Shloka 25
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
न वैमनस्यं तस्यास्तु मुखभेदो5थवाभवत् | शरीरमग्निना55दीप्य जलमध्ये यथा स्थिता,उसके मनमें तनिक भी उदासी नहीं आयी। मुखकी कान्तिमें भी कोई अन्तर नहीं पड़ा। वह अपने शरीरको आगमें जलाकर भी ऐसी प्रसन्न थी, मानो जलके भीतर खड़ी हो
na vaimanasyam tasyāstu mukhabhedo 'thavābhavat | śarīram agninā dīpya jalamadhye yathā sthitā ||
Vaiśaṃpāyana sprach: In ihr regte sich keinerlei Niedergeschlagenheit, und auf ihrem Antlitz zeigte sich keine Veränderung. Selbst als ihr Leib im Feuer loderte, blieb sie gelassen—wie einer, der im Wasser steht—unerschüttert im Geist und unvermindert im äußeren Glanz.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights inner steadiness (dhairya) and self-mastery: even amid extreme suffering, a person firmly resolved in dharma does not succumb to despair, and their outward composure reflects inward discipline.
The narrator describes a woman undergoing burning in fire, yet showing no mental sorrow and no change in facial radiance—an image of extraordinary calm, compared to someone standing in water while flames blaze.