Shloka 6
Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
तां तु पुष्करिणीं रम्यां दिव्यसौगन्धिकावृताम् । जातरूपमयै: पद्मैश्छन्नां परमगन्धिभि:,वह सरोवर दिव्य सौगन्धिक कमलोंसे आवृत तथा रमणीय था। परम सुगन्धित सुवर्णमय कमल उसे ढँके हुए थे। उन कमलोंकी नाल उत्तम वैदूर्यमणिमय थी। वे कमल देखनेमें अत्यन्त विचित्र और मनोरम थे। हंस और कारण्डव आदि पक्षी उन कमलोंको हिलाते रहते थे, जिससे वे निर्मल पराग प्रकट किया करते थे
tāṃ tu puṣkariṇīṃ ramyāṃ divya-saugandhikāvṛtām | jātarūpa-mayaiḥ padmaiś channāṃ parama-gandhibhiḥ ||
Vaiśaṃpāyana sprach: Sie gelangten zu einem lieblichen Lotosteich, bedeckt von göttlich duftenden Saugandhika-Lotos. Überaus wohlriechende Blüten, als wären sie aus Gold, überzogen ihn und schufen eine Atmosphäre von Wunder und Reinheit, die den Geist von der Härte abzieht und zu ruhiger Klarheit führt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how encounters with purity and beauty in nature can steady the mind and refine perception—an implicit ethical cue in the forest narrative: even amid hardship, one should cultivate clarity, restraint, and reverence rather than agitation.
Vaiśampāyana describes a striking lotus-pond in the forest, covered with divine, intensely fragrant lotuses that appear golden—setting a vivid scene of marvel and serenity within the Vana Parva journey.