Shloka 65
Bhāgīratha’s Tapas and the Petition to Gaṅgā (गङ्गावतरण-प्रसङ्गः)
प्रशशास महाराज यथैवास्य पितामह: । तस्य पुत्र: समभवद् दिलीपो नाम धर्मवित्,कमलके समान नेत्रोंवाले सगरने वरुणालय समुद्रको अपना पुत्र माना और दीर्घकालतक राज्यशासन करके अन्तमें अपने पौत्र अंशुमानूपर राज्यका सारा भार रखकर वे स्वर्गलेकको चले गये। महाराज! धर्मात्मा अंशुमान् भी अपने पितामहसगरके समान ही समुद्रसे घिरी हुई इस वसुधाका पालन करते रहे। उनके एक पुत्र हुआ जिसका नाम दिलीप था। वह भी धर्मका ज्ञाता था
praśaśāsa mahārāja yathaivāsya pitāmahaḥ | tasya putraḥ samabhavad dilīpo nāma dharmavit |
O großer König, er herrschte, wie schon sein Großvater geherrscht hatte. Und ihm wurde ein Sohn geboren, Dilīpa genannt, ein Kenner des Dharma—einer, der rechtes Handeln und die Pflichten des Königtums verstand.
सगर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of dharmic kingship: a ruler should govern in continuity with righteous forebears, and true legitimacy is marked by knowledge of dharma (dharmavit), not merely by birth.
Sagara (as speaker) describes dynastic succession: the ruler governed like his grandfather, and then a son named Dilīpa—characterized as a knower of dharma—was born, continuing the royal line.