Shloka 8
Portents, Pursuit to the Nalinī, and Yudhiṣṭhira’s Restraint Toward Bhīma
Saugandhika-padma Continuation
कुसुमानन्तगन्धैश्व ताम्रपललवकोमलै: । याच्यमान इवारण्ये ट्रुमैमारुतकम्पितै:,फ़ूलोंकी अनन्त सुगन्धसे वासित तथा लाल-लाल पल्लवोंके कारण कोमल प्रतीत होनेवाले वृक्ष हवाके वेगसे हिल-हिलकर मानो उस वनमें भीमसेनसे याचना कर रहे थे
kusumānanta-gandhaiś ca tāmra-pallava-komalaiḥ | yācyamāna ivāraṇye drumair māruta-kampitaiḥ ||
Vaiśampāyana sprach: In jenem Wald schwankten die Bäume—duftend von Blüten, deren Wohlgeruch endlos schien, und zart erscheinend durch ihre kupferrot leuchtenden jungen Triebe—unter der Gewalt des Windes, als bäten sie selbst Bhīmasena um Erhörung.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how the wilderness of exile is not merely a backdrop but a moral-emotional landscape: nature appears to echo human need and vulnerability, intensifying compassion and the sense of responsibility borne by the strong (here, Bhīmasena).
Vaiśampāyana describes the forest scene: fragrant, tender-looking trees with reddish new leaves sway in the wind, poetically portrayed as if they are begging or appealing to Bhīmasena.