gewaschen hatte, begann sie — noch immer weinend — darüber nachzusinnen, wie jenes Leid zu einem Ende und zu einer Lösung gelangen könne.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid grief, one should uphold śauca (cleanliness and composure) and seek a thoughtful, dharmic resolution rather than acting from uncontrolled emotion.
Draupadī goes to her lodging, performs appropriate cleansing, washes her body and clothes, and—while crying—thinks intensely about how to remedy the distressing situation.