Shloka 2
Jaṭāsura-praveśa, Draupadī-apaharaṇa, and Jaṭāsura-vadha (जटासुरप्रवेशः द्रौपद्यपहरणं च जटासुरवधः)
कुबेरभवनाभ्याशे जातां पर्वतनिझरै: । सुरम्यां विपुलच्छायां नानाद्रुमलताकुलाम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! इस प्रकार आगे बढ़नेपर भीमसेनने कैलास पर्वतके निकट कुबेरभवनके समीप एक रमणीय सरोवर देखा, जिसके आस-पास सुन्दर वनस्थली शोभा पा रही थी। बहुत-से राक्षस उसकी रक्षाके लिये नियुक्त थे। वह सरोवर पर्वतीय झरनोंके जलसे भरा था। वह देखनेमें बहुत ही सुन्दर, घनी छायासे सुशोभित तथा अनेक प्रकारके वृक्षों और लताओंसे व्याप्त था
kubera-bhavanābhyāśe jātāṁ parvata-niḥjharaiḥ | suramyāṁ vipula-cchāyāṁ nānā-druma-latākulām ||
Vaiśaṃpāyana sprach: Nahe bei Kuberas Wohnstatt, gespeist von Bergkaskaden, lag ein wonniger See—weit beschattet und dicht erfüllt von vielerlei Bäumen und Schlinggewächsen. Im Gang der Erzählung bezeichnet dieses Bild Bhīmas Vordringen in ein bewachtes, jenseitig anmutendes Gebiet, wo Naturschönheit und göttliche Nähe zugleich Verlockung und Prüfung bedeuten: Die Kraft des Helden muss von Zügelung und rechtem Wandel begleitet sein, wenn er sich dem Bereich einer Gottheit nähert.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a liminal space near a deity’s abode: beauty and abundance are not merely scenic but a test. Approaching divine territory calls for dharmic restraint—strength must be governed by discipline and respect for sacred boundaries.
The narrator describes a lake near Kubera’s residence, nourished by mountain waterfalls and shaded by dense vegetation. It sets the stage for Bhīma’s movement into a guarded, extraordinary region associated with Kubera and the Himalayan sacred landscape.