Shloka 4
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
कि करोमि क्व गच्छामि कथं कार्य भवेन्मम । इत्येवं चिन्तयित्वा सा भीम॑ं वै मनसागमत्,“क्या करूँ, कहाँ जाऊँ? कैसे मेरा अभीष्ट कार्य होगा, इस प्रकार चिन्तन करके उसने मन-ही-मन भीमसेनका स्मरण किया
ki karomi kva gacchāmi kathaṃ kāryaṃ bhaven mama | ityevaṃ cintayitvā sā bhīmaṃ vai manasāgamat ||
Vaiśampāyana sprach: „Was soll ich tun? Wohin soll ich gehen? Wie wird mein ersehntes Vorhaben gelingen?“ So sinnend wandte sie ihren Geist Bhīma zu und gedachte seiner im Innern als Zuflucht und Stütze.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In a moment of danger and uncertainty, one should pause, reflect, and seek rightful protection. The verse highlights inner deliberation (cintā) followed by taking refuge in a powerful, dharmic ally—an ethical move away from panic toward purposeful recourse.
A distressed woman, unsure what action to take or where to go, thinks through her predicament and then mentally turns to Bhīma as the one capable of helping her situation.