ययातिदौहित्रपुण्यसमुच्चयः | Yayāti and the Grandsons’ Consolidation of Merit
वाजपेयेन यज्ञेन तर्पयन्ति सुरेश्वरम् । वहाँ प्रतर्दन, वसुमना, औशीनर शिबि तथा अष्टक--ये चार नरेश वाजपेययज्ञके द्वारा देवेश्वर श्रीहरिको तृप्त करते थे
vājapeyena yajñena tarpayanti sureśvaram | tatra pratardanaḥ, vasumanāḥ, auśīnaraḥ śibiḥ tathā aṣṭakaḥ—ime catvāro nareśā vājapeya-yajñena deveśvaraṃ śrīhariṃ tṛptayanti sma |
Nārada sprach: „Durch das Vājapeya-Opfer erfreuen sie den Herrn der Götter. In jener Überlieferung waren es vier Könige—Pratardana, Vasumanas, Śibi aus der Linie der Uśīnara und Aṣṭaka—die den Vājapeya-Ritus vollzogen, um Śrī Hari, den göttlichen Herrn, zu befriedigen. Ihr Beispiel zeigt, dass königliche Macht nur dann ethische Bedeutung hat, wenn sie mit Ehrfurcht, Freigebigkeit und der disziplinierten Darbringung des eigenen Wohlstands zum Wohle dessen verbunden ist, was die Götter wahren.“
नारद उवाच
Royal authority and prosperity are to be directed toward dharma through disciplined worship and generous offering; the Vājapeya is presented as a model of kings using power to honor the divine order and cultivate merit.
Nārada cites exemplary kings—Pratardana, Vasumanas, Śibi Auśīnara, and Aṣṭaka—who performed the Vājapeya sacrifice to gratify the divine Lord (Śrī Hari), holding them up as precedents of righteous, devotional kingship.