Shloka 67
मैत्रेयागमनम् — The Arrival of Maitreya and the Admonition to Duryodhana
इत्येवमुक्त्वा पुरुषप्रवीर- स्तं राक्षसं क्रोधपरीतचेता: । विस्नस्तवस्त्राभरणं स्फुरन्त- मुद्भ्रान्तचित्तं व्यसुमुत्ससर्ज,ऐसा कहकर क्रोधसे भरे हृदयवाले नरवीर भीमने उस राक्षसको, जिसके वस्त्र और आभूषण खिसककर इधर-उधर गिर गये थे और चित्त भ्रान्त हो रहा था, प्राण निकल जानेपर छोड़ दिया
ity evam uktvā puruṣa-pravīras taṁ rākṣasaṁ krodha-parīta-cetāḥ | visrasta-vastrābharaṇaṁ sphurantam ud-bhrānta-cittaṁ vyasum utsasarja ||
So sprechend ließ der Held — dessen Geist vom Zorn umflort war — jenen Rākṣasa erst dann los, als ihm das Leben bereits entwichen war: Gewand und Schmuck waren verrutscht und schief herabgefallen, die Glieder zuckten, und der Sinn war verwirrt.
विदुर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can overtake judgment and culminate in irreversible harm; it implicitly warns that wrath-driven action carries heavy ethical consequences, even when performed by a celebrated hero.
After speaking, the hero—described as anger-possessed—finishes off a rākṣasa who is already disoriented and physically failing (clothes and ornaments dislodged, body twitching), and then releases/abandons him once lifeless.